از راست به چپ:
موسی خان کاشی، بالا خان (پدر مرتضی نی داوود نوازنده تار)

@vocaltraining

"سلبریتی"

به شخصی اطلاق می شود که در زمینه های موسیقی، ورزش، رسانه، رقص، مدل، سیاست، ادبیات و نظایر آن در جامعه یا فرهنگ عامه دارای سرشناسی و محبوبیت باشد. چنین شخصی به راحتی از طرف مردم و به ویژه قشر جوان قابل شناسایی است و به رسمیت شناخته می شود. یکی از ویژگی های سلبریتی کسب درآمد زیاد از طریق شغل آن ها است.
روزگاری سلبریتی ها برای مخاطبان خود یادآور توانایی ها و استعدادهای خارق العاده آن ها در دنیای هنر بود. اما امروزه رسانه های جمعی عوامل دیگری را برای به شهرت رساندن افراد به وجود آورده اند. که همین تشخیص خاستگاه به شهرت رسیدن آنان را دشوار می کند. در جامعه معاصر سلبریتی بودن لزوماً به این معنی نیست که یک فرد در مقایسه با میانگین افراد آن جامعه از استعداد و مهارت بیشتری برخوردار است. بلکه صرفاً به این معنی است که یک نفر بهتر از دیگران توانسته کالایی را که مردم می خواهند به خوردشان بدهد. به همین خاطر است که با بررسی سلبریتی های هر جامعه می توان به فرهنگ توده جامعه و شکاف های اصلی آن در یک دوره مشخص پی برد. چرا که فرهنگ شهرت چیزی فراتر از علاقه به آدم های مشهور، انعکاسی از ارزش های جمعی و نمایش رابطه پیچیده میان انتظارات اجتماعی و واقعیت های اجتماعی اقتصادی است.

@vocaltraining

نظر استاد لطفی در مورد استراتژی لازم جهت پیشبرد موسیقی کشور
@vocaltraining

گفتگوی زنده با رادیو فرهنگ - محسنی

@vocaltraining

سخنان فیلسوف و اندیشمند فقید داریوش شایگان درباره خیام.
روحش شاد !
@vocaltraining

استاد عبدالله دوامی

@vocaltraining

سه شنبه ها با آقای مشحون می رفتیم. آقای هرمزی را بر می داشتم و می رفتیم منزل سلیمان امیرقاسمی. نورعلی برومند هم می آمد. بهاری هم می آمد. در آن موقع بهاری ویولون می زد. کمانچه در آن موقع بازار نداشت. عطاء الله مجد هم بود. پسر عموی لطف الله مجد، [عطاء الله] به شیوه نی داوود تار می زد. چرا که شاگرد او بود. بعضی اوقات ادیب خوانساری هم حضور داشت. گاهی علی اکبر خان شهنازی هم می آمد. یادم می آید وقتی حاج علی اکبرخان شهنازی چهار مضراب می زد، ته مضراب را به کاسه تار می زد. من خیلی از آن صدا بدم می آمد. این کار به دور از شأن حاج علی اکبر خان شهنازی بود. تمام که شد، با آن جوانی و گستاخی و سر پرشوری که داشتم، گفتم: "آقا عرضی دارم!" گفت: "بفرمائید."
گفتم: "این مضراب زدن روی کاسه تار، برای مقام شما خوب نیست." هیچ یادم نمی رود که برومند سرش پایین بود، گفت: "آفرین آقای کمالیان! آفرین!!" حرف مرا برومند تأیید کرد. حاج علی اکبر شهنازی هم دیگر هیچ نگفت. چون خوشش نمی آمد. [به هر حال] منزل امیر قاسمی [ و دیگر استادان]، کلاس که نبود، یک محفل انس بود که همگی آنجا جمع بودیم، مرحوم برومند گرایشی پیدا کرد که جمعه ها در منزل من باشد. از آن به بعد روزهای جمعه آقای برومند در منزل بنده بود.

مبصری، بهروز. گفته ها و ناگفته ها (خاطرات محمد مهدی کمالیان)، دبیر مجموعه: سید علیرضا میرعلینقی، تهران، نشر نی،1381.

@vocaltraining

آلبوم چاووش 2
همنوازی علی اکبر شکارچی و محمد رضا لطفی

@aliakbarshekarchi

سعدی دو چیز می شکند پشت مرد را
تصدیق بی وقوف و سکوت وقوف دار

یکم اردیبهشت ماه روز جهانی سعدی گرامی باد !
@vocaltraining

جنون نوگرایی

یک نگاه به اطرافت بینداز. روی یک صندلی نشسته ای، اختراعی که مربوط است به زمان مصر باستان. شلواری پوشیده ای که ابداع آن به حدود 5 هزار سال پیش بر می گردد و قبایل ژرمن 750 سال پیش از میلاد آن را اصلاح کردند. ایده اولیه کفش چرمی ای که پوشیده ای متعلق است به عصر یخبندان. فرض کن بیشتر فناوری هایی که در پنجاه سال گذشته وجود داشته نیم قرن دیگر نیز به ما خدمت کند. همینطور فرض کن فناوری های اخیر بعد از چند سال از رده خارج شود. چرا؟ به آن اختراعات به چشم نمونه نگاه کن. هر چیزی که توانسته در گذر قرن ها جایگاه خود را حفظ کند احتمالاً در آینده نیز از بین نخواهد رفت. این منطق ذاتی ممکن است همواره برای ما قابل درک نباشد. اگر چیزی چندین عصر دوام بیاورد، یعنی ارزش خودش را دارد. ابزارهای پر زرق و برق و ابداعات جادوئی بیشترشان زود گذر خواهند بود. پیش از این من "پذیرندگان اولیه" - دسته ای از مردم که نمی توانند بدون خریدن جدیدترین مدل آیفون زندگی کنند. - را درک می کردم. فکر می کردم آن ها جلو تر از زمان خود زندگی می کنند. حالا آن ها به نظر من افرادی غیر منطقی اند و دچار نوعی اختلال. جنون نوگرایی. برای آن ها مزایای قابل لمس یک محصول ذره ای اهمیت ندارد. بلکه به روز بودن مهم است. اما من یک قانون سرانگشتی را پیشنهاد می کنم: هر چیزی که به مدت X سال دوام آورده، تا X سال دیگر هم برقرار خواهد بود.

دوبلی، رولف (اقتصاددان سوییسی). هنر شفاف اندیشیدن، تهران، نشر چشمه، 1396.
@vocaltraining

سی و یکمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران - 1397
غرفه سوره مهر

"هزاردستان، انگاره موسیقی ایران"

@vocaltraining

استاد مجید کیانی، جناب آقای علیرضا میرعلینقی
تهران، شهرک چشمه، 1371
@vocaltraining

استاد داریوش طلایی
اسلو، نروژ - فروردین 1397
@vocaltraining

1- باقرخان رامشگر
2- نائب اسدالله اصفهانی

کاظمی، بهمن. موسیقی ایران در سده گذشته، تهران، فرهنگستان هنر، 1390.
@vocaltraining

- گوشه هایی که می دانم و ارزش اجرایی داشته است، چند سال پیش در رادیو اصفهان خوانده ام و با سه تار نواخته ام. البته از لحاظ کمیت که مقایسه کنیم، کسری از آن ردیفی است که آقای نورعلی خان برومند یا دیگران ارائه کرده اند، اما از نظر کیفیت بهتر است قضاوت را به عهده جامعه موسیقی بگذاریم.

- نایب اسدالله گذشته از اینکه در نواختن نی هنرمندی بی بدیل بود، ردیف های آواز را هم بهتر از هر کس دیگری می دانست. به یاد دارم روزی عبدالله خان دوامی، موسیقیدان معاصر، برایم نقل کرد که بیشتر ردیف های آوازی را از نایب اسدالله یاد گرفته است.

- تغییر در ساختمان نی ! این سؤال عجیبی است. سازی که بعد از چند هزار سال به این شکل و فرم به دست ما رسیده است، آن را به چه چیز دیگری تبدیل کنیم که دیگر نی نداشته باشیم و یک ساز من در آوردی باشد ! البته من در این مورد دست دیگران را نگرفته ام و هر عملی که می خواهند بکنند، ولی من به غیر از شکل سنتی نی و همان شش سوراخ، فرم دیگری را نمی پذیرم و خیانت در امانت چند هزارساله نخواهم کرد.

کسایی، محمد جواد. از موسیقی تا سکوت، تهران، نشر نی، 1394.
@vocaltraining

"تفاوت های فرهنگی"

قصدم این نیست که تصور کنید تفاوت های فرهنگی به خودی خود مضر هستند یا می‌باید بر آن‌ها فائق آمد. درواقع این تفاوت‌ها فوق‌العاده بارورند و فقط به خاطر وجود این تفاوت‌هاست که پیشرفت حاصل آمده است. آنچه هم اکنون ما را تهدید می‌کند احتمالا پدیده‌ای است که می‌توانیم ارتباط زیاد از حد (over-communication) بنامیم؛ یعنی تمایل به آن که در هر نقطه جهان از آنچه در سراسر عالم می‌گذرد، دقیقا باخبر باشیم. برای اینکه یک فرهنگ اصالت خود را حفظ کند و درعین حال مولد نیز باشد، می‌باید که هم خود فرهنگ و هم اعضای آن به اصالت خود -و حتی تا حدودی به برتری خود بر دیگران- معتقد باشد. فقط در شرایط ارتباط کمتر از حد (under-communication) است که فرهنگ قادر به تولید هرچیزی می‌شود. این خطر وجود دارد که در آینده به مصرف‌کنندگان صرف تبدیل شویم. بتوانیم هرچیز را از هر نقطه دنیا و از هر فرهنگ مصرف کنیم اما اصالت خود را از دست بدهیم.
اکنون به آسانی می‌توان زمانی را مجسم کرد که بر روی تمام سطح زمین فقط یک فرهنگ و یک تمدن وجود داشته باشد. اما من شخصاً باور ندارم که این امر روی خواهد داد زیرا که همواره جریانات متضادی وجود دارند که از طرفی رو به همگون کردن دارند و از طرف دیگر رو به متمایز کردن. هرچقدر یک تمدن همگون تر شود، به همان اندازه نیز مرزهای جدایی درونی آن آشکارتر می‌شوند؛ به سخن دیگر آنچه در یک سطح به دست می‌آید، بلافاصله در سطح دیگر از دست می‌رود. اما این فقط یک برداشت شخصی است و نمی‌توانم عملکرد این دیالکتیک را به روشنی ثابت کنم. با این وجود، نمی‌دانم براستی چگونه بشریت بدون میزانی از تنوع درونی قادر به زندگی است.

لوی- استروس، کلود. ( پدر مردم شناسی مدرن) اسطوره و معنا، تهران، نشر مرکز، 1376.

@vocaltraining

سنتورزن، از نقاشی های کاخ چهلستون اصفهان
@vocaltraining

Music
Iran
Saving a Valuable Thread

Majid Kiani-Santur, Naser Farhang Far-Zarb at NIRT center.

Sketch, Sept, 14, 1973

@vocaltraining

شناخت هنر موسیقی ایران
برومند و اصالت
(اصالت، امانت، بداهت)

پژوهش و اجرا: مجید کیانی
پنجشنبه 1 آذر 97 ساعت 18
فرهنگسرای نیاوران
@vocaltraining