"آشنایی با موسیقی ایران"
موسیقی سنتی عامه پسند
همانطور که از نام آن مشخص است نوعی از موسیقی رایج در ایران می باشد که کاملاً سنتی است و عامه مردم به آن علاقه مندند. در اجرای این نوع موسیقی استفاده از سازهای ایرانی، آهنگ های هفت دستگاه موسیقی ایرانی، اشعار عامیانه و ریتم های پر تحرک ایرانی چون ۶/۸ مرسوم می باشد که به صورت گروهی یا انفرادی اجرا می شود و به موسیقی "کوچه بازاری" یا "روحوضی" یا "مطربی" نیز مشهور است.
این موسیقی بیش از انواع دیگر موسیقی در ایران مورد مخالفت متشرعین قرار گرفته است. اما با توجه به اینکه آهنگ های به کار رفته در آن مبتنی بر موسیقی ردیف دستگاهی ایران بوده، از قدیم الایام نقش به سزایی در آشنایی گوش توده عوام با موسیقی ایرانی داشته است.
به هرحال نمی توان این موسیقی را غیر حرفه ای قلمداد کرد. زیرا اجرای آن در نوع عالی خود نیازمند کسب مهارت است. اما به لحاظ جایگاه هنری مرتبه ای متفاوت نزد اکثریت خواص موسیقی ایرانی دارد که منجر می شود موسیقیدانان بزرگ از اجرای آن امتناع ورزند.
هرچند امروز به جایی رسیده ایم که با توجه به گسترش موسیقی های مدرن و تلفیقی اروپایی و نیمه اروپایی که عمدتاً خالی از محتوا می باشند؛ موسیقی سنتی عامه پسند گوش ایرانی را بیشتر به آهنگ های اصیل ایرانی عادت می دهد.
ترانه ارائه شده به "داش داش" مشهور است که توسط وفایی از شاگردان اسماعیل مهرتاش در آواز بیات ترک (زند) اجرا شده است.
@vocaltraining
موسیقی سنتی عامه پسند
همانطور که از نام آن مشخص است نوعی از موسیقی رایج در ایران می باشد که کاملاً سنتی است و عامه مردم به آن علاقه مندند. در اجرای این نوع موسیقی استفاده از سازهای ایرانی، آهنگ های هفت دستگاه موسیقی ایرانی، اشعار عامیانه و ریتم های پر تحرک ایرانی چون ۶/۸ مرسوم می باشد که به صورت گروهی یا انفرادی اجرا می شود و به موسیقی "کوچه بازاری" یا "روحوضی" یا "مطربی" نیز مشهور است.
این موسیقی بیش از انواع دیگر موسیقی در ایران مورد مخالفت متشرعین قرار گرفته است. اما با توجه به اینکه آهنگ های به کار رفته در آن مبتنی بر موسیقی ردیف دستگاهی ایران بوده، از قدیم الایام نقش به سزایی در آشنایی گوش توده عوام با موسیقی ایرانی داشته است.
به هرحال نمی توان این موسیقی را غیر حرفه ای قلمداد کرد. زیرا اجرای آن در نوع عالی خود نیازمند کسب مهارت است. اما به لحاظ جایگاه هنری مرتبه ای متفاوت نزد اکثریت خواص موسیقی ایرانی دارد که منجر می شود موسیقیدانان بزرگ از اجرای آن امتناع ورزند.
هرچند امروز به جایی رسیده ایم که با توجه به گسترش موسیقی های مدرن و تلفیقی اروپایی و نیمه اروپایی که عمدتاً خالی از محتوا می باشند؛ موسیقی سنتی عامه پسند گوش ایرانی را بیشتر به آهنگ های اصیل ایرانی عادت می دهد.
ترانه ارائه شده به "داش داش" مشهور است که توسط وفایی از شاگردان اسماعیل مهرتاش در آواز بیات ترک (زند) اجرا شده است.
@vocaltraining
"آشنایی با موسیقی ایران"
موسیقی ترکیبی
این موسیقی از تلفیق تئوری و اجرای موسیقی اروپایی با عناصر موسیقی ایرانی شکل می گیرد.
پایه گذاری آن در موسیقی ایرانی را به علینقی وزیری نسبت می دهند. که پس از او موسیقیدانانی مانند روح الله خالقی ، مهدی خالدی ، ابوالحسن صبا و تعدادی دیگر در این زمینه فعالیت داشتند. این جریان در دوره گلها فرصت مناسبی پیدا کرد تا بتواند پرفرمنس جدیدی از موسیقی ایرانی ارائه دهد که به موسیقی نو رادیویی نیز شهرت یافت.
ارکستر گلها به ویژه در دوره صبا صدایی نزدیک تر به سونوریته سازهای ایرانی داشت که رفته رفته به صدادهی سازهای اروپایی متمایل شد و پلی فونی اهمیت بیشتری پیدا کرد. به علاوه سیستم گام ها و فواصل موسیقی ایرانی نیز با تغییراتی همراه شد.
البته ذکر این نکته نیز حائز اهمیت است؛ چیزی که امروزه تحت عنوان موسیقی ترکیبی یا فیوژن می شنویم ساختاری کاملاً متفاوت با موسیقی ترکیبی دوره گلها دارد و به شدت تحت تاثیر موسیقی دیسکوها و کاباره های اروپا و امریکاست. چرا که در ارکستراسیون گلها آثار فاخر موسیقی کلاسیک مد نظر قرار می گرفت.
نمونه ارائه شده مربوط به برنامه گلهای تازه شماره ۲۸ می باشد که ساخته داریوش دولتشاهی است و توسط فریدون شهبازیان در دستگاه ماهور تنظیم شده است.
@vocaltraining
موسیقی ترکیبی
این موسیقی از تلفیق تئوری و اجرای موسیقی اروپایی با عناصر موسیقی ایرانی شکل می گیرد.
پایه گذاری آن در موسیقی ایرانی را به علینقی وزیری نسبت می دهند. که پس از او موسیقیدانانی مانند روح الله خالقی ، مهدی خالدی ، ابوالحسن صبا و تعدادی دیگر در این زمینه فعالیت داشتند. این جریان در دوره گلها فرصت مناسبی پیدا کرد تا بتواند پرفرمنس جدیدی از موسیقی ایرانی ارائه دهد که به موسیقی نو رادیویی نیز شهرت یافت.
ارکستر گلها به ویژه در دوره صبا صدایی نزدیک تر به سونوریته سازهای ایرانی داشت که رفته رفته به صدادهی سازهای اروپایی متمایل شد و پلی فونی اهمیت بیشتری پیدا کرد. به علاوه سیستم گام ها و فواصل موسیقی ایرانی نیز با تغییراتی همراه شد.
البته ذکر این نکته نیز حائز اهمیت است؛ چیزی که امروزه تحت عنوان موسیقی ترکیبی یا فیوژن می شنویم ساختاری کاملاً متفاوت با موسیقی ترکیبی دوره گلها دارد و به شدت تحت تاثیر موسیقی دیسکوها و کاباره های اروپا و امریکاست. چرا که در ارکستراسیون گلها آثار فاخر موسیقی کلاسیک مد نظر قرار می گرفت.
نمونه ارائه شده مربوط به برنامه گلهای تازه شماره ۲۸ می باشد که ساخته داریوش دولتشاهی است و توسط فریدون شهبازیان در دستگاه ماهور تنظیم شده است.
@vocaltraining
"آشنایی با موسیقی ایران"
موسیقی ردیف مجلسی
نوعی از موسیقی هنری در ایران است که برای شنوندگان نواخته یا خوانده می شود. اساس آن بر ردیف و فرم های غنی موسیقی ایران استوار است که تمامی محورهای این موسیقی اعم از صدا، فواصل، گردش ملودی، وزن و تزیین را مد نظر قرار می دهد.
در این موسیقی قابلیت اجرای ویرتئوزیته و هنرذوقی وجود دارد. همچنین جنبه هایی از تفنن و مهارت نیز در آن دیده می شود.
موسیقی ردیف مجلسی می تواند به صورت تک نوازی یا هم نوازی اجرا شود و متاثر از فرم هایی است که بعد از غلامحسین درویش در موسیقی ایرانی مرسوم شد و درصدد بود موسیقی ایرانی از محفل خواص به صحنه راه پیدا کند که در آن پیش درآمد، چهارمضراب، گوشه های مختلف دستگاه، آواز، تصنیف، ضربی و رنگ مورد استفاده قرار می گیرد.
نمونه ارائه شده مربوط به اجرای گروه شیدا به سرپرستی محمدرضا لطفی است که در آلبوم یادواره برومند به اجرای پیش درآمد دوره عالی دستگاه شور از ردیف علی اکبر شهنازی می پردازند.
@vocaltraining
موسیقی ردیف مجلسی
نوعی از موسیقی هنری در ایران است که برای شنوندگان نواخته یا خوانده می شود. اساس آن بر ردیف و فرم های غنی موسیقی ایران استوار است که تمامی محورهای این موسیقی اعم از صدا، فواصل، گردش ملودی، وزن و تزیین را مد نظر قرار می دهد.
در این موسیقی قابلیت اجرای ویرتئوزیته و هنرذوقی وجود دارد. همچنین جنبه هایی از تفنن و مهارت نیز در آن دیده می شود.
موسیقی ردیف مجلسی می تواند به صورت تک نوازی یا هم نوازی اجرا شود و متاثر از فرم هایی است که بعد از غلامحسین درویش در موسیقی ایرانی مرسوم شد و درصدد بود موسیقی ایرانی از محفل خواص به صحنه راه پیدا کند که در آن پیش درآمد، چهارمضراب، گوشه های مختلف دستگاه، آواز، تصنیف، ضربی و رنگ مورد استفاده قرار می گیرد.
نمونه ارائه شده مربوط به اجرای گروه شیدا به سرپرستی محمدرضا لطفی است که در آلبوم یادواره برومند به اجرای پیش درآمد دوره عالی دستگاه شور از ردیف علی اکبر شهنازی می پردازند.
@vocaltraining
"آشنایی با موسیقی ایران"
موسیقی ردیف
آنگاه که نغمه ها و آهنگ ها (گوشه ها) به ترتیبی متناسب با منطق هنری و ذوق زیبایی شناسانه فرهنگ این سرزمین به همراه هماهنگی نسبت های فواصل، گردش نغمات، وزن و تزیین های ویژه این موسیقی به اجرا در آیند، موسیقی را ردیف می نامیم.
هر استاد موسیقی از تسلسل گوشه ها با سلیقه، تفکر و احساس خود ردیفی به وجود می آورد و هر نوازنده خلاق به هنگام اجرای آن ردیفی نو می آفریند.
اجرای موسیقی ردیف بر پایه تک نوازی و بدیهه سرایی است، با آزادی خیال و آفرینندگی در لحظه، البته بر پایه انگاره های از پیش فراگرفته.
و کلام آخر اینکه ردیف بهانه ای است برای تداوم موسیقی ایران، برای حفظ شیوه درست خواندن یا درست نواختن.
این ها تعاریفی است که از موسیقی ردیف در کتاب "هفت دستگاه موسیقی ایران" نوشته مجید کیانی ذکر شده است. البته کم نیستند استادانی که به ردیف اشراف دارند و ذکر اسامی همه آنان در این مجال نمی گنجد. اما آن چیزی که جلب توجه می کند این است که تعریف کیانی از ردیف مبتنی بر آفرینش، خلاقیت و بدیهه سرایی است.
پس چه بر سر موسیقی ایرانی در آمده است که این مهم محقق نمی شود؟
منجمد کردن ردیف و کنار گذاردن ردیف هر دو به زیان موسیقی ایرانی است.
یکی از دلایل اصلی که بر آموزش شفاهی و سینه به سینه موسیقی ایرانی تاکید می شود به کارگیری قوه خلاقیت هنرمند جهت بازآفرینی انگاره هایی است که آن را فراموش کرده است. این مهم در بداهه پردازی به خوبی نمود پیدا می کند. در این صورت آموزش مکتوب موسیقی یا همان آوانگاری جهت تجزیه و تحلیل یا گروه نوازی کاربردی خواهد بود زیرا در آن شرایط به یک محتوای ثابت نیازمندیم.
پس ردیف سیال است و پس از مشق بایستی پویا باشد و این پویایی در گرو شناخت آن است نه حفظ طوطی وار آن.
نمونه ارائه شده رنگ شهر آشوب از ردیف میرزا عبدالله است که توسط مجید کیانی نواخته شده و در سال ۱۹۹۱ در پاریس منتشر شده است.
@vocaltraining
موسیقی ردیف
آنگاه که نغمه ها و آهنگ ها (گوشه ها) به ترتیبی متناسب با منطق هنری و ذوق زیبایی شناسانه فرهنگ این سرزمین به همراه هماهنگی نسبت های فواصل، گردش نغمات، وزن و تزیین های ویژه این موسیقی به اجرا در آیند، موسیقی را ردیف می نامیم.
هر استاد موسیقی از تسلسل گوشه ها با سلیقه، تفکر و احساس خود ردیفی به وجود می آورد و هر نوازنده خلاق به هنگام اجرای آن ردیفی نو می آفریند.
اجرای موسیقی ردیف بر پایه تک نوازی و بدیهه سرایی است، با آزادی خیال و آفرینندگی در لحظه، البته بر پایه انگاره های از پیش فراگرفته.
و کلام آخر اینکه ردیف بهانه ای است برای تداوم موسیقی ایران، برای حفظ شیوه درست خواندن یا درست نواختن.
این ها تعاریفی است که از موسیقی ردیف در کتاب "هفت دستگاه موسیقی ایران" نوشته مجید کیانی ذکر شده است. البته کم نیستند استادانی که به ردیف اشراف دارند و ذکر اسامی همه آنان در این مجال نمی گنجد. اما آن چیزی که جلب توجه می کند این است که تعریف کیانی از ردیف مبتنی بر آفرینش، خلاقیت و بدیهه سرایی است.
پس چه بر سر موسیقی ایرانی در آمده است که این مهم محقق نمی شود؟
منجمد کردن ردیف و کنار گذاردن ردیف هر دو به زیان موسیقی ایرانی است.
یکی از دلایل اصلی که بر آموزش شفاهی و سینه به سینه موسیقی ایرانی تاکید می شود به کارگیری قوه خلاقیت هنرمند جهت بازآفرینی انگاره هایی است که آن را فراموش کرده است. این مهم در بداهه پردازی به خوبی نمود پیدا می کند. در این صورت آموزش مکتوب موسیقی یا همان آوانگاری جهت تجزیه و تحلیل یا گروه نوازی کاربردی خواهد بود زیرا در آن شرایط به یک محتوای ثابت نیازمندیم.
پس ردیف سیال است و پس از مشق بایستی پویا باشد و این پویایی در گرو شناخت آن است نه حفظ طوطی وار آن.
نمونه ارائه شده رنگ شهر آشوب از ردیف میرزا عبدالله است که توسط مجید کیانی نواخته شده و در سال ۱۹۹۱ در پاریس منتشر شده است.
@vocaltraining
"آشنایی با موسیقی ایران"
موسیقی زورخانه ای (ورزش باستانی)
موسیقی حماسی زورخانه قلب تپنده شاهنامه فردوسی است. موسیقی سرشار از جوانمردی و پهلوانی که از ایران باستان به یادگار مانده است.
در زورخانه سیستم پیچیده ای از تعامل بین موسیقی، ورزش و مذهب برقرار است که آرام آرام در بستر فرهنگی جامعه شکل گرفته است.
به هر حال زورخانه جایی است که در آن می توان به وضوح موسیقی ایرانی شنید. اما نه موسیقی معاصر ایران که در اثر رنج های بسیاری که ملت کشیده اند؛ از اندوه سخن می راند. موسیقی زورخانه یادآور نبردها و پیکارهای غرور آفرین پهلوانان ایرانی چون اسفندیار، رستم، زال، سام، سهراب و سیاوش است.
زورخانه که محلی برای پرورش جسم و روح به شمار می رود بدون موسیقی بی معنی است. مرشد به عنوان رهبر این اجتماع نقشی اساسی در ارضای روحی و جسمی ورزشکاران ایفا می کند.
در خاطراتی که پروفسور برونو نتل موسیقیدان امریکایی از پژوهش در موسیقی ایرانی می نویسد بسیار تحت تاثیر این موسیقی قرار گرفته است به طوری که همواره در تلاش بوده تا در این آیین ورزشی کهن حاضر شود و آن را بارها و بارها از نزدیک لمس کند.
زورخانه یک الگوی عالی از اخلاق مداری را ترویج می دهد. "کسوت" در کجای جامعه امروز ما جایگاهی دارد؟ در این روزگار پرمدعا چه کسی حاضر است به "کسوت" احترام بگذارد؟ اما در زورخانه هنوز خیلی چیزها زنده است.
سخن به بیراهه نرود. صحبت بر سر موسیقی زورخانه است. موسیقی که از حماسه چهارگاه تا شکوه همایون و از نشاط ماهور تا اندرز شور در آن هویداست.
نمونه ارائه شده مربوط به آواز و ضرب مرشد مرادی است که داستان اکوان دیو شاهنامه فردوسی را در دستگاه همایون اجرا می کند.
@vocaltraining
موسیقی زورخانه ای (ورزش باستانی)
موسیقی حماسی زورخانه قلب تپنده شاهنامه فردوسی است. موسیقی سرشار از جوانمردی و پهلوانی که از ایران باستان به یادگار مانده است.
در زورخانه سیستم پیچیده ای از تعامل بین موسیقی، ورزش و مذهب برقرار است که آرام آرام در بستر فرهنگی جامعه شکل گرفته است.
به هر حال زورخانه جایی است که در آن می توان به وضوح موسیقی ایرانی شنید. اما نه موسیقی معاصر ایران که در اثر رنج های بسیاری که ملت کشیده اند؛ از اندوه سخن می راند. موسیقی زورخانه یادآور نبردها و پیکارهای غرور آفرین پهلوانان ایرانی چون اسفندیار، رستم، زال، سام، سهراب و سیاوش است.
زورخانه که محلی برای پرورش جسم و روح به شمار می رود بدون موسیقی بی معنی است. مرشد به عنوان رهبر این اجتماع نقشی اساسی در ارضای روحی و جسمی ورزشکاران ایفا می کند.
در خاطراتی که پروفسور برونو نتل موسیقیدان امریکایی از پژوهش در موسیقی ایرانی می نویسد بسیار تحت تاثیر این موسیقی قرار گرفته است به طوری که همواره در تلاش بوده تا در این آیین ورزشی کهن حاضر شود و آن را بارها و بارها از نزدیک لمس کند.
زورخانه یک الگوی عالی از اخلاق مداری را ترویج می دهد. "کسوت" در کجای جامعه امروز ما جایگاهی دارد؟ در این روزگار پرمدعا چه کسی حاضر است به "کسوت" احترام بگذارد؟ اما در زورخانه هنوز خیلی چیزها زنده است.
سخن به بیراهه نرود. صحبت بر سر موسیقی زورخانه است. موسیقی که از حماسه چهارگاه تا شکوه همایون و از نشاط ماهور تا اندرز شور در آن هویداست.
نمونه ارائه شده مربوط به آواز و ضرب مرشد مرادی است که داستان اکوان دیو شاهنامه فردوسی را در دستگاه همایون اجرا می کند.
@vocaltraining
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مرکز تخصصی آواز ایرانی
یک کانون مجازی و مستقل است که با هدف اشاعه و اعتلای موسیقی و با رویکردی توسعه محور، جهت شناخت هنر آواز ایرانی فعالیت می کند.
به این صفحه بپیوندید:
👇👇👇👇👇👇👇
Instagram: Iranian.Song.Center
🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺
یک کانون مجازی و مستقل است که با هدف اشاعه و اعتلای موسیقی و با رویکردی توسعه محور، جهت شناخت هنر آواز ایرانی فعالیت می کند.
به این صفحه بپیوندید:
👇👇👇👇👇👇👇
Instagram: Iranian.Song.Center
🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مرکز تخصصی آواز ایرانی
به این صفحه بپیوندید:
👇👇👇👇👇👇👇
Instagram: Iranian.Song.Center
🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺
به این صفحه بپیوندید:
👇👇👇👇👇👇👇
Instagram: Iranian.Song.Center
🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺🙏🌺
در مورد چگونگی تاثیر پذیری موسیقی عربی از موسیقی ایرانی
در پاسخ با استناد به نوشته های حسن مشحون و داریوش صفوت بایستی عرض کرد در دوران خلافت، شخصی به نام "نشیط پارسی" که از اسیران سلسله ساسانی بوده، سرودهای پارسی را در شهر مدینه و بدون ساز می خوانده است. که اصطلاح "نشید" به معنای آواز بدون ساز برگرفته از نام اوست.
"نشیط پارسی" را از پیشگامان موسیقی عربی می دانند.
همچنین شخصی ایرانی الاصل به نام "سائب خاثر" در اوایل دوره امویان خواننده آواز بوده که بعداً ساز عود را نیز فرا می گیرد و نخستین کسی است که همراهی ساز و آواز را در موسیقی عربی معمول کرده است. سائب خاثر نیز یک اسیر ایرانی بوده که توسط عبداله بن جعفر طیار، برادر زاده حضرت علی (ع) خریداری و آزاد می شود. او در جریان لشکرکشی یزید به مدینه و قتل عام مردم کشته شده است.
شخص دیگری به نام "ابن سریج" نیز در اوایل دوره امویان در شهر مکه خواننده آواز و نوازنده عود بوده است. او اصالتاً عرب است. اما ساز عود را از معماران ایرانی که برای تعمیر دیوار کعبه آمده بودند؛ فرا می گیرد. لذا نخستین کسی است که ساز ایرانی را به مکه می برد. روایت می کنند که او نوحه هایی هنرمندانه در اندوه کشتار مردم مدینه توسط سپاه یزید و حتی در وصف شهدای کربلا نیز ساخته است.
بعد از این شخصیت های نامبرده شده، در دوران عباسیان و پس از آن بزرگانی چون زلزل، زکریای رازی، فارابی، خوارزمی، رودکی، ابن سینا، صفی الدین ارموی، خواجه نصیر طوسی، عبدالقادر مراغی و ... رسالات متعددی در باب موسیقی ایرانی نگاشته اند.
@vocaltraining
در پاسخ با استناد به نوشته های حسن مشحون و داریوش صفوت بایستی عرض کرد در دوران خلافت، شخصی به نام "نشیط پارسی" که از اسیران سلسله ساسانی بوده، سرودهای پارسی را در شهر مدینه و بدون ساز می خوانده است. که اصطلاح "نشید" به معنای آواز بدون ساز برگرفته از نام اوست.
"نشیط پارسی" را از پیشگامان موسیقی عربی می دانند.
همچنین شخصی ایرانی الاصل به نام "سائب خاثر" در اوایل دوره امویان خواننده آواز بوده که بعداً ساز عود را نیز فرا می گیرد و نخستین کسی است که همراهی ساز و آواز را در موسیقی عربی معمول کرده است. سائب خاثر نیز یک اسیر ایرانی بوده که توسط عبداله بن جعفر طیار، برادر زاده حضرت علی (ع) خریداری و آزاد می شود. او در جریان لشکرکشی یزید به مدینه و قتل عام مردم کشته شده است.
شخص دیگری به نام "ابن سریج" نیز در اوایل دوره امویان در شهر مکه خواننده آواز و نوازنده عود بوده است. او اصالتاً عرب است. اما ساز عود را از معماران ایرانی که برای تعمیر دیوار کعبه آمده بودند؛ فرا می گیرد. لذا نخستین کسی است که ساز ایرانی را به مکه می برد. روایت می کنند که او نوحه هایی هنرمندانه در اندوه کشتار مردم مدینه توسط سپاه یزید و حتی در وصف شهدای کربلا نیز ساخته است.
بعد از این شخصیت های نامبرده شده، در دوران عباسیان و پس از آن بزرگانی چون زلزل، زکریای رازی، فارابی، خوارزمی، رودکی، ابن سینا، صفی الدین ارموی، خواجه نصیر طوسی، عبدالقادر مراغی و ... رسالات متعددی در باب موسیقی ایرانی نگاشته اند.
@vocaltraining
اولین همایش هنرمندان جوان با محوریت شناخت موسیقی ایران در شهرستان گلپایگان برگزار گردید.
در این نشست سیر تطور موسیقی ایرانی از گذشته تا امروز مورد بررسی قرار گرفت و هنرمندان به اجرای برنامه و بحث و تبادل نظر پرداختند.
بررسی موسیقی دوره های مختلف تاریخی از جمله ایران باستان، دوران اسلامی، آیینی مذهبی، دوره قاجار، گلها و موسیقی کنونی ایران از جمله مهمترین مباحث مورد بررسی در این گردهمایی بود.
در این جلسه اقای محسنی توضیحاتی در مورد نظریات موسیقایی حکیم ابونصر فارابی فیلسوف بزرگ دوره اسلامی ارائه نمودند و یادآور شدند گام ۱۲ نیم پرده مساوی که در اروپا به گام باخ مشهور است چند قرن قبل توسط فارابی دانشمند ایرانی پیشنهاد داده شده بود که دکتر برکشلی آن را گام فاراباخ نام نهاد.
سپس ضمن پخش نمونه های صوتی از دوره قاجار، گلها و موسیقی کنونی ایران مطالبی را در خصوص ماهیت موسیقی ایرانی، ویژگی های ساختاری، جنبش های تجدد خواهی و سیر تحولات اخیر موسیقی ایران بیان نمودند. همچنین عنوان شد که ساختار مدال موسیقی ردیف نه تنها اجازه بازآفرینی هسته های ملودیک را از خواننده و نوازنده سلب نمی کند؛ بلکه برعکس با ادغام، جا به جایی و تغییر تری کوردها، تترا کوردها و پنتاکوردها می توان به تم های تازه ای نیز دست یافت. بنابراین موسیقی ردیف اساساً سیال است.
در بحث موسیقی آیینی ایران آقای نباتی به اجرای تعدادی از پیش واقعه های تعزیه پرداختند. پیش واقعه فرمی ضربیست که در رثای شهدای کربلا سروده شده؛ همچنین ملودی و ریتم آن از ساختار موسیقی ایرانی تبعیت می کند.
سپس آقای غفاری نوازنده نی به اجرای نمونه ای از شیوه نائب اسدالله اصفهانی و قطعاتی از خود پرداختند.
همچنین آقای بهشتی نوازنده سه تار قطعه ای از حسین علیزاده را که بر اساس بحر طویل ساخته شده بود؛ اجرا نمودند.
در بخش دیگری آقای شهاب نوازنده تنبک ضمن اشاراتی به سیر تکاملی ریتم، به لزوم ایجاد شناخت جهت تربیت شنوندگان آگاه، ایجاد بستر مناسب برای شکوفایی استعدادها و سوق جوانان به موسیقی تفکر برانگیز و ارزشمند مطالبی را بیان نمودند.
در پایان نیز سایر شرکت کنندگان به نقد و بررسی موسیقی ایرانی پرداخته، دیدگاه های خود را ارائه نموده و راهکارهایی در جهت ارتقای فرهنگ عمومی جامعه پیشنهاد دادند.
این نشست در تاریخ چهارشنبه ۲۰ بهمن ماه 1400 با حضور ریاست محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان و جمعی از اساتید، هنرآموزان، هنرجویان و علاقه مندان به حوزه فرهنگ و هنر در سالن انجمن خوشنویسان اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار گردید.
@vocaltraining
در این نشست سیر تطور موسیقی ایرانی از گذشته تا امروز مورد بررسی قرار گرفت و هنرمندان به اجرای برنامه و بحث و تبادل نظر پرداختند.
بررسی موسیقی دوره های مختلف تاریخی از جمله ایران باستان، دوران اسلامی، آیینی مذهبی، دوره قاجار، گلها و موسیقی کنونی ایران از جمله مهمترین مباحث مورد بررسی در این گردهمایی بود.
در این جلسه اقای محسنی توضیحاتی در مورد نظریات موسیقایی حکیم ابونصر فارابی فیلسوف بزرگ دوره اسلامی ارائه نمودند و یادآور شدند گام ۱۲ نیم پرده مساوی که در اروپا به گام باخ مشهور است چند قرن قبل توسط فارابی دانشمند ایرانی پیشنهاد داده شده بود که دکتر برکشلی آن را گام فاراباخ نام نهاد.
سپس ضمن پخش نمونه های صوتی از دوره قاجار، گلها و موسیقی کنونی ایران مطالبی را در خصوص ماهیت موسیقی ایرانی، ویژگی های ساختاری، جنبش های تجدد خواهی و سیر تحولات اخیر موسیقی ایران بیان نمودند. همچنین عنوان شد که ساختار مدال موسیقی ردیف نه تنها اجازه بازآفرینی هسته های ملودیک را از خواننده و نوازنده سلب نمی کند؛ بلکه برعکس با ادغام، جا به جایی و تغییر تری کوردها، تترا کوردها و پنتاکوردها می توان به تم های تازه ای نیز دست یافت. بنابراین موسیقی ردیف اساساً سیال است.
در بحث موسیقی آیینی ایران آقای نباتی به اجرای تعدادی از پیش واقعه های تعزیه پرداختند. پیش واقعه فرمی ضربیست که در رثای شهدای کربلا سروده شده؛ همچنین ملودی و ریتم آن از ساختار موسیقی ایرانی تبعیت می کند.
سپس آقای غفاری نوازنده نی به اجرای نمونه ای از شیوه نائب اسدالله اصفهانی و قطعاتی از خود پرداختند.
همچنین آقای بهشتی نوازنده سه تار قطعه ای از حسین علیزاده را که بر اساس بحر طویل ساخته شده بود؛ اجرا نمودند.
در بخش دیگری آقای شهاب نوازنده تنبک ضمن اشاراتی به سیر تکاملی ریتم، به لزوم ایجاد شناخت جهت تربیت شنوندگان آگاه، ایجاد بستر مناسب برای شکوفایی استعدادها و سوق جوانان به موسیقی تفکر برانگیز و ارزشمند مطالبی را بیان نمودند.
در پایان نیز سایر شرکت کنندگان به نقد و بررسی موسیقی ایرانی پرداخته، دیدگاه های خود را ارائه نموده و راهکارهایی در جهت ارتقای فرهنگ عمومی جامعه پیشنهاد دادند.
این نشست در تاریخ چهارشنبه ۲۰ بهمن ماه 1400 با حضور ریاست محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان و جمعی از اساتید، هنرآموزان، هنرجویان و علاقه مندان به حوزه فرهنگ و هنر در سالن انجمن خوشنویسان اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار گردید.
@vocaltraining
اولین همایش هنرمندان جوان با محوریت شناخت موسیقی ایران - بهمن ماه 1400
@vocaltraining
@vocaltraining
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اولین همایش هنرمندان جوان با محوریت شناخت موسیقی ایران - بهمن ماه 1400
@vocaltraining
@vocaltraining