بعضی دوستان (اغلب هم از کنار گود و آنور آب) فرمایش میفرمایند که مسلح شوید و لِنگش کنید...

ولی ما به اندازه‌ی این دوستانِ دلاورِ آنور آبی، شجاع نیستیم که بی‌محابا و بی‌برنامه برویم جلوی گلوله (حتی اگر خودمان هم اسلحه داشته باشیم)

در جنگها به نیروهای پیروز، مدال شجاعت میدهند و البته در دنیای واقعی، نیروهایی بیشتر پیروز میشوند که بیشتر از جلوی گلوله فرار کنند و حیله‌گر و مکارتر باشند و خودشان را مخفی و استتار کنند و در سنگر و زرهپوش های محکمتری قایم شوند و از نقاط ضعف دشمن حمله را شروع کنند.
آن دوستان دلاور (که خیال میکنند هر کسی بیشتر فحش بدهد و از اسلحه بگوید، مبارزتر است)؛ بد نیست که تفاوت بین ترفند برای همزمانی میلیونی با فوفول بازی را هم درک کنند:

⭕️ اجرای رعدشب ؛ در زمان قطع اینترنت تنها راه اطمینان مردم به ادامه داشتن قیام است

⭕️ اکت رعدشب ؛ خلاء رهبری که فراخوان بدهد را پر میکند چون دیدن قطع برق (هر شب در شهرهای مختلف) علامت این است که میلیونها نفر از خود مردم دارند به بقیه۸۰ میلیون فراخوان میدهند (نه رهبرانی از آنور آب)

⭕️ اکت رعدشب ؛ (بر خلاف روشهای دیگر) تا وقتی که هنوز میلیونی نشدیم تلفات ندارد و بعد از میلیونی شدن ؛ قیامی با کمترین تلفات و بیشترین ریزش از نیروی سرکوب را داریم که تا پیروزی، هر شب و همزمان در چندین شهر ادامه دارد.

⭕️ مجاهدین خلق از نظر بسیاری از مردم ، مشابه حاکمان فعلی هستند و ایرادهای زیر بر آنان وارد است:

۱- در جنگ ایران و عراق در کنار صدام بودند و این یعنی هدفشان نجات مردم نیست بلکه کسب قدرت است حتی به قیمت نابودی مردم

۲- مثل رژیم اسلامی به کشته دادن مینازند و آمار کشته‌های خود را دلیل بر حقانیت در تصاحب قدرت میدانند در حالی که اتفاقا دلیل بر بی‌لیاقتی در رهبری آنان است که با اینهمه تلفات و هزینه در اینهمه سال فقط نتیجه عکس گرفته‌اند ، رهبر خوب رهبری است که با کمترین تلفات بهترین نتیجه را بگیرد

۳- رهبرشان (آقای مسعود رجوی) اگر فوت کرده باشد ؛ سازمانی که مرگ رهبرش را مخفی کند تا دچار فروپاشی نشود ، سازمانی بر پایه‌ی خردجمعی و شفاف و روراست با مردم نیست که بشود مملکت را به دستشان داد و اگر زنده باشد ؛ کسی که مردم را تشویق به رفتن جلوی گلوله کند ولی خودش با اینکه در خارج از کشور و جایش امن است باز هم در هفت سوراخ پنهان شده و آفتابی نشود ، به درد رهبری نمیخورد

⭕️ از طرف جناب شاهزاده رضا پهلوی هم آبی برای قیام گرم نمیشود و ایشان حتی موج سوار خوبی هم نیستند و برای مثال خیزش زن زندگی آزادی با گرفتن وکالت برای شاهزاده تعطیل شد چون مردم کف خیابان دیدند که سلطنت‌طلبان خیز برداشته‌اند که با موج سواری از آنور آب قیام را مصادره کنند و به همین دلیل رفتند نشستند خانه...

در سالیان اخیر نیز (بعد از نمایش مشکوک مومیایی رضاشاه توسط رژیم) هر گاه شعار رضاشاه روحت شاد مطرح شده خیزشها متوقف شده‌اند و هیچ بعید نیست که خود ماموران رژیم استارت این شعار را در میان مردم میزنند چون تا بحال دیده نشده که نیروهای ضدشورش به کسانی که این شعار را بدهند حمله‌ور شوند و البته با داستان وکالت معلوم شد که جناب شاهزاده حتی در خارج از کشور هم چندان پرطرفدار نیستند و به قدر یکدهم ایرانیان مهاجر نیز برای ایشان امضا جمع نشد

🔴 راهکارهای تشکیل دولت موقت:

● پیش از سقوط (پلن A)
در عرف دنیا معمولا اپوزیسیون یک «شورای ائتلافی» تشکیل میدهد که دولت موقت را معرفی کند و البته در همان عرف دنیا هم یک ملت خودشان را تا ابد علاف اپوزیسیون نمیکنند

● در آستانه‌ی سقوط (پلن B)
با شکست روال فوق (و در شرایط انقلابی) تشکل‌های صنفی و دانشجویی و کارگری و فعالان سیاسی مدنی میتوانند یک «مجمع انتقالی» تشکیل داده و معرفی دولت موقت را بر عهده بگیرند

● پس از سقوط (پلن C)
با شکست روالهای فوق کارمندان هر وزارتخانه مجازند که با امضای طوماری یکی از میان «ارشدترین مدیران باقی مانده» که پس از سقوط رژیم، متواری نشده‌اند را به عنوان «سرپرست وزارتخانه» معرفی کنند و با این سرپرستها یک «شورای سرپرستی» تشکیل میشود که وظایف دولت موقت را تا انتخابات مجلس موسسان انجام دهد.

■ این جانباختگان راه آزادی که عکسشان زینت بخش پروفایل‌های شما شده مگر فرزند کسانی غیر از همان پنجاه و هفتی ها بودند؟ شورشیان ۵۷ از مریخ نیامده بودند و پدران و مادران همین جوانان الان بودند.

■ مجاهدین را هم خود شما بولد میکنید و الا در نظر مردم وجود خارجی ندارند و منفور هستند و خدا را هم شکر که مجاهد نیستیم ولی مگر وضع خودتان خیلی بهتر از مجاهدین است؟

○ اصلا از کجا معلوم که بیشتر از عده‌ای معدود در فضای مجازی و آنور اب باشید؟ امضاهای وکالت به شاهزاده مگر بیشتر از یکدهم ایرانیان مهاجر شد؟

○ شعار رضاشاه روحت شاد را هم اگر خود عوامل رژیم بین جوانان عاصی رواج نداده‌اند پس چرا ضدشورش کاری به کارشان ندارد؟

○ کم نیستند کسانی که معتقدند پس از سرنگونی اگر سلطنت طلبان به قدرت برسند جنگ داخلی خواهد شد.

■ چپ هم نیستیم و اتفاقا اغلب جمهوریخواهان خیلی هم لیبرال هستند.


⏺ ترمیم و اصلاح

دولت موقت در دوران گذار قابل ترمیم است و در هر سه حالت فوق ، سپردن سرپرستی دادگستری و قوه قضاییه به وکلا و حقوقدانان خوشنام و مدافع فعالان سیاسی مدنی (و لایق جوایز بین‌الملل که در نظام ساقط شده مورد طرد یا زندان قرار داشتند) نیز مکمل استقرار بهینه‌ی دولت موقت است

این نگرانی قابل درک است که چه تضمینی هست که در خلاء قدرت پس از فروپاشی آنانکه در زمان مناسب در مکان مناسب بوده و به اولین پست و مقام ها میرسند قدرت را قبضه نکرده و بطور دایم در قدرت نمانند؟ و البته این دغدغه مربوط به آن زمانه‌ای بود که رسانه‌های جمعی ، یکطرفه و در انحصار حکومتها بودند و هر کس که کنترل رادیو و تلوزیون به دستش می‌افتاد میتوانست قدرت را قبضه کند اما امروزه با شبکه‌های اجتماعی دنیا دگرگون شده ولی برای احتیاط لازم است که به این موضوع نیز پرداخته شود:
 
● برای ممانعت از قبض قدرت توسط یک گروه ، یک «مجمع موقت ملی» لازم داریم (پیش از انتخابات مجلس موسسان) برای نظارت بر عملکرد دولت موقت و نظارت بر انتخابات آزاد و با ترکیب پیشنهادی زیر:

۱) نمایندگان صنفی و دانشجویی از شهرهای مختلف به انتخاب اصناف ، اتحادیه‌ها و مراکز دانشگاهی (جوامع صنفی مذکور باید بتوانند که بنا بر صلاحدید خود ، نمایندگان یا وکلای استخدامی خود را تعویض کنند)

۲) نمایندگانی از زندانیان سیاسی پیشین و فعالان سیاسی مدنی و گروه‌ها و احزابِ ضد ولایت فقیه و [غیرمسلح] داخل و خارج

این «مجمع موقت ملی» مجلس نیست و منتخب هم نیست (چون با انتخابات و رای مردم تشکیل نشده) ولی تا پیش از تشکیل مجلس منتخب ، میتواند بطور موقت کار مجلس را انجام دهد و در مورد ترمیم دولت موقت با اعضای جدید و تمدید مدت ماموریت آن تا زمان برگزاری انتخابات‌ها تصمیم گیری کند و قوانین متعارف انتخابات آزاد را با حذف اصول غیر مردمی (یعنی ولایت فقیه و مشتقاتش) از قانون اساسی نظام ساقط شده آماده کند تا دولت موقت بتواند انتخابات آزاد و شفاف و منصفانه برای تشکیل «مجلس موسسان» را برگزار کند و تغییر قانون اساسی و پیشنهاد ساختار نظام جدید و حتی علامت روی پرچم در آن مجلس موسسانِ منتخب مردم قابل طرح است و «رفراندوم گذار» هم پس از آن امکان پذیر میشود

● پس از رفراندوم گذار ، مجمع موقت ملی و کمیته‌های محلی مرتبط ، منحل شده و اعضایش میتوانند کاندیدای نمایندگی شده و با انتخابات آزاد به مجلس نمایندگان راه یابند و بسته به شکلی که برای پارلمان تعیین شده باشد ممکن است که مجلس موسسان نیز با تغییر ماهیت به مجلس سنا همراه با مجلس نمایندگان، یک کنگره ملی را تشکیل دهند.


● دوستانی میفرمایند که چرا با ذکر جمهوری ، پهلوی‌ستیزی میکنید و لیدرتان کیست و چه خیری از جمهوری دیده‌اید؟

۱) ما با پهلوی مشکل نداریم با حکومت مادام‌العمر و موروثی مشکل داریم و مگر رفراندوم پسابراندازی تک گزینه‌ای است؟ خب شما دارید گزینه خودتان را تبلیغ میکنید پس ما هم گزینه خودمان را و منافاتی هم با آزادی بیان ندارد.

۲) لیدر ما اجماع فعالان سیاسی است (نه یک نفر) چون نامهایی که برجسته شوند را رژیم ، زندان و ترور میکند و بعضی دوستان هم با انواع انگ و تهمت به لجن میکشند تا نامی جز شاهزاده نماند!

۳) خودتان هم میدانید که این رژیم جمهوری نیست و سلطنت‌فقیه است پس چرا جمهوری‌ستیزی میکنید؟

● عده‌ای هم از جمهوری‌فدرال میگویند و خب از نظر ما ؛ ایران فقط بعدها با الحاق بخشهای قبلا جدا شده میتواند فدرال بشود نه با جدا شدن بخشهایی که هنوز یکپارچه مانده.

و حالا تکلیف مردم چیست؟ ما میگوییم رفراندوم و شما هم که همین را میگویید پس دعوایی نداریم و حرف دیگر بس است ، الان وقت عمل است.

شایسته است که کسی بیش از دو دوره در این مقام نباشد تا فرصت ایجاد مافیای خودش را پیدا نکند (و مانند پوتین در روسیه و اردوغان در ترکیه نشود) و البته این امتیاز میتواند در قانون اساسی داده شود که در صورت غیرپیاپی بودن انتخاب یک فرد ، دوره دومش مثلا دو سال بیشتر باشد...

در جمهوری متعارف ، شخص‌اول مادام‌العمر نیست و آنها که به نام جمهوری ، رییس‌جمهور یا رهبر مادام‌العمر هم دارند مضحکه‌ای بیش نیستند و در تاریخ کشورمان همواره و بدون انتخاب مردم ؛ شاه ، خلیفه ، یا رهبر مادام‌العمر داشته‌ایم ولی اینبار میخواهیم که پس از حذف ولی فقیه ، دوره‌ای و زماندار بودن ، تضمین جدا شدن شخص‌اول از اریکه قدرت و صندلی چسبناکش باشد و همین تضمین ساده که در ایران «هرگز» برای «شخص‌اول» نداشته‌ایم سبب مراقبت وی از رفتارش است.

دوستانی هم که از جمهوری دوم میگویند بیراهه میروند ، جمهوری اول کجا بود که حالا برویم سراغ جمهوری دوم؟ ولی‌فقیه یعنی شاه معمم و با شورش ۵۷ تاج با عمامه عوض شد و نام شاه شد رهبر و نام نخست‌وزیر شد رییس‌جمهور و سلطنت فقیه بود و به هر چیزی شبیه بود ، الا جمهوری.

در نظامهای چند حزبی ، مدیریت اقتصاد بسته به رای مردم به حزب یا احزاب ائتلافی با گرایشهای مختلف مکاتب اقتصادی سپرده میشود ولی «نه بطور دایم» بلکه ملاک برای ادامه هر خط و مشی اقتصادی در دوره بعد ؛ رای مجدد مردم است و احزاب رقیب برای رسیدن و ماندن در قدرت مجبور به کسب رضایت مردم هستند و احزابی که در قدرت نیستند (برای رقابت و رسیدن به قدرت در دور بعد) به کشف و افشای موارد فساد در حزب حاکم و انتشار آنها در رسانه‌ها میپردازند و در نتیجه احتمال حیف و میل ثروتهای ملی کاهش میابد و این رقابت احزاب ، تضمین شفافیت و مبارزه با رانت و اختلاس است و لازمه‌ی رونق اقتصاد هم شفافیت و انحصار زدایی و البته روابط عادی با دیگر کشورها و پرهیز از دشمن تراشی است.

(در ایران احزاب واقعی و مستقل مانند کشورهای موفق پارلمانی نداشته‌ایم ، در سلطنت قبلی فقط یک حزب نمایشی رستاخیز بود و در سلطنت فقیه هم با شعار "حزب فقط حزب‌الله" باز هم یک نظام تک‌حزبی حاکم شد با تعدادی باند مافیایی در داخل حزب‌الله)

■ با تعاریف فوق مثلا حکومت چین در قالب جمهوری عرفی نمیگنجد چون رییس‌جمهورش با رای مردم انتخاب نمیشود و در فرآیندی غیرشفاف در یک نظام تک‌حزبی تعیین میشود و قابل عزل زودهنگام با مطالبه‌ی مردم هم نیست یا رژیم ساقط شده‌ی اسد در سوریه و همینطور رژیم فعلی کره‌شمالی هم جمهوری نبوده و نیستند چون شخص اولشان مادام‌العمر و حتی موروثی بوده است.

■ با ویژگیهای بعدی نسخه‌ای ایرانی خواهیم داشت که تضمین بیشتری برای پیشگیری از ظهور مجدد استبداد دارد: