نه. واقعاً نه. درک که توی باشگاه سیاتیک گرفت و درد دارم و گشنه‌م و خونه ناهار ندارم و هوا گرمه و بطری آبم رو هم مربی برداشت جوری توش نمک ریخت که شده آبِ خزر. ولی نه. محاله من دویست تومن استیک مرغ بخورم و سی تومن اسنپ‌ بگیرم وقتی می‌تونم با دو هزارتومن برسم خونه و تخم‌مرغ آب‌پز کنم. محاله! دور شو ای شیطانِ رجیم. سنگ. سنگ.

«برو، تعارف نداریم.
اون آقازاده‌ست و من یه سرباز فراری.»

:))))

چه دختران زیبایی وجود دارند اسماعیل و ما چه بی رحمانه دیگه دلمون نمی خواد.

سریال The Bear رو پیشنهاد می‌کنم به همه‌ی علاقه‌مندان به آشپزی و البته دلتنگانِ لیپ گلگر!

گفتم «من فکر کردم هرچی بشه تو همیشه هستی» گفت «اونایی که همیشه هستن هم یه موقع‌هایی دیگه نیستن» گفتم «یعنی چی؟!» گفت «ببین کاکتوس اصلن آب نمی‌خواد، ولی کاکتوس هم آب می‌خواد!»

> سروش صحت

سیاتیک چنان انداختتم که الان حداقل انتظارم از سامر اینه پوزه‌ش رو ببنده.

ولی خب‌ به قول مادر «ناز نکن اگه نازکش نداری.»
پاشو مرد. کیرته.

هوا یه جوریه که رشت خود بهشت.

گرگان برزخ.

مشهد جهنم.

شب‌های روشن رو تموم کردم. تمام تنم آتیشه.

اینم بمونه.

اگه شاعر بودم شعرت رو می‌گفتم. اگه خواننده بودم می‌خوندمت، آهنگ‌ساز بودم موسیقی‌ت می‌کردم، مجسمه‌ساز بودم می‌ساختمت، عکاس بودم قابت می‌کردم. اگه نقاش بودم می‌کشیدمت‌.
نیستم هیچ‌کدوم. هنری ندارم.
ولی می‌نویسمت یه روز.

فکر به سفر شاید تنها نقطه‌ی روشن روزهامه.

نمی‌دونم چرا حداقل غرور خودم نجاتم نمی‌ده از این غم؟

نمی‌تونم نفس بکشم.
نمی‌دونم دلم شکسته یا دنده‌هام.

از همه‌تون خسته‌م.

همه‌تون هم از من خسته‌این.

اینکه پارتنر/پارتنر سابق تون یکی رو شبیه شما دوست داره شاید مشکل از اون نیست
شما عوض شدید و اون عاشق نسخه گذشته تون هنوز

اینکه یکی رو کاملاً متفاوت از شما دوست داره هم مشکل از اون نیست.
شما نتونستید و نداشتید و اون عاشق نسخه‌‌ایه که می‌تونه و داره.