- "تو! چرا همیشه اینکار رو می‌کنی! همه, یعنی من رو نگران کردی! احمق"
+ "متأسفم ناروتو"

ناروتو مانند خورشید بود. در بدنش شعله‌ای تمام‌نشدنی و خورشیدی درخشان و خیره‌کننده داشت. هر کسی که در آن شور و حرارت غوطه‌ور می‌شد، قلبش را باز می‌کرد و دوست او می‌شد.

شیکامارو مطمئن بود که ناروتو همانند همیشه به پیشروی ادامه خواهد داد. و این واقعاً رخ خواهد داد. روزی او هوکاگه خواهد شد و نور او روز به روز بیشتر خواهد شد، در حالی که به اعتماد مردم دهکده آغشته می‌شود.

اما به خاطر این نور، خورشید سایه‌ها را نمی‌شناسد. بیش از یک بار در مسیر، ناروتو با کسانی که در تاریکی زندانی بودند جنگیده بود، اما هیچ‌گاه خم نشده بود. ناروتو با این باور مبارزه می‌کرد که مهم نیست یک شخص چقدر سقوط کرده باشد، قلب او ناگزیر به سوی نور گرایش پیدا خواهد کرد. شیکامارو شاهد این ایمان تزلزل‌ناپذیر بود که هر دشمنی را تغییر داده است.