انتظار و پذیرش واقعیت.

قبول کردنِ چیزی که می‌دونی برخلاف تمام چیزیه که ته دلت می‌خوای، یکی از سخت‌ترین حس‌هاییه که آدم می‌تونه باهاش کنار بیاد.

حالا تصور کن این قبول کردن با انتظار ترکیب بشه؛ انتظار برای درست شدنِ چیزی که حتی یه روزنه‌ی کوچیک از امید هم برای بهتر شدنش نمی‌بینی، ولی با این حال، هنوز نمی‌تونی دست از امیدوار بودن بهش بکشی.

و درست همین‌جاست که گیر می‌کنی؛ واقعیتی هست که دوستش نداری، ولی می‌دونی باید بپذیریش؛ از طرف دیگه، انتظاری که هنوز ولت نمی‌کنه. منتظرِ اتفاقی که شاید هیچ‌وقت نیفته، ولی بازم یه گوشه‌ی دلت زمزمه می‌کنه: شاید بشه...

و تو می‌مونی و یه بلاتکلیفی؛ نه می‌تونی چیزی رو که نمی‌خوای قبول کنی، نه می‌تونی دست از انتظار بکشی. چون با اینکه می‌دونی شاید هیچ‌وقت اون چیزی که می‌خوای اتفاق نیفته، هنوز یه جایی توی وجودت هست که نمی‌تونه احتمالِ اتفاق افتادنش رو برای همیشه کنار بذاره.

و شاید بدترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه نه اون‌قدر امید داری که خیالت راحت باشه، نه اون‌قدر ناامیدی که بتونی برای همیشه بی‌خیالش بشی. فقط موندی بین چیزی که می‌دونی و چیزی که دلت هنوز می‌خواد باورش کنه؛ و نمی‌دونی بالاخره باید به کدومش گوش بدی.