واقعاً کله‌خری مَرد.

نگرانتم.
زناکده‌ست این دنیا.

آسمان امشب: بارانی، با ابرهای پراکنده.

«از آفت جانم، دوری نتوانم.»

مشکل اونجایی شروع شد که عاشق شدم تو دنیایی که کراش می‌زدن و دل دادم تو روزگاری که مخ می‌زدن.

What can the sky do
When feelin blue?

Ways to win my... what?

یه تنه عادی‌سازی کردم‌ هرچی تنهاییه رو. از تئاتر و کافه، تا سینما و سفر. حتی جای خالی‌ت هم برام ارزش داشت.

حسی حرومزاده‌تر از دلتنگی ندیدم تو زندگی.

دارم تموم میشم دیگه.

اگه زندگی یه بازی باشه نوبت به همه‌مون می‌رسه. جز اونی که شیش نمیاره وارد زمین شه اصلاً.

وقتی احساساتم رو اِبراز می‌کنم و باهام مثل گُه رفتار می‌شه تازه می‌فهمم باید احساساتم رو اَبزار می‌کردم.

دقیقا نمی‌دونم فرداشب این موقع کجام.
حس خاصی هم ندارم به قضیه. خسته‌ و گرسنه‌م و با هرکسی هم‌کلام می‌شم بیشتر می‌فهمم اشتباهم میون این همه هَوَل.

انگار هرچقدر بیشتر حرف داریم برای گفتن، کم‌تر می‌تونیم حرف بزنیم.

تو همون عیدی هستی که مال «من» بود، ولی بزرگترها برام نگهش! داشتن.

گاهی تو تخمِ آدم‌هایی که قلبتن هم نیستی، ناتانائیل.

همه چى دست به دستِ هم داره ميده كه ديگه دلم نخواد آدمِ خوبى باشم.

«تو پای به راه در نه و هیچ مپرس.
خودِ راه بگویدت که چون باید رفت‌.»

#عطار

مهمان یه قوم ترکمنم. سرد و بی‌اعصاب. دیشب بورک‌ با‌ روغن دنبه گوسفندی خوردم و امروز احتمالاً شیر همون گاوی نصیبم شه که دیروز ماغ می‌کشید. عروسک‌های ترکمن صورت ندارن. میزبانم می‌گه «خلق کامل برای خداست، ناقص می‌سازیم تا بدونیم خالق یکتا نیستیم.»

من از عشق خسته‌م، عارفم کن.

کلا دو دقیقه امیرلطیفی رو دیدم و از همون فرصت استفاده کرد که عکس مادر سروین رو نشونم بده. این مرد مثل کله‌ش طلاست، طلا.