مشهد جهنم.

شب‌های روشن رو تموم کردم. تمام تنم آتیشه.

اینم بمونه.

اگه شاعر بودم شعرت رو می‌گفتم. اگه خواننده بودم می‌خوندمت، آهنگ‌ساز بودم موسیقی‌ت می‌کردم، مجسمه‌ساز بودم می‌ساختمت، عکاس بودم قابت می‌کردم. اگه نقاش بودم می‌کشیدمت‌.
نیستم هیچ‌کدوم. هنری ندارم.
ولی می‌نویسمت یه روز.

فکر به سفر شاید تنها نقطه‌ی روشن روزهامه.

نمی‌دونم چرا حداقل غرور خودم نجاتم نمی‌ده از این غم؟

نمی‌تونم نفس بکشم.
نمی‌دونم دلم شکسته یا دنده‌هام.

از همه‌تون خسته‌م.

همه‌تون هم از من خسته‌این.

اینکه پارتنر/پارتنر سابق تون یکی رو شبیه شما دوست داره شاید مشکل از اون نیست
شما عوض شدید و اون عاشق نسخه گذشته تون هنوز

اینکه یکی رو کاملاً متفاوت از شما دوست داره هم مشکل از اون نیست.
شما نتونستید و نداشتید و اون عاشق نسخه‌‌ایه که می‌تونه و داره.

کاش دست‌کم می‌تونستم واسه این شغال‌ها کلاس خصوصی بذارم که بدونن با سیب سرخی که نصیبشون شده چه کنن.

چطوری می‌تونی با رفیقی! که به پارتنرت جسارت کرده بگی و بخندی؟

تو فکر کن تراپیست با من چه کرده که خودش بعد جلسه بهم زنگ می‌زنه چک کنه حال رو. عشقست بابا دســـخوش!

این HIMYMها و friendsهای خوش‌رنگ و قشنگ گولمون زدن. اکیپ لجنه‌‌. بترسید از اکیپ. اکیپ‌هاتون رو دونفره نگه دارید.

همین که توی این دنیا هنوز گربه هست و منقرض نشده یعنی میشه امیدوار بود و زندگی کرد.

مدل موهام رو عوض کردم، دیگه اسپایکی نیست و مدل آب‌ و شونه‌ای و کلاس دومیه.
حالا دیگه من یه پسر خوبم.

گاییدی قلب منو. واقعاً گاییدی.
ولی دوسِت دارم. کاریش هم نمی‌تونم بکنم.

انقدر سطح آرزوهامو آوردم پایین که رسید به تخمام!

یادمه سال‌ها پیش فقط یه جلسه رفتم پیش یه تراپیستی که در موردش گفت: «الاغه.»
گفتم: «نگو دکتر. دوستش دارم!»
گفت: «مگه نمی‌شه الاغ‌ها رو دوست‌ داشت؟»

«وقتشه، وقتشه رفتن. وقتشه.»