هوکازونو: اینکه کسی مثل هوریکوشی-سنسی رو ببینم که با اون سرعت باورنکردنی جلوی چشمم طراحی می‌کنه… باعث شد با خودم بگم: «وای یعنی واقعاً یه انسان اینارو می‌کشه؟!» این حس، واقعاً برام باارزش بود. آدمایی که خیلی فوق‌العاده به نظر میان، معمولاً مثل خدا پرستیده می‌شن، اما چون قرار بود منم به‌عنوان مانگاکا روی همون سکو بایستم، چاره‌ای نداشتم جز اینکه هدفم رو با همون سطح تنظیم کنم. فهمیدن اینکه اگه سخت کار کنم می‌تونم به اونجا برسم، واقعاً برام ارزش داشت.

البته روز بازدیدم دقیقاً افتاده بود روز ددلاین اون! ظهر رفتم اونجا، ولی هرچی هوا تاریک‌تر می‌شد، جو هم پرتنش‌تر می‌شد. حتی ادیتور هم کم‌کم شروع کرد بی‌قرار شدن!

هوریکوشی: اوضاع در حد راه آشورا به‌هم‌ریخته بود! یادمه وقتی اومده بودی، اونقدر تحت فشار زمان بودیم که آخرش ازت خواستم کمک کنی، در حالی که قرار بود فقط تماشاچی باشی!