در سال ۵۷ و زمانی که حکومت نظامی برقرار بود طالقانی اعلام کرد که روز تاسوعا پیاده به سمت میدان شهیاد خواهد رفت و با این کارش جمعیت عظیمی با او همراه شدند که کمر حکومت وقت را همین حرکت شکاند.

کاری به درست یا غلط بودن اهداف مردم آن زمان نداریم ولی میتوانیم از شیوه‌هایی که قیام آنها را به پیروزی رساند درس بگیریم...

حال که در آستانه‌ی سالگرد آبان خونین هستیم، چهره‌های معروف از مادران دادخواه (مانند مادر ستار بهشتی و دیگران) اگر اعلام چنین حرکتی کنند احتمال استقبال میلیونی از چنین حرکتی بسیار زیاد است و حکومت قادر به سرکوب جمعیت عظیم و میلیونی که از قبل در بین مردم تبلیغ گسترده شده باشد نیست و حتی اگر قبل از آن روز حکومت مادران داداخواه را بازداشت کند باز هم جمعیت عظیمی خواهند آمد.

دوستانی که با جمعیت مادران دادخواه و دیگر چهره‌های شناخته شده‌ی مورد توجه و اقبال عمومی در ارتباط هستند از طرح این پیشنهاد به ایشان دریغ نورزند.

کشتار در شاهچراغ
مانا نیستانی
@mananey

اعدام و کشتن هر نفر، این موج عظیم را تبدیل به سونامی خواهد کرد، چرا که همین موج حاصل کشتارها و اعدام‌های پیشین حکومت بوده!
#محمد_قباد_لو
#سامان_صیدی
#محسن_رضا_زاده_قراقلو
#سعید_شیرازی
#محمد_بروغنی
#ابوالفضل_مهری_حسین_حاجی_لو
#منوچهر_مهمان_نواز

@mananey

روایت‌یک نوجوان از یک جنبشِ جوان🔻

✍ همه با چشم‌بند نشسته بودیم. بعد از مدتی کسانی را که بیماری زمینه‌ای داشتند یا مثل من زیر ۱۸ سال بودند، به بند دیگری منتقل کردند. در بند دو تا اتاق وجود داشت، یکی ما و یکی هم کسانی که در روزهای قبل دستگیر شده بودند. زندانیان اتاق بغلی می‌گفتند تا ۵-۶ روز بهشان اجازه‌ی تلفن زدن و اطلاع دادن به خانواده را نداده بودند. در نیمه‌های شب برای بازجویی بیدارم کردند. البته بازجویی را «تحت نظر بودن» و بازجو را «کارشناس» می‌گفتند. مدتی در اتاق بازجویی منتظر ماندم. دو بازجو آمدند و سؤالاتی کردند، مانند اینکه در محل تظاهرات چه کار می‌کرده‌ام. آیا به گروهی وصل هستم یا نه و یک سری سؤالات روتین دیگر. حدس زدم که تصویر یا مدرکی ازم ندارند. برای همین داستانی را که وقت دستگیری و شب قبل ساخته بودم تعریف کردم. ده‌ها بار با پیچاندن سؤال‌ها و به هر روشی سعی کردند ازم آتو بگیرند. اما من تا آخرش سر حرفم ماندم و هیچ سوتی ندادم که برای چه در محل تظاهرات بودم.

✍ به همه‌ی هم‌بندی‌ها گفته بودند که بعد از چند روز آزاد می‌شوند اما بیشتر از ۱۰ روز بود که هنوز زندانی بودند. البته به فضا عادت کرده بودند و با هم کنار آمده بودند. بساط بازیِ مافیا هم گرم بود. یکی از بچه‌ها تا کلاس نهم خوانده بود. ترک تحصیل کرده بود و کار می‌کرد. یکی دیگر برای خرید کتانی آمده بود و در تظاهرات دستگیر شده بود. یکی دیگر هم سر چهارراه دیگری سر دعوای خصوصی دستگیر شده بود اما جرمش را حضور در اعتراضات ثبت کرده بودند. چند افغان هم بودند که احساس غریبگی می‌کردند. داشتیم رفیق می‌شدیم که صدایم کردند.حدود عصر بود که گفتند نامه‌ی آزادی‌ات آمده. اینجا هم یک تعهد دیگر دادم. یعنی سه بار و سه جای متفاوت. روز بعد دوباره رفتم دادگاه برای انجام کارهای نهایی. قاضی حکم به آزادی داد اما خوب نشنیدم که «تعلیق» یا چیزی شبیه به این هم اضافه کرد. آنجا هم دوباره تعهد گرفتند. چیز دیگری هم باید می‌نوشتم. دو صفحه‌ی کامل در مورد حقوق شهروندی و اینکه چرا در این اغتشاشات شرکت کرده‌ای و از این جور مهملات. سرِ نوشتن این متن خیلی عذاب کشیدم. گفتند با توجه به این که بار اول بوده حکم نمی‌گیرم و اگر تا دو سال مرتکب هیچ جرمی نشوم این داستان برایم سوءسابقه حساب نخواهد شد. برای خداحافظی با رئیس یکی از اتاق‌های بازپرسی که در طول این ماجرا یکی دوبار چیزکی ازش پرسیده بودم و جوابم را با مهربانی داده بود به اتاقش رفتم. یواش گفت: «دمتون گرم. حواستون جمع باشه. شما دارید جور ما رو می‌کشید.» خداحافظی کردم و آزاد شدم.

✍ بعد از شروع اعتراضات یک سری از آدم‌هایی که اصلاً انتظارشان را نداشتم تغییر کردند و به ما پیوستند.برای همین در مدرسه تقریباً همه با هم هستیم. نه فقط دوستانی که از قبل با هم بودیم. بچه‌هیئتیِ مدرسه هم با ما اعتراض می‌کند. می‌شناسمش. نه اینکه ادا دربیاره یا نفوذی باشه. نه! بچه‌شیعه ‌است ولی از سرِ ماجرای مهسا دیگه طرف ماست. کلاً فضای مدرسه راجع به همین چیزهاست. دیروز ناظم آمد سرِ کلاس و یکی از بچه‌ها رو با خودش به دفتر مدیر برد. ناگهان همه‌پا شدیم پشت سرشون رفتیم دم دفتر که دوستمون تنها نماند. درجا دوستمون رو ول کردند. از کل کلاسِ سی و خورده‌ای نفره‌ی ما فقط دو یا سه نفر همراهمون نیامدند. کسانی که با ما نیامدند تیپ‌های مشخصی دارند اما جرئت رودررویی ندارند. حتی ناظم‌هایی هم که تیپ ارزشی دارند جرئت نمی‌کنند که چیزی بگویند. داخل ما اما همه جور مدلی هست.

✍ چیزی که این جریان رو جذاب‌تر کرده اینه که همه‌ی مردم توش سهیم هستند. در ماجرای آبان یا هواپیما گروه‌های مردمی متحد نبودند. به همین دلیل، چند روز طول می‌کشید و بعد با سرکوب می‌خوابید. ولی این بار داستان برای همه‌ی مردمه. فضا طوری است که جلوی مدرسه‌ها نیروی ویژه گذاشته‌اند. اما فقط یک حرکت کافیه تا اعتراض‌ها شروع بشه. مردمی که اینها را می‌بینند شروع به بوق زدن می‌کنند. و این خودش به یک جور تظاهرات تبدیل می‌شه. وقتی دستگیر شدم در بازجویی ‌فهمیدم که اینها هنوز در ذهینت قدیمی‌شان گیر کرده‌اند. فکر می‌کنند که چیزی پشت پرده‌ی این اعتراضات هست که اون رو جلو می‌بره. مثلاً گروه‌های معاندی هستند که این اعتراضات را سازمان‌دهی می‌کنند. یا معترضان ایدئولوژی ویژه‌ای دارند. هنوز نفهمیده‌اند که این خودِ خودِ مردم‌اند که از جمهوری اسلامی خسته شده‌اند و زندگی بهتری می‌خواهند.

@NashrAasoo 💭

‌



● لینک جدید شمارش رعدشب 👇

https://t.me/waymap/717


🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾


□ #رعدشب
□ کانال رعدشب

‌

‌



● لینک جدید شمارش رعدشب 👇

https://t.me/waymap/717


🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾


□ #رعدشب
□ کانال رعدشب

‌

‌



● لینک جدید شمارش رعدشب 👇

https://t.me/waymap/717


🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾🅾


□ #رعدشب
□ کانال رعدشب

‌