تو همون عیدی هستی که مال «من» بود، ولی بزرگترها برام نگهش! داشتن.

گاهی تو تخمِ آدم‌هایی که قلبتن هم نیستی، ناتانائیل.

همه چى دست به دستِ هم داره ميده كه ديگه دلم نخواد آدمِ خوبى باشم.

«تو پای به راه در نه و هیچ مپرس.
خودِ راه بگویدت که چون باید رفت‌.»

#عطار

مهمان یه قوم ترکمنم. سرد و بی‌اعصاب. دیشب بورک‌ با‌ روغن دنبه گوسفندی خوردم و امروز احتمالاً شیر همون گاوی نصیبم شه که دیروز ماغ می‌کشید. عروسک‌های ترکمن صورت ندارن. میزبانم می‌گه «خلق کامل برای خداست، ناقص می‌سازیم تا بدونیم خالق یکتا نیستیم.»

من از عشق خسته‌م، عارفم کن.

کلا دو دقیقه امیرلطیفی رو دیدم و از همون فرصت استفاده کرد که عکس مادر سروین رو نشونم بده. این مرد مثل کله‌ش طلاست، طلا.

پارتنرت میدونه که بنفیتت از حضور وان نایت استندت بی‌اطلاعه؟

دوغ شتر خوردم با چکدرمه‌. بسیار لذیذ و مطبوع بود ولی متاسفانه امشب فهمیدم میزبانم به شکل خطرناک و آسیب‌زایی کسخله.

دِل؟ من دیگه چیزمم دستِ این جماعت نمی‌دم!

خاک بر سر آن بی لیاقتی که برایش مینویسی و شبیه من نیست. و خاک بر سر من.

کاش آسیا هم به نوبت بود.
یعنی آقای بایدن بیا زمین‌ها عوض.

تازه دارم میفهمم.

مارهای روی شونه‌ت رو قایم کردی. ولی ما می‌بینیم دارن کم میشن جوون‌هامون.

ناهارخوران اسمش یه جوریه که نمیشه رفت و ناهار نخورد.

وقتی نوشتن برای کسی را تمام می‌کنیم، یعنی از او گذشته‌ایم؟

دلتنگی‌ بیدارم می‌کنه.

«بعد از تو، با هرکس که بود و هست، خوابیدم.»

همینطوری اش من با دلتنگی هایم کان این خانه را پاره کرده بودم که دوات هم با کوله بار دلتنگی هایش وارد شد.
حالا احساس میکنم هرجای این خانه را که نگاه کنی دلتنگی است که میزند بیران.

عیبی نداره که یادمون بمونه دوستت داشتیم. کاش یادمون بره که دوستمون داشتی.