Именно потому, что Вакульчик и Караев являлись ключевыми фигурами силового блока, Лукашенко прекрасно осознавал, какой деморализующий эффект вызовет их отставка в среде генералов и высших офицеров. Дескать, Лукашенко думает исключительно о себе, о своей власти, а все силовики – лишь инструмент для решения его личных задач, поэтому он выбрасывает самых уважаемых людей, невзирая ни на какие заслуги. Такие настроения очень опасны для Лукашенко, ибо сейчас он полностью зависит от лояльности силовых структур.
По этой причине Лукашенко постарался максимально смикшировать опалу Вакульчика и Караева, подстелил соломку, создал для них своего рода «золотой парашют». Причем, соломка оказалась многослойной, а парашют – с несколькими куполами.
Во-первых, отставка Вакульчика, Караева и его заместителя Барсукова была обставлена как перемещение их на другую должность. Их назначили помощниками президента в регионах. Поскольку эти новые должности формально высокие, а на самом деле – пустые, то Лукашенко долго втирал, что, дескать, в близком будущем их полномочия будут расширены, и вообще, это очень ответственная работа и т. п. Многие повелись, и стали говорить о новой функции «смотрящих» силовиков за регионами. Но там, в областях, уже есть руководители, у которых в подчинении и милиция, и КГБ. Создать двоевластие в регионах – это последнее, чего не хватает, чтобы система управления пошла вразнос. Авторитарная вертикаль власти в принципе отвергает наличие двух начальников.
Особенно интересно, как Лукашенко избавился от Валерия Вакульчика. Его сначала перевели с должности председателя КГБ на пост секретаря Совета безопасности. И только через два месяца отправили помощником президента в Брестскую область. Так медленно и осторожно убрали генерала, проявившего сомнительную лояльность.
Обращает на себя внимание интересный факт, призванный скрыть опалу названных генералов. 29 октября Лукашенко назначает Валерия Вакульчика, Юрия Караева и Александра Барсукова на должность помощников президента в регионах. Но об их отставке с прежних постов ничего не говорится. И вначале можно было подумать, что новые должности стали дополнительной нагрузкой к прежним. Но в тот же день назначается новый министр МВД, вместо Караева. И тогда стала понятно, что это такая форма почетной отставки. И до сих пор указа об отставке Вакульчика и Барсукова с прежних постов нет. Но очевидно, что тому же Вакульчику, находясь в Брестской области в качестве помощника президента, одновременно выполнять обязанности секретаря Совета безопасности нереально.
Кроме того, в качестве бонуса, компенсации за отставку, ста граммов на посошок, Юрию Караеву и Александру Барсукову присвоено звание генерал-лейтенанта милиции. Чтобы пенсия была повыше.
И, наконец, 30 октября Лукашенко собирает все руководство МВД и других силовых структур, формально для того, чтобы представить нового министра Ивана Кубракова и начальника ГУВД Минска Михаила Гриба. На самом деле, чтобы еще раз успокоить высших генералов и офицеров, завуалировать опалу Вакульчика, Караева и Барсукова, публично вручив двум последним генеральские погоны. И в очередной раз дал сотрудникам МВД и силовикам полный карт-бланш на подавление протестов: «Мы в плен никого не берем»; «Если кто-то прикоснется к военнослужащему, … он должен уйти оттуда как минимум без рук».
Тем временем постановлением правительства от 30 октября Беларусь закрыла внешние границы в связи с эпидемиологической обстановкой. Это было сделано в худших белорусских традициях.
Вообще, в цивилизованных странах о закрытии границы объявляют заранее, чтобы каждый мог подготовиться. В Беларуси это произошло 29 октября неожиданно, внезапно, явочным порядком. Только на следующий день появился официальный документ (постановление правительства), регламентирующий этот процесс. Причем, несколько часов граждан Беларуси вообще не впускали в страну, что является полным правовым произволом.
Зачем власти пошли на такой шаг? Весной Беларусь была единственной страной в Европе, которая не закрывала свои границы. И Лукашенко этим очень гордился.
По этой причине Лукашенко постарался максимально смикшировать опалу Вакульчика и Караева, подстелил соломку, создал для них своего рода «золотой парашют». Причем, соломка оказалась многослойной, а парашют – с несколькими куполами.
Во-первых, отставка Вакульчика, Караева и его заместителя Барсукова была обставлена как перемещение их на другую должность. Их назначили помощниками президента в регионах. Поскольку эти новые должности формально высокие, а на самом деле – пустые, то Лукашенко долго втирал, что, дескать, в близком будущем их полномочия будут расширены, и вообще, это очень ответственная работа и т. п. Многие повелись, и стали говорить о новой функции «смотрящих» силовиков за регионами. Но там, в областях, уже есть руководители, у которых в подчинении и милиция, и КГБ. Создать двоевластие в регионах – это последнее, чего не хватает, чтобы система управления пошла вразнос. Авторитарная вертикаль власти в принципе отвергает наличие двух начальников.
Особенно интересно, как Лукашенко избавился от Валерия Вакульчика. Его сначала перевели с должности председателя КГБ на пост секретаря Совета безопасности. И только через два месяца отправили помощником президента в Брестскую область. Так медленно и осторожно убрали генерала, проявившего сомнительную лояльность.
Обращает на себя внимание интересный факт, призванный скрыть опалу названных генералов. 29 октября Лукашенко назначает Валерия Вакульчика, Юрия Караева и Александра Барсукова на должность помощников президента в регионах. Но об их отставке с прежних постов ничего не говорится. И вначале можно было подумать, что новые должности стали дополнительной нагрузкой к прежним. Но в тот же день назначается новый министр МВД, вместо Караева. И тогда стала понятно, что это такая форма почетной отставки. И до сих пор указа об отставке Вакульчика и Барсукова с прежних постов нет. Но очевидно, что тому же Вакульчику, находясь в Брестской области в качестве помощника президента, одновременно выполнять обязанности секретаря Совета безопасности нереально.
Кроме того, в качестве бонуса, компенсации за отставку, ста граммов на посошок, Юрию Караеву и Александру Барсукову присвоено звание генерал-лейтенанта милиции. Чтобы пенсия была повыше.
И, наконец, 30 октября Лукашенко собирает все руководство МВД и других силовых структур, формально для того, чтобы представить нового министра Ивана Кубракова и начальника ГУВД Минска Михаила Гриба. На самом деле, чтобы еще раз успокоить высших генералов и офицеров, завуалировать опалу Вакульчика, Караева и Барсукова, публично вручив двум последним генеральские погоны. И в очередной раз дал сотрудникам МВД и силовикам полный карт-бланш на подавление протестов: «Мы в плен никого не берем»; «Если кто-то прикоснется к военнослужащему, … он должен уйти оттуда как минимум без рук».
Тем временем постановлением правительства от 30 октября Беларусь закрыла внешние границы в связи с эпидемиологической обстановкой. Это было сделано в худших белорусских традициях.
Вообще, в цивилизованных странах о закрытии границы объявляют заранее, чтобы каждый мог подготовиться. В Беларуси это произошло 29 октября неожиданно, внезапно, явочным порядком. Только на следующий день появился официальный документ (постановление правительства), регламентирующий этот процесс. Причем, несколько часов граждан Беларуси вообще не впускали в страну, что является полным правовым произволом.
Зачем власти пошли на такой шаг? Весной Беларусь была единственной страной в Европе, которая не закрывала свои границы. И Лукашенко этим очень гордился.
Объяснение этого решения эпидемиологической ситуацией не выдерживает критики. Например, почему-то не прерывается воздушное сообщение.
Думаю, на самом деле причина этого решения – политическая. 30 октября Лукашенко в том самом своем выступлении заявил: «Лаппо (Председатель Госпогранкомитета Анатолий Лаппо. - Прим.) поймал 700 человек за неделю». То есть на границе не впустили в Беларусь около 700 иностранцев, которые, как посчитали белорусские пограничники, ехали в Беларусь делать революцию.
То есть сначала власти создают пропагандистскую картину массированного иностранного вмешательства. Дескать, Запад организовал в Беларуси «цветную революцию». Затем руководство государства начинает верить в созданный по его заказу миф и на этой основе принимать реальные решения. Мы живем поистине в удивительной стране.
Думаю, на самом деле причина этого решения – политическая. 30 октября Лукашенко в том самом своем выступлении заявил: «Лаппо (Председатель Госпогранкомитета Анатолий Лаппо. - Прим.) поймал 700 человек за неделю». То есть на границе не впустили в Беларусь около 700 иностранцев, которые, как посчитали белорусские пограничники, ехали в Беларусь делать революцию.
То есть сначала власти создают пропагандистскую картину массированного иностранного вмешательства. Дескать, Запад организовал в Беларуси «цветную революцию». Затем руководство государства начинает верить в созданный по его заказу миф и на этой основе принимать реальные решения. Мы живем поистине в удивительной стране.
Чаму беларуская АЭС — гэта адна вялікая праблема
У любы другі момант запуск АЭС стаў бы важнай, нават гістарычнай падзеяй у жыцьці краіны. Але беларуская рэвалюцыя амаль цалкам засланіла гэты сюжэт.
У свой час пытаньне будаўніцтва АЭС было моцным раздражняльнікам грамадзка-палітычнага жыцьця. А цяпер гэтая тэма неяк паступова адышла на другі плян. Магчыма, таму, што калі ўжо станцыю пабудавалі, то куды дзявацца, трэба прыняць яе як яшчэ адну беларускую рэальнасьць.
Запуск АЭС першапачаткова быў заплянаваны на пачатак жніўня. Гэта павінна было стаць галоўнай піяр-акцыяй выбарчай кампаніі Аляксандра Лукашэнкі. Аднак не пасьпелі. Палітычнага эфэкту не атрымалася.
Ад самага пачатку будаўніцтва АЭС было зразумела, што сэнс рэалізацыі гэтага грандыёзнага праекту найперш палітычны. Ён задавальняе чарговыя непамерныя амбіцыі аднаго чалавека. Што тычыцца ўсяго астатняга, то чым далей, тым больш становіцца зразумела: станцыя ня столькі вырашае нейкія эканамічныя праблемы, колькі стварае новыя.
Можна канстатаваць, што Беларуская АЭС — гэта адна вялікая праблема.
Найперш, нягледзячы на запэўніваньні ўрадавых чыноўнікаў пра вялікі эканамічны эфэкт АЭС, насамрэч гэта ня так. Увогуле акупнасьць атамных станцый у сьвеце даволі сумнеўная. Тут трэба ўлічыць выдаткі на захаваньне адкідаў, на вывад АЭС з эксплюатацыі ў будучым.
Галоўная ж праблема — што рабіць зь лішкамі электраэнэргіі, якія зьявяцца адразу пасьля таго, як станцыя пачне працаваць на поўную магутнасьць. Пляны экспарту за мяжу аказаліся ўтапічнымі. Для рэалізацыі на ўнутраным рынку трэба будаваць вялікую і нятанную інфраструктуру, каб паглынуць гэтыя лішкі (элекатракатлы, станцыі сілкаваньня для электрамабіляў і інш.). Крыніц фінансаваньня такога будаўніцтва, акрамя бюджэту, у якім цяпер вялікі дэфіцыт, няма.
Па-другое, з 2023 году давядзецца сплачваць Расеі вялікі крэдыт. У крэдытным пагадненьні з Расеяй закладалася $10 млрд. Праўда, Лукашэнка казаў, што ўдалося зэканоміць і абмежаваліся сумай у $7 млрд. У любым выпадку гэта моцна павялічвае замежны доўг Беларусі. Хачу нагадаць, што і цяпер ураду няма чым плаціць вонкавую запазычанасьць.
Па-трэцяе, запуск АЭС рэзка павялічвае залежнасьць Беларусі ад Расеі. На дадатак да газавай, нафтавай, фінансавай залежнасьці краіна трапляе яшчэ і ў атамную залежнасьць ад РФ. Дарэчы, дагэтуль не падпісана пагадненьне аб перапрацоўцы на расейскай тэрыторыі радыяактыўных адкідаў зь Беларускай АЭС.
Па-чацьвёртае, АЭС стала чыньнікам вострага канфлікту з суседзямі, найперш зь Літвой.
І, нарэшце, па-пятае — магчыма, самае галоўнае. Пасьля 9 жніўня адбываецца імклівае разбурэньне дзяржавы ў Беларусі. Няма легітымных, з гледзішча грамадзтва, кіроўных інстытутаў. Некаторыя дзяржаўныя функцыі проста атрафаваліся. Эфэктыўна працуюць толькі карныя органы. Але АМАП дрэнна пасуе для забесьпячэньня радыяактыўнай бясьпекі.
Хачу нагадаць, што яшчэ 30 ліпеня былі зьмененыя ранейшыя нормы бясьпекі, якія прадугледжвалі фізычны пуск рэактара толькі пасьля выдачы ліцэнзіі на эксплюатацыю. А цяпер, паводле новых нормаў, можна запускаць безь ліцэнзіі.
І вось у такой краіне зь дзяржаўнымі інстытутамі, якія распадаюцца, запускаецца АЭС. Сюжэт беларускай драмы закручваецца ўсё мацней.
Можна выказаць гіпотэзу, што цяпер Лукашэнку гэтай краіны, якая паўстала супраць яго, не шкада.
Напалеон, знаходзячыся ў ссылцы на востраве Сьвятой Алены, пісаў: «Я пакідаю ў спадчыну ўсім царствуючым дамам жах і ганьбу апошніх дзён майго жыцьця».
Так і Лукашэнка за жах і ганьбу сваіх апошніх месяцаў пакідае беларусам АЭС. Маўляў, 60 гадоў будзеце расхлёбваць. Надоўга запомніце Лукашэнку.
У любы другі момант запуск АЭС стаў бы важнай, нават гістарычнай падзеяй у жыцьці краіны. Але беларуская рэвалюцыя амаль цалкам засланіла гэты сюжэт.
У свой час пытаньне будаўніцтва АЭС было моцным раздражняльнікам грамадзка-палітычнага жыцьця. А цяпер гэтая тэма неяк паступова адышла на другі плян. Магчыма, таму, што калі ўжо станцыю пабудавалі, то куды дзявацца, трэба прыняць яе як яшчэ адну беларускую рэальнасьць.
Запуск АЭС першапачаткова быў заплянаваны на пачатак жніўня. Гэта павінна было стаць галоўнай піяр-акцыяй выбарчай кампаніі Аляксандра Лукашэнкі. Аднак не пасьпелі. Палітычнага эфэкту не атрымалася.
Ад самага пачатку будаўніцтва АЭС было зразумела, што сэнс рэалізацыі гэтага грандыёзнага праекту найперш палітычны. Ён задавальняе чарговыя непамерныя амбіцыі аднаго чалавека. Што тычыцца ўсяго астатняга, то чым далей, тым больш становіцца зразумела: станцыя ня столькі вырашае нейкія эканамічныя праблемы, колькі стварае новыя.
Можна канстатаваць, што Беларуская АЭС — гэта адна вялікая праблема.
Найперш, нягледзячы на запэўніваньні ўрадавых чыноўнікаў пра вялікі эканамічны эфэкт АЭС, насамрэч гэта ня так. Увогуле акупнасьць атамных станцый у сьвеце даволі сумнеўная. Тут трэба ўлічыць выдаткі на захаваньне адкідаў, на вывад АЭС з эксплюатацыі ў будучым.
Галоўная ж праблема — што рабіць зь лішкамі электраэнэргіі, якія зьявяцца адразу пасьля таго, як станцыя пачне працаваць на поўную магутнасьць. Пляны экспарту за мяжу аказаліся ўтапічнымі. Для рэалізацыі на ўнутраным рынку трэба будаваць вялікую і нятанную інфраструктуру, каб паглынуць гэтыя лішкі (элекатракатлы, станцыі сілкаваньня для электрамабіляў і інш.). Крыніц фінансаваньня такога будаўніцтва, акрамя бюджэту, у якім цяпер вялікі дэфіцыт, няма.
Па-другое, з 2023 году давядзецца сплачваць Расеі вялікі крэдыт. У крэдытным пагадненьні з Расеяй закладалася $10 млрд. Праўда, Лукашэнка казаў, што ўдалося зэканоміць і абмежаваліся сумай у $7 млрд. У любым выпадку гэта моцна павялічвае замежны доўг Беларусі. Хачу нагадаць, што і цяпер ураду няма чым плаціць вонкавую запазычанасьць.
Па-трэцяе, запуск АЭС рэзка павялічвае залежнасьць Беларусі ад Расеі. На дадатак да газавай, нафтавай, фінансавай залежнасьці краіна трапляе яшчэ і ў атамную залежнасьць ад РФ. Дарэчы, дагэтуль не падпісана пагадненьне аб перапрацоўцы на расейскай тэрыторыі радыяактыўных адкідаў зь Беларускай АЭС.
Па-чацьвёртае, АЭС стала чыньнікам вострага канфлікту з суседзямі, найперш зь Літвой.
І, нарэшце, па-пятае — магчыма, самае галоўнае. Пасьля 9 жніўня адбываецца імклівае разбурэньне дзяржавы ў Беларусі. Няма легітымных, з гледзішча грамадзтва, кіроўных інстытутаў. Некаторыя дзяржаўныя функцыі проста атрафаваліся. Эфэктыўна працуюць толькі карныя органы. Але АМАП дрэнна пасуе для забесьпячэньня радыяактыўнай бясьпекі.
Хачу нагадаць, што яшчэ 30 ліпеня былі зьмененыя ранейшыя нормы бясьпекі, якія прадугледжвалі фізычны пуск рэактара толькі пасьля выдачы ліцэнзіі на эксплюатацыю. А цяпер, паводле новых нормаў, можна запускаць безь ліцэнзіі.
І вось у такой краіне зь дзяржаўнымі інстытутамі, якія распадаюцца, запускаецца АЭС. Сюжэт беларускай драмы закручваецца ўсё мацней.
Можна выказаць гіпотэзу, што цяпер Лукашэнку гэтай краіны, якая паўстала супраць яго, не шкада.
Напалеон, знаходзячыся ў ссылцы на востраве Сьвятой Алены, пісаў: «Я пакідаю ў спадчыну ўсім царствуючым дамам жах і ганьбу апошніх дзён майго жыцьця».
Так і Лукашэнка за жах і ганьбу сваіх апошніх месяцаў пакідае беларусам АЭС. Маўляў, 60 гадоў будзеце расхлёбваць. Надоўга запомніце Лукашэнку.
Дробная помста. Навошта Лукашэнка загадаў далучыць да прафсаюзаў прыватныя кампаніі
10 лістапад 2020, 18:19
Лукашэнка запатрабаваў да канца году стварыць прафсаюзныя арганізацыі афіцыйнай Фэдэрацыі прафсаюзаў (ФПБ) ва ўсіх недзяржаўных кампаніях. Палітоляг Валер Карбалевіч разважае, навошта ён гэта зрабіў.
Падчас сустрэчы са старшынём ФПБ Міхаілам Ордам Лукашэнка заявіў:
«Калі толькі да канца году прыватныя прадпрыемствы ня створаць па вашых патрабаваньнях прафсаюзныя арганізацыі, яны будуць ліквідаваныя... Жартаваць мы ня будзем больш. Мы бачым, як некаторыя сябе павялі і ўзялі курс на зьнішчэньне дзяржавы. Хочаш быць членам прафсаюзу — будзь, ня хочаш — калі ласка. Але ў кожнай кампаніі, прыватнай і дзяржаўнай, павінна быць прафсаюзная арганізацыя».
Такім чынам, прафсаюзныя арганізацыі будуць стварацца ў прыватных кампаніях у прымусовым парадку. Неяк няёмка казаць, што гэта парушэньне закону, бо ўступленьне ў прафсаюз — справа добраахвотная.
Але спасылацца на закон у сёньняшняй Беларусі недарэчна. Аддаючы такі загад, Лукашэнка не хавае, што ФПБ — гэта дэ-факта дзяржаўная арганізацыя, якая да сапраўдных прафсаюзаў ня мае дачыненьня.
Усеагульны ахоп працоўнага насельніцтва — прыкмета карпаратыўнай дзяржавы. Кшталту такой, як Італія часоў Мусаліні.
Але галоўнае пытаньне, якое ўзьнікае з нагоды гэтага загаду: навошта?
Прадэманстраваць клопат дзяржавы аб працоўных правах найманых работнікаў, якіх эксплюатуюць «пузатыя буржуі»? Наўрад ці гэта ўзрадуе тых самых найманых работнікаў. Тым больш што ФПБ — гэта карыкатура на прафсаюз, і ўсе гэта ведаюць.
Каб ажыцьцяўляць кантроль з боку ФПБ за прыватнымі кампаніямі? Наўрад ці. Бо створаныя сілавым шляхам прафсаюзныя арганізацыі будуць больш ляяльныя свайму гаспадару і працадаўцу, чым гэтай казённай структуры.
Хутчэй, у чыста практычным сэнсе, тут ставяцца дзьве задачы. Па-першае, падсілкаваць ФПБ прафсаюзнымі ўнёскамі. Цяпер шмат на якіх дзяржпрадпрыемствах частка работнікаў выйшла з ФПБ. У выніку зьнізілася папаўненьне бюджэту Фэдэрацыі. Таму вырашылі, што няхай прыватны бізнэс падтрымае дзяржаўныя прафсаюзы. Хоць якая карысьць.
Другую задачу сфармуляваў Лукашэнка. Паводле ягоных словаў, некаторыя прыватныя кампаніі павялі сябе няправільна і выступілі супраць існага рэжыму. Дык вось такім чынам Лукашэнка вырашыў ім адпомсьціць. Паколькі ахвотных ствараць дзяржаўны прафсаюз там наўрад ці знойдуць, то «буржуям» давядзецца ствараць такія ячэйкі штучна і нават, магчыма, плаціць прафсаюзныя ўнёскі з свайго прыбытку. Хоць і дробная помста, а прыемна.
Увогуле, цяпер мы бачым, што любая новая заява ці новае дзеяньне Лукашэнкі — гэта дадатковы раздражняльнік для і так наэлектрызаванага грамадзтва. Ён пастаянна падлівае алею ў вогнішча, а потым тушыць яго з дапамогай АМАП. Такі азарт паляўнічага. Здаецца, гэта галоўнае, што яго цяпер цікавіць.
10 лістапад 2020, 18:19
Лукашэнка запатрабаваў да канца году стварыць прафсаюзныя арганізацыі афіцыйнай Фэдэрацыі прафсаюзаў (ФПБ) ва ўсіх недзяржаўных кампаніях. Палітоляг Валер Карбалевіч разважае, навошта ён гэта зрабіў.
Падчас сустрэчы са старшынём ФПБ Міхаілам Ордам Лукашэнка заявіў:
«Калі толькі да канца году прыватныя прадпрыемствы ня створаць па вашых патрабаваньнях прафсаюзныя арганізацыі, яны будуць ліквідаваныя... Жартаваць мы ня будзем больш. Мы бачым, як некаторыя сябе павялі і ўзялі курс на зьнішчэньне дзяржавы. Хочаш быць членам прафсаюзу — будзь, ня хочаш — калі ласка. Але ў кожнай кампаніі, прыватнай і дзяржаўнай, павінна быць прафсаюзная арганізацыя».
Такім чынам, прафсаюзныя арганізацыі будуць стварацца ў прыватных кампаніях у прымусовым парадку. Неяк няёмка казаць, што гэта парушэньне закону, бо ўступленьне ў прафсаюз — справа добраахвотная.
Але спасылацца на закон у сёньняшняй Беларусі недарэчна. Аддаючы такі загад, Лукашэнка не хавае, што ФПБ — гэта дэ-факта дзяржаўная арганізацыя, якая да сапраўдных прафсаюзаў ня мае дачыненьня.
Усеагульны ахоп працоўнага насельніцтва — прыкмета карпаратыўнай дзяржавы. Кшталту такой, як Італія часоў Мусаліні.
Але галоўнае пытаньне, якое ўзьнікае з нагоды гэтага загаду: навошта?
Прадэманстраваць клопат дзяржавы аб працоўных правах найманых работнікаў, якіх эксплюатуюць «пузатыя буржуі»? Наўрад ці гэта ўзрадуе тых самых найманых работнікаў. Тым больш што ФПБ — гэта карыкатура на прафсаюз, і ўсе гэта ведаюць.
Каб ажыцьцяўляць кантроль з боку ФПБ за прыватнымі кампаніямі? Наўрад ці. Бо створаныя сілавым шляхам прафсаюзныя арганізацыі будуць больш ляяльныя свайму гаспадару і працадаўцу, чым гэтай казённай структуры.
Хутчэй, у чыста практычным сэнсе, тут ставяцца дзьве задачы. Па-першае, падсілкаваць ФПБ прафсаюзнымі ўнёскамі. Цяпер шмат на якіх дзяржпрадпрыемствах частка работнікаў выйшла з ФПБ. У выніку зьнізілася папаўненьне бюджэту Фэдэрацыі. Таму вырашылі, што няхай прыватны бізнэс падтрымае дзяржаўныя прафсаюзы. Хоць якая карысьць.
Другую задачу сфармуляваў Лукашэнка. Паводле ягоных словаў, некаторыя прыватныя кампаніі павялі сябе няправільна і выступілі супраць існага рэжыму. Дык вось такім чынам Лукашэнка вырашыў ім адпомсьціць. Паколькі ахвотных ствараць дзяржаўны прафсаюз там наўрад ці знойдуць, то «буржуям» давядзецца ствараць такія ячэйкі штучна і нават, магчыма, плаціць прафсаюзныя ўнёскі з свайго прыбытку. Хоць і дробная помста, а прыемна.
Увогуле, цяпер мы бачым, што любая новая заява ці новае дзеяньне Лукашэнкі — гэта дадатковы раздражняльнік для і так наэлектрызаванага грамадзтва. Ён пастаянна падлівае алею ў вогнішча, а потым тушыць яго з дапамогай АМАП. Такі азарт паляўнічага. Здаецца, гэта галоўнае, што яго цяпер цікавіць.
Три месяца революции
Karbalevich
Беларусы понимают только язык силы, на этом языке и будем приучать их к порядку
Командир спецподразделения МВД «Алмаз» Виктор Зураев
Исполнилось ровно три месяца с момента начала массовых протестов белорусов против авторитарного режима Лукашенко. Белорусская революция уже вошла в историю. Причем, не только национальную. Она уже стала часть мирового демократического наследия. И, что самое важное, она продолжается, перспективы ее завершения не просматриваются даже на горизонте.
Правящий режим видит единственный способ самовыживания в наращивании масштаба, распространения и жестокости репрессий. Хотя до сих пор казалось, что дальше увеличивать их уже невозможно. За три месяца задержано около 20 тысяч человек. Подобных масштабов преследования людей по политическим причинам Беларусь не знала со времени фашистской оккупации.
Зачистка осуществляется последовательно, методично, планомерно, причем это происходит за счет уничтожения важнейших элементов жизнедеятельности страны и общества.
Важно подчеркнуть, что политические репрессии осуществляются не только правоохранительными органами, но и всем государственным аппаратом. Увольнения нелояльных работников производятся администрацией предприятий. Администрация вузов отчисляет студентов, а военкоматы оперативно забирают их в армию. Санстанции закрывают бизнесы, подозреваемые в участии в забастовке. Образовательные учреждения, в том числе администрации детских садов, угрожают отобрать детей у политически неблагонадежных родителей. И так далее.
И именно осуществление репрессий, а не выполнение своих обычных функций, сегодня является приоритетом в работе всех государственных структур. Ради борьбы с оппонентами режим готов жертвовать абсолютно всем.
Например, с госпредприятий увольняют уникальных специалистов, без которых заводы полноценно работать не могут. И никого не волнует, как это повлияет на производство.
Хватают и сажают в тюрьму известных врачей. 7 ноября во время акции протеста у первой больницы в центре Минска было задержано 57 медиков, три четверти из них - женщины. И это в момент острой фазы пандемии COVID-19, когда больницы переполнены, медицинский персонал в дефиците. Борьба с коронавирусом быстро превращается в войну с врачами. Режим пробивает с каждым разом все новое морально-психологическое дно.
Репрессивную машину не останавливают никакие былые заслуги людей. Напротив, чем громче имя, тем у него больше шансов попасть в кутузку.
Разгромлен Купаловский театр, Гродненский драматический театр. Уволили звезд Большого театра Беларуси. Разрушается национальное культурное достояние.
В Минске за неделю задержали десяток музыкантов (Андрусь Такиндаг, известный джазовый саксофонист Павел Аракелян и другие) за то, что играли во дворах.
5 ноября Александр Лукашенко заявил, что дал распоряжение командующему пограничными войсками «не впускать в страну… «умных» белорусов, которые выехали за пределы нашей страны» учиться или работать.
То, что это противоречит Конституции Беларуси, никого не волнует. Лукашенко, понимая, что в рамках правового поля он удержать власть не сможет, сознательно отбросил право как институт. А когда не действует закон, то прав тот, у кого сила.
Ну, а то, что правящему режиму не нужны умные, давно не секрет. Единственное, что не понятно, каким образом пограничники отделяют умных от глупых.
На прошлой неделе властями одним махом осуществлен переход к новому качеству политических репрессий. Задержанных в ходе воскресного марша протеста стали привлекать к ответственности в соответствии с Уголовным кодексом, а не Административным кодексом, как это было раньше. Речь идет о статье 342 УК (организация и подготовка действий, грубо нарушающих общественный порядок).
Karbalevich
Беларусы понимают только язык силы, на этом языке и будем приучать их к порядку
Командир спецподразделения МВД «Алмаз» Виктор Зураев
Исполнилось ровно три месяца с момента начала массовых протестов белорусов против авторитарного режима Лукашенко. Белорусская революция уже вошла в историю. Причем, не только национальную. Она уже стала часть мирового демократического наследия. И, что самое важное, она продолжается, перспективы ее завершения не просматриваются даже на горизонте.
Правящий режим видит единственный способ самовыживания в наращивании масштаба, распространения и жестокости репрессий. Хотя до сих пор казалось, что дальше увеличивать их уже невозможно. За три месяца задержано около 20 тысяч человек. Подобных масштабов преследования людей по политическим причинам Беларусь не знала со времени фашистской оккупации.
Зачистка осуществляется последовательно, методично, планомерно, причем это происходит за счет уничтожения важнейших элементов жизнедеятельности страны и общества.
Важно подчеркнуть, что политические репрессии осуществляются не только правоохранительными органами, но и всем государственным аппаратом. Увольнения нелояльных работников производятся администрацией предприятий. Администрация вузов отчисляет студентов, а военкоматы оперативно забирают их в армию. Санстанции закрывают бизнесы, подозреваемые в участии в забастовке. Образовательные учреждения, в том числе администрации детских садов, угрожают отобрать детей у политически неблагонадежных родителей. И так далее.
И именно осуществление репрессий, а не выполнение своих обычных функций, сегодня является приоритетом в работе всех государственных структур. Ради борьбы с оппонентами режим готов жертвовать абсолютно всем.
Например, с госпредприятий увольняют уникальных специалистов, без которых заводы полноценно работать не могут. И никого не волнует, как это повлияет на производство.
Хватают и сажают в тюрьму известных врачей. 7 ноября во время акции протеста у первой больницы в центре Минска было задержано 57 медиков, три четверти из них - женщины. И это в момент острой фазы пандемии COVID-19, когда больницы переполнены, медицинский персонал в дефиците. Борьба с коронавирусом быстро превращается в войну с врачами. Режим пробивает с каждым разом все новое морально-психологическое дно.
Репрессивную машину не останавливают никакие былые заслуги людей. Напротив, чем громче имя, тем у него больше шансов попасть в кутузку.
Разгромлен Купаловский театр, Гродненский драматический театр. Уволили звезд Большого театра Беларуси. Разрушается национальное культурное достояние.
В Минске за неделю задержали десяток музыкантов (Андрусь Такиндаг, известный джазовый саксофонист Павел Аракелян и другие) за то, что играли во дворах.
5 ноября Александр Лукашенко заявил, что дал распоряжение командующему пограничными войсками «не впускать в страну… «умных» белорусов, которые выехали за пределы нашей страны» учиться или работать.
То, что это противоречит Конституции Беларуси, никого не волнует. Лукашенко, понимая, что в рамках правового поля он удержать власть не сможет, сознательно отбросил право как институт. А когда не действует закон, то прав тот, у кого сила.
Ну, а то, что правящему режиму не нужны умные, давно не секрет. Единственное, что не понятно, каким образом пограничники отделяют умных от глупых.
На прошлой неделе властями одним махом осуществлен переход к новому качеству политических репрессий. Задержанных в ходе воскресного марша протеста стали привлекать к ответственности в соответствии с Уголовным кодексом, а не Административным кодексом, как это было раньше. Речь идет о статье 342 УК (организация и подготовка действий, грубо нарушающих общественный порядок).
Таким образом, теперь граждане, задержанные во время уличных митингов, будут объявляться уголовными преступниками. Потенциально это может затронуть большинство белорусов. Пропустить большую часть граждан через сито политических репрессий — это значит сделать хорошую прививку от такой вредной с точки зрения властей болезни, как пробудившееся чувство человеческого достоинства.
Таким образом, в ХХI веке в центре Европы проводится редкий в сегодняшнем мире кристально чистый эксперимент, когда ради власти одного человека жертвуют жизнедеятельностью целого народа.
7 ноября в Беларуси запущена атомная электростанция. Этот проект был с самого начала сомнительный. АЭС не столько решает старые проблемы страны, сколько создает новые. В частности, чтобы поглотить избыток электроэнергии, который появится в Беларуси, необходимы серьезные капвложения в инфраструктуру. К тому же с 2023 года придется выплачивать России большой долг в $7 млрд. И самое главное, Беларусь превратилась в государство, ряд функций которого атрофировались. ОМОН — наиболее эффективно работающий институт в стране - не подходит для обеспечения радиационной безопасности. И это уже становится международной проблемой.
Усиливается давление на Беларусь со стороны мирового сообщества. 6 ноября ЕС ввел санкции в отношении еще 15 лиц из высшего руководства Беларуси, включая Лукашенко. Опубликован доклад ОБСЕ по Беларуси, призывающий к проведению новых выборов в стране. Победа на американских выборах Джо Байдена предположительно должно усилить внимание США к проблеме демократии в нашей стране.
В минувшее воскресенье власти решили дать решительный бой протестному движению. Были мобилизованы все силы. В Минск привезли милицию из регионов. По существу, в столице было введено осадное положение. Хватали и били как в худшие времена. До поздней ночи за митингующими охотились микроавтобусы с ОМОНом. Задержано 1200 человек. Не исключено, что всех их будут преследовать по статье уголовного кодекса.
Следует отметить, что в какой-то мере такая тактика силовиков дала свои плоды. Митингующих удалось разделить на части, не дав им сойтись в одном месте. И уже разогнать по отдельности.
Почему власти не подождали, пока сам протест по естественным причинам постепенно утихнет, а решили форсировать процесс? На наш взгляд, по нескольким причинам.
Прежде всего, нетерпение. Для правящей команды невыносимо наблюдать, как каждое воскресенье столица превращается в праздник свободного народа.
Во-вторых, власти почувствовали психологическую усталость протестующих и решили воспользоваться ситуацией, чтобы добить противника в момент его слабости.
В-третьих, протест в регионах практически утих, сведен к минимуму. Поэтому местную милицию смело можно перебросить в Минск.
В-четвертых, трехмесячное противостояние - это борьба на измор, на истощение противника. Кто первый не выдерживает напряжения, тот и проиграл. Можно предположить, что силы МВД на исходе. Поэтому нужно побыстрее, одним махом положить конец протестам и, наконец, вздохнуть с облегчением.
В-пятых, надо провести политическую зачистку до того, как начнется ухудшение экономического положения в стране. А это ухудшение уже видно на горизонте.
В-шестых, можно предположить, что Россия давит. Российские эксперты выдвигали различные гипотезы о том, что Путин дал Лукашенко ограниченное время для наведения порядка. И последний не укладывается в график. Поэтому Лукашенко сейчас форсирует события.
Другое дело, оказался ли расчет властей верным? Не приняли ли они желаемое за действительное, временный спад протестов за их конец? В последнее время они уже много раз ошибались.
Таким образом, в ХХI веке в центре Европы проводится редкий в сегодняшнем мире кристально чистый эксперимент, когда ради власти одного человека жертвуют жизнедеятельностью целого народа.
7 ноября в Беларуси запущена атомная электростанция. Этот проект был с самого начала сомнительный. АЭС не столько решает старые проблемы страны, сколько создает новые. В частности, чтобы поглотить избыток электроэнергии, который появится в Беларуси, необходимы серьезные капвложения в инфраструктуру. К тому же с 2023 года придется выплачивать России большой долг в $7 млрд. И самое главное, Беларусь превратилась в государство, ряд функций которого атрофировались. ОМОН — наиболее эффективно работающий институт в стране - не подходит для обеспечения радиационной безопасности. И это уже становится международной проблемой.
Усиливается давление на Беларусь со стороны мирового сообщества. 6 ноября ЕС ввел санкции в отношении еще 15 лиц из высшего руководства Беларуси, включая Лукашенко. Опубликован доклад ОБСЕ по Беларуси, призывающий к проведению новых выборов в стране. Победа на американских выборах Джо Байдена предположительно должно усилить внимание США к проблеме демократии в нашей стране.
В минувшее воскресенье власти решили дать решительный бой протестному движению. Были мобилизованы все силы. В Минск привезли милицию из регионов. По существу, в столице было введено осадное положение. Хватали и били как в худшие времена. До поздней ночи за митингующими охотились микроавтобусы с ОМОНом. Задержано 1200 человек. Не исключено, что всех их будут преследовать по статье уголовного кодекса.
Следует отметить, что в какой-то мере такая тактика силовиков дала свои плоды. Митингующих удалось разделить на части, не дав им сойтись в одном месте. И уже разогнать по отдельности.
Почему власти не подождали, пока сам протест по естественным причинам постепенно утихнет, а решили форсировать процесс? На наш взгляд, по нескольким причинам.
Прежде всего, нетерпение. Для правящей команды невыносимо наблюдать, как каждое воскресенье столица превращается в праздник свободного народа.
Во-вторых, власти почувствовали психологическую усталость протестующих и решили воспользоваться ситуацией, чтобы добить противника в момент его слабости.
В-третьих, протест в регионах практически утих, сведен к минимуму. Поэтому местную милицию смело можно перебросить в Минск.
В-четвертых, трехмесячное противостояние - это борьба на измор, на истощение противника. Кто первый не выдерживает напряжения, тот и проиграл. Можно предположить, что силы МВД на исходе. Поэтому нужно побыстрее, одним махом положить конец протестам и, наконец, вздохнуть с облегчением.
В-пятых, надо провести политическую зачистку до того, как начнется ухудшение экономического положения в стране. А это ухудшение уже видно на горизонте.
В-шестых, можно предположить, что Россия давит. Российские эксперты выдвигали различные гипотезы о том, что Путин дал Лукашенко ограниченное время для наведения порядка. И последний не укладывается в график. Поэтому Лукашенко сейчас форсирует события.
Другое дело, оказался ли расчет властей верным? Не приняли ли они желаемое за действительное, временный спад протестов за их конец? В последнее время они уже много раз ошибались.
Пашырэньне рэпрэсій.
Раней ужо даводзілася пісаць (https://www.svaboda.org/a/30927763.html), што Лукашэнка не супакоіцца, пакуль не расправіцца з большасьцю насельніцтва, выявіўшага неляяльнасьць да яго. Мне ў сацыяльных сетках адказалі, што ў яго не хопіць для гэтага рэсурсаў. Можа і так.
Але глядзіце, што адбываецца. Гаворка ўжо не ідзе пра рэпрэсіі супраць удзельнікаў пратэстаў. Амапаўцы прыйшлі ў двары шматпавярховых дамоў. Маўляў, нармальныя людзі п’юць гарбату дома. У менскім жыльлёвым комплексе «Каскад» ламаюць дзверы грамадзян, якія былі назіральнікамі на выбарах. Пачалі шукаць тых, хто падпісваўся ў падтрымку Віктара Бабарыкі і іншых альтэрнатыўных кандыдатаў (https://www.svaboda.org/a/30944243.html). Банкі пачалі канфіскоўваць грошы сваіх кліентаў, артыманыя зь нейкіх крыніц, якія непадабаюцца ўладам.
Што далей? Пачнуць хапаць тых, хто на выбарчых участках фатаграфаваў бюлетэні, каб даслаць здымкі на плятформу “Голас”? Вылічаць тых, хто ў сацыяльных сетках нэгатыўна выказваўся пра Лукашэнку і існы рыжым? Варыянтаў шмат.
А вы пытаеце, па кім звоніць звон?
Раней ужо даводзілася пісаць (https://www.svaboda.org/a/30927763.html), што Лукашэнка не супакоіцца, пакуль не расправіцца з большасьцю насельніцтва, выявіўшага неляяльнасьць да яго. Мне ў сацыяльных сетках адказалі, што ў яго не хопіць для гэтага рэсурсаў. Можа і так.
Але глядзіце, што адбываецца. Гаворка ўжо не ідзе пра рэпрэсіі супраць удзельнікаў пратэстаў. Амапаўцы прыйшлі ў двары шматпавярховых дамоў. Маўляў, нармальныя людзі п’юць гарбату дома. У менскім жыльлёвым комплексе «Каскад» ламаюць дзверы грамадзян, якія былі назіральнікамі на выбарах. Пачалі шукаць тых, хто падпісваўся ў падтрымку Віктара Бабарыкі і іншых альтэрнатыўных кандыдатаў (https://www.svaboda.org/a/30944243.html). Банкі пачалі канфіскоўваць грошы сваіх кліентаў, артыманыя зь нейкіх крыніц, якія непадабаюцца ўладам.
Што далей? Пачнуць хапаць тых, хто на выбарчых участках фатаграфаваў бюлетэні, каб даслаць здымкі на плятформу “Голас”? Вылічаць тых, хто ў сацыяльных сетках нэгатыўна выказваўся пра Лукашэнку і існы рыжым? Варыянтаў шмат.
А вы пытаеце, па кім звоніць звон?
Радыё Свабода
Беларусь можа ператварыцца ў адзін вялікі канцлягер. Што чакае краіну ў выпадку паразы пратэстаў
Калі беларуская дэмакратыя ня здолее перамагчы цягам найбліжэйшых месяцаў, то ператварэньне краіны ў цэнтры Эўропы ў адзін вялікі канцлягер — гэта не антыўтопія, а, баюся, непазьбежная жахлівая пэрспэктыва.
Блытаюцца ў паказаньнях
Зьвярніце ўвагу, у міліцыі і сьледчага камітэту розныя вэрсіі гібелі Рамана Бандарэнкі. Паводле ГУУС Менгарвыканкаму, міліцыя прыехала па выкліку у двор, знайшла “грамадзяніна зь цялеснымі пашкоджаньнямі” і “выклікала яму хуткую дапамогу». Пра алькагольнае апьяненьне – ні слова.
А паводле інфармацыі сьледчага камітэту, міліцыя даставіла Рамана у Цантральны РУУС сталіцы. І толькі потым выклікала хуткую дапамогу. То бок самае страшнае здаралася там, у міліцэйскім будынку ( ці ў міліцэйскай машыне). Менавіта гэты факт ГУУС Менгарвыканкаму паспрабавала схаваць.
Незразумела, на чым грунтуецца вэрсія сьледчага камітэту пра алькагольнае апьяненьне. Тэлеграм-канал «Белыя халаты» апублікаваў фота выпіскі, зь якой вынікае, што алькаголю ў крыві Рамана Бандарэнкі не было. Таксама з дакумэнту з прыёмнага пакою, апублікаванага “Нашай нівай” (https://nashaniva.by/?c=ar&i=262278), апьяненьне не канстатуецца.
Гледзячы па ўсім, ніхто рэальнае сьледства весьці не зьбіраецца.
Зьвярніце ўвагу, у міліцыі і сьледчага камітэту розныя вэрсіі гібелі Рамана Бандарэнкі. Паводле ГУУС Менгарвыканкаму, міліцыя прыехала па выкліку у двор, знайшла “грамадзяніна зь цялеснымі пашкоджаньнямі” і “выклікала яму хуткую дапамогу». Пра алькагольнае апьяненьне – ні слова.
А паводле інфармацыі сьледчага камітэту, міліцыя даставіла Рамана у Цантральны РУУС сталіцы. І толькі потым выклікала хуткую дапамогу. То бок самае страшнае здаралася там, у міліцэйскім будынку ( ці ў міліцэйскай машыне). Менавіта гэты факт ГУУС Менгарвыканкаму паспрабавала схаваць.
Незразумела, на чым грунтуецца вэрсія сьледчага камітэту пра алькагольнае апьяненьне. Тэлеграм-канал «Белыя халаты» апублікаваў фота выпіскі, зь якой вынікае, што алькаголю ў крыві Рамана Бандарэнкі не было. Таксама з дакумэнту з прыёмнага пакою, апублікаванага “Нашай нівай” (https://nashaniva.by/?c=ar&i=262278), апьяненьне не канстатуецца.
Гледзячы па ўсім, ніхто рэальнае сьледства весьці не зьбіраецца.
Наша Ніва
«Ён між жыццём і смерцю»: медык расшыфраваў скарот «ШКГ 4б» з выпіскі збітага Бандарэнкі
Так выглядае выпіска стану збітага Рамана Бандарэнкі з журнала першаснага медыцынскага агляду.
Палітычныя рэпрэсіі імкнуцца ўвесьці ў прававыя рамкі
У Палаце прадстаўнікоў рыхтуюцца зьмены ў Закон «Аб грамадзянстве Рэспублікі Беларусь». Прадугледжваецца магчымасьць страты беларускага грамадзянства з прычыны ўдзелу ў тэрарыстычнай і іншай экстрэмісцкай дзейнасьці альбо прычыненьня цяжкай шкоды інтарэсам Беларусі.
То бок, улады імкнуцца тое, што адбываецца дэ-факта, ператварыць у дэ-юрэ. Вывезьлі пад канвоем з Беларусі Сьвятлану Ціханоўскую, Вольгу Кавалькову, іншых чальцоў Прэзыдыюму Каардынацыйнай рады. Не пусьцілі у краіну Тадэвуша Кандрусевіча, не пускаюць беларускіх студэнтаў. Цяпер ўсё гэта будзе нібыта законна.
З гледзішча міжнароднага права і практыкі, гэта амаль унікальная навацыя. Нікога не бянтэжыць, што закон супярэчыць артыкулу 10 Канстытуцыі Беларусі, у якім запісана: “Ніхто не можа быць пазбаўлены грамадзянства Рэспублікі Беларусь”.
Фармулёўкі абсалютна гумавыя. Экстрэмістамі дзяржаўныя мэдыі называюць усіх, хто выходзіць на пратэст. А “прычыненьне цяжкай шкоды інтарэсам Беларусі” можна назваць любую крытыку Лукашэнкі ці нават шараговага амапаўца. То бок палітычныя рэпрэсіі імкнуцца ўвесьці ў нейкія прававыя рамкі. А тое, што гэтыя рамкі супярэчаць Канстытуцыі, ну дык тым горш для Канстытуцыі. Усё роўна яе хутка мяняць.
У Палаце прадстаўнікоў рыхтуюцца зьмены ў Закон «Аб грамадзянстве Рэспублікі Беларусь». Прадугледжваецца магчымасьць страты беларускага грамадзянства з прычыны ўдзелу ў тэрарыстычнай і іншай экстрэмісцкай дзейнасьці альбо прычыненьня цяжкай шкоды інтарэсам Беларусі.
То бок, улады імкнуцца тое, што адбываецца дэ-факта, ператварыць у дэ-юрэ. Вывезьлі пад канвоем з Беларусі Сьвятлану Ціханоўскую, Вольгу Кавалькову, іншых чальцоў Прэзыдыюму Каардынацыйнай рады. Не пусьцілі у краіну Тадэвуша Кандрусевіча, не пускаюць беларускіх студэнтаў. Цяпер ўсё гэта будзе нібыта законна.
З гледзішча міжнароднага права і практыкі, гэта амаль унікальная навацыя. Нікога не бянтэжыць, што закон супярэчыць артыкулу 10 Канстытуцыі Беларусі, у якім запісана: “Ніхто не можа быць пазбаўлены грамадзянства Рэспублікі Беларусь”.
Фармулёўкі абсалютна гумавыя. Экстрэмістамі дзяржаўныя мэдыі называюць усіх, хто выходзіць на пратэст. А “прычыненьне цяжкай шкоды інтарэсам Беларусі” можна назваць любую крытыку Лукашэнкі ці нават шараговага амапаўца. То бок палітычныя рэпрэсіі імкнуцца ўвесьці ў нейкія прававыя рамкі. А тое, што гэтыя рамкі супярэчаць Канстытуцыі, ну дык тым горш для Канстытуцыі. Усё роўна яе хутка мяняць.
Лукашэнка плянуе зьбегчы ў Расею
Такім чынам, Лукашэнка расказаў, куды ён зьбіраецца зьбегчы ад народнага гневу пасьля зыходу з сваёй пасады. “Я з’еду ў тую ж Расею, буду жыць, працаваць”, - сказаў ён журналістам 13 лістапада.
І гэта зразумела. У Беларусі яму жыцьця ня будзе. Бо ніякія гарантыі, нават канстытуцыйныя, не дапамогуць. Прычым, нават ягоны пераемнік першае, што зробіць, гэта здасьць свайго былога патрона. Як гэта зрабілі палітычныя нашчадкі Сталіна пасьля яго сьмерці . Бо палітычная спадчына Лукашэнкі стала такой адыёзнай, што любы (падкрэсьліваю, любы) новы кіраўнік Беларусі, нават прызначаны ім самім, будзе імкнуцца пазбавіцца ад яе.
Але ў мяне пытаньне. А куды зьбіраюцца бегчы міліцэйскія генэралы, дый проста шараговыя амапаўцы? Ці яны думаюць, што Пуцін і для іх прыгатаваў домік у Растове? Дарэмна.
Такім чынам, Лукашэнка расказаў, куды ён зьбіраецца зьбегчы ад народнага гневу пасьля зыходу з сваёй пасады. “Я з’еду ў тую ж Расею, буду жыць, працаваць”, - сказаў ён журналістам 13 лістапада.
І гэта зразумела. У Беларусі яму жыцьця ня будзе. Бо ніякія гарантыі, нават канстытуцыйныя, не дапамогуць. Прычым, нават ягоны пераемнік першае, што зробіць, гэта здасьць свайго былога патрона. Як гэта зрабілі палітычныя нашчадкі Сталіна пасьля яго сьмерці . Бо палітычная спадчына Лукашэнкі стала такой адыёзнай, што любы (падкрэсьліваю, любы) новы кіраўнік Беларусі, нават прызначаны ім самім, будзе імкнуцца пазбавіцца ад яе.
Але ў мяне пытаньне. А куды зьбіраюцца бегчы міліцэйскія генэралы, дый проста шараговыя амапаўцы? Ці яны думаюць, што Пуцін і для іх прыгатаваў домік у Растове? Дарэмна.
Грамадзтва адаптуецца да гвалту. Некалькі высноў зь нядзельнага маршу
Трэцюю нядзелю пратэстоўцам не ўдаецца арганізаваць шэсьце. Сілавікі разганяюць, разьбіваюць людзей на асобныя групы, не даюць сабрацца ў адным месцы.
Сёньня супрацоўнікам МУС, здаецца, упершыню ад жнівеньскіх дзён удалося зрабіць зачыстку. Забойства Рамана Бандарэнкі ня стала, як думалі многія, каталізатарам масавага грамадзкага выбуху абурэньня. Выбух быў, але ў звыклых для апошніх трох тыдняў маштабах.
Чаму так адбываецца?
Людзей на акцыях відавочна становіцца менш. Хоць цяжка дакладна падлічыць, калі няма магчымасьці сабрацца ў адным месцы. Прычыны відавочныя: COVID-19, фізычная, маральная, псыхалягічная стомленасьць людзей.
Як бы там не было, але жорсткія рэпрэсіі робяць сваю справу. Тое, што не спрацавала 9-11 жніўня і нават, наадварот, выклікала шок, цяпер пачынае працаваць. Грамадзтва адаптуецца да гвалту. Калі ўводзіць яго паступова, гамэапатычнымі дозамі, то нават забойства ўспрымаецца як нешта звыклае.
Улады задзейнічалі ўвесь арсэнал сродкаў, якія раней ці не прымяняліся, ці выкарыстоўваліся ў меншых маштабах. Гэта закрыцьцё большасьці станцый мэтро, спыненьне грамадзкага транспарту ў цэнтры сталіцы, перакрыцьцё ўсіх вуліц у месцы збору пратэстоўцаў, мабілізацыя максымальнай колькасьці сілавікоў за кошт рэгіёнаў. То бок перавод двухмільённага гораду ў стан аблогі.
Сілавікі пачалі дзейнічаць больш рашуча. Цяпер ніякіх табу, межаў, забаронаў не існуе. Кідаюць сьвятлашумавыя гранаты ў шчыльны натоўп, не клапоцячыся пра ахвяры. Бяз ценю спагады зьнішчылі мэмарыял памяці Рамана Бандарэнкі на «плошчы Перамен», пазрывалі сьцягі і плякаты, зруйнавалі намёты, пабілі зьнічы. Цяпер для іх нічога сьвятога не існуе.
Магчыма, спрыяе Лукашэнку вонкавая сытуацыя. Пуціну цяпер не да Беларусі. І міністар замежных спраў РФ Сяргей Лаўроў нядаўна падтрымаў Лукашэнку.
Але ёсьць прыкмета і супрацьлеглага трэнду. 15 лістапада нечакана выбухнулі рэгіёны. Там забойства Рамана Бандарэнкі сталася трыгерам вулічнай актывізацыі. Так што супрацьстаяньне працягваецца.
Трэцюю нядзелю пратэстоўцам не ўдаецца арганізаваць шэсьце. Сілавікі разганяюць, разьбіваюць людзей на асобныя групы, не даюць сабрацца ў адным месцы.
Сёньня супрацоўнікам МУС, здаецца, упершыню ад жнівеньскіх дзён удалося зрабіць зачыстку. Забойства Рамана Бандарэнкі ня стала, як думалі многія, каталізатарам масавага грамадзкага выбуху абурэньня. Выбух быў, але ў звыклых для апошніх трох тыдняў маштабах.
Чаму так адбываецца?
Людзей на акцыях відавочна становіцца менш. Хоць цяжка дакладна падлічыць, калі няма магчымасьці сабрацца ў адным месцы. Прычыны відавочныя: COVID-19, фізычная, маральная, псыхалягічная стомленасьць людзей.
Як бы там не было, але жорсткія рэпрэсіі робяць сваю справу. Тое, што не спрацавала 9-11 жніўня і нават, наадварот, выклікала шок, цяпер пачынае працаваць. Грамадзтва адаптуецца да гвалту. Калі ўводзіць яго паступова, гамэапатычнымі дозамі, то нават забойства ўспрымаецца як нешта звыклае.
Улады задзейнічалі ўвесь арсэнал сродкаў, якія раней ці не прымяняліся, ці выкарыстоўваліся ў меншых маштабах. Гэта закрыцьцё большасьці станцый мэтро, спыненьне грамадзкага транспарту ў цэнтры сталіцы, перакрыцьцё ўсіх вуліц у месцы збору пратэстоўцаў, мабілізацыя максымальнай колькасьці сілавікоў за кошт рэгіёнаў. То бок перавод двухмільённага гораду ў стан аблогі.
Сілавікі пачалі дзейнічаць больш рашуча. Цяпер ніякіх табу, межаў, забаронаў не існуе. Кідаюць сьвятлашумавыя гранаты ў шчыльны натоўп, не клапоцячыся пра ахвяры. Бяз ценю спагады зьнішчылі мэмарыял памяці Рамана Бандарэнкі на «плошчы Перамен», пазрывалі сьцягі і плякаты, зруйнавалі намёты, пабілі зьнічы. Цяпер для іх нічога сьвятога не існуе.
Магчыма, спрыяе Лукашэнку вонкавая сытуацыя. Пуціну цяпер не да Беларусі. І міністар замежных спраў РФ Сяргей Лаўроў нядаўна падтрымаў Лукашэнку.
Але ёсьць прыкмета і супрацьлеглага трэнду. 15 лістапада нечакана выбухнулі рэгіёны. Там забойства Рамана Бандарэнкі сталася трыгерам вулічнай актывізацыі. Так што супрацьстаяньне працягваецца.
Трэба мяняць усю сыстэму
Лукашэнка на сёньняшняй нарадзе заклікаў парлямэнт і ўрад браць на сябе паўнамоцтвы і вырашаць тыя дзяржаўныя праблемы, якія цяпер вымушаны вырашаць ён сам.
Але, каб пераразьмеркаваць паўнамоцтвы паміж іншымі дзяржаўнымі органамі, такія органы павіны існаваць у рэале, а не толькі намінальна. Павінен існаваць парлямэнт, выбраны народам, а не прызначаны. Гэта хто, Маша Васілевіч будзе вырашаць дзяржаўныя праблемы?
Павінен быць не тэхнічны урад, як сёньня, а ўрад, абапіраючыся на парлямэнцкую большасьць. Гледзячы на тых урадоўцаў, якія тупа запісваюць кожнае слова Лукашэнкі, цяжка ўявіць іх дзяржаўнымі дзеячамі.
Пвінен быць незалежны суд.
Нічога гэтага ў краіне няма. 26 гадоў у Беларусі рэальна дзейнічаў толькі інстытут прэзыдэнта. Усе астатнія органы існавалі толькі намінальна, у якасьці простых рэтранслятараў. Гэта палітычная пустыня. І цяпер на гэтай пустыні Лукашэнка хоча, каб нешта пачало расьці.
Трэба мяняць усю сыстэму.
Лукашэнка на сёньняшняй нарадзе заклікаў парлямэнт і ўрад браць на сябе паўнамоцтвы і вырашаць тыя дзяржаўныя праблемы, якія цяпер вымушаны вырашаць ён сам.
Але, каб пераразьмеркаваць паўнамоцтвы паміж іншымі дзяржаўнымі органамі, такія органы павіны існаваць у рэале, а не толькі намінальна. Павінен існаваць парлямэнт, выбраны народам, а не прызначаны. Гэта хто, Маша Васілевіч будзе вырашаць дзяржаўныя праблемы?
Павінен быць не тэхнічны урад, як сёньня, а ўрад, абапіраючыся на парлямэнцкую большасьць. Гледзячы на тых урадоўцаў, якія тупа запісваюць кожнае слова Лукашэнкі, цяжка ўявіць іх дзяржаўнымі дзеячамі.
Пвінен быць незалежны суд.
Нічога гэтага ў краіне няма. 26 гадоў у Беларусі рэальна дзейнічаў толькі інстытут прэзыдэнта. Усе астатнія органы існавалі толькі намінальна, у якасьці простых рэтранслятараў. Гэта палітычная пустыня. І цяпер на гэтай пустыні Лукашэнка хоча, каб нешта пачало расьці.
Трэба мяняць усю сыстэму.
100 дзён беларускай рэвалюцыі. 20 высноваў
Тое, што адбываецца ў Беларусі апошнімі месяцамі, называюць па-рознаму: «беларуская рэвалюцыя», «беларуская вясна», «палітычны крызіс». Лукашэнка назваў гэта спробай перавароту, мяцяжу. У нейкія моманты падзеі ў Беларусі былі галоўнымі навінамі ў сьвеце.
Сёньня можна адназначна казаць, што беларуская рэвалюцыя ўжо ўвайшла ў гісторыю і зробіць вялікі ўплыў на далейшае разьвіцьцё краіны. Урэшце, рэвалюцыі не праходзяць бясьсьледна.
Прапаную 20 важных высноваў з нагоды 100 дзён рэвалюцыі.
1. Галоўная прычына рэвалюцыйнага выбуху палягае ў тым, што беларуская сацыяльная мадэль, створаная Аляксандрам Лукашэнкам чвэрць стагодзьдзя таму, вычарпала свой рэсурс, стала тормазам разьвіцьця. Грамадзтва перарасло дзяржаву, яму стала цесна ў яе рамках. Гэты канфлікт ня можа вырашыцца да той пары, пакуль адно ня стане адпавядаць другому.
2. Беларуская мадэль грунтавалася не на даверы грамадзтва да палітычных інстытутаў, а на даверы да асобы Лукашэнкі. Легітымнасьць рэжыму шмат у чым трымалася на асабістай харызьме кіраўніка дзяржавы. І крызіс даверу да яго выліўся ў востры палітычны крызіс.
3. Вынікам апошніх падзей стала дэсакралізацыя ўлады як такой. У Беларусі дасюль дзяржаўныя інстытуты былі адзінай скрэпай, якая аб’ядноўвала беларусаў у агульны соцыюм. Іншых мэханізмаў — кшталту нацыі, грамадзянскай супольнасьці — не было. Цяпер дзяржава адмовілася выконваць гэтую функцыю. Улады ўзялі курс на раскол грамадзтва, па сутнасьці, абвясьцілі грамадзянскую вайну большасьці сваіх грамадзян. Цяпер ад дзяржавы паходзіць небясьпека для соцыюму.
4. Беларуская вясна — гэта рэвалюцыя росту чаканьняў. Апошнія 10 гадоў сярэдні заробак у Беларусі рэальна зьменшыўся. Лукашэнка стаў для большасьці беларусаў сымбалем застою і безнадзейнасьці.
5. Улада страціла маральны аўтарытэт. Падзеі апошніх 100 дзён разбурылі ілюзіі большасьці насельніцтва адносна таго, што такое насамрэч лукашэнкаўская дзяржава. Цяпер для беларусаў улада несправядлівая, амаральная. Таму беларуская рэвалюцыя, як і ўкраінская 2014 году, стала рэвалюцыяй годнасьці.
6. Улады страцілі манаполію на інфармацыю, зьяўленьне новых мэдыя, сацыяльных плятформаў, разбурылі старую сыстэму камунікацый існага рэжыму з грамадзтвам. І гэта стала важным чыньнікам грамадзкага пад’ёму.
7. Лукашэнка пераацаніў фактар сілы дзяржаўнай машыны. Адзіным адказам на новыя выклікі сталі палітычныя рэпрэсіі. Улады вырашылі, што легітымнасьць рэжыму можна забясьпечыць з дапамогай выключна грубай сілы. Што найбольш характарызуе іх няздольнасьць адаптавацца да новай рэальнасьці.
8. Адбылося разбурэньне мадэлі карпаратыўнай дзяржавы. У момант крызісу ўся старанна збудаваная сыстэма прадзяржаўных «грамадзкіх» арганізацый пасыпалася. Вы што-небудзь чулі пра ролю БРСМ, «Белай Русі» падчас гэтых падзей? На дзяржпрадпрыемствах шмат людзей павыходзілі з ФПБ. Ненадзейнай аказаліся царква. Галоўным абаронцам рэжыму выступае АМАП.
9. За некалькі месяцаў адбылася паскораная сацыялізацыя грамадзтва. Абываталі раптам ператварыліся ў грамадзян. Народ стаў палітычным суб’ектам, чаго ніяк ня хоча прызнаваць рэжым.
10. За апошнія месяцы ў Беларусі сфармавалася грамадзянская супольнасьць. Запрацавалі гарызантальныя сувязі. Створаная вялікая інфраструктура грамадзкага руху, якая ўключае ў сябе супольнасьці дамоў, мікрараёнаў, адпаведныя чаты для іх камунікацый.
11. Адбыўся завяршальны працэс станаўленьня беларускай нацыі. Звычайна нацыя фармуецца ў змаганьні з вонкавым ворагам ці апанэнтам (імпэрыя, мэтраполія). У беларускім выпадку дафармаваньне нацыі адбылося ў выніку барацьбы з кіроўным рэжымам. Гэта яшчэ адзін з парадоксаў беларускай рэвалюцыі.
Тое, што адбываецца ў Беларусі апошнімі месяцамі, называюць па-рознаму: «беларуская рэвалюцыя», «беларуская вясна», «палітычны крызіс». Лукашэнка назваў гэта спробай перавароту, мяцяжу. У нейкія моманты падзеі ў Беларусі былі галоўнымі навінамі ў сьвеце.
Сёньня можна адназначна казаць, што беларуская рэвалюцыя ўжо ўвайшла ў гісторыю і зробіць вялікі ўплыў на далейшае разьвіцьцё краіны. Урэшце, рэвалюцыі не праходзяць бясьсьледна.
Прапаную 20 важных высноваў з нагоды 100 дзён рэвалюцыі.
1. Галоўная прычына рэвалюцыйнага выбуху палягае ў тым, што беларуская сацыяльная мадэль, створаная Аляксандрам Лукашэнкам чвэрць стагодзьдзя таму, вычарпала свой рэсурс, стала тормазам разьвіцьця. Грамадзтва перарасло дзяржаву, яму стала цесна ў яе рамках. Гэты канфлікт ня можа вырашыцца да той пары, пакуль адно ня стане адпавядаць другому.
2. Беларуская мадэль грунтавалася не на даверы грамадзтва да палітычных інстытутаў, а на даверы да асобы Лукашэнкі. Легітымнасьць рэжыму шмат у чым трымалася на асабістай харызьме кіраўніка дзяржавы. І крызіс даверу да яго выліўся ў востры палітычны крызіс.
3. Вынікам апошніх падзей стала дэсакралізацыя ўлады як такой. У Беларусі дасюль дзяржаўныя інстытуты былі адзінай скрэпай, якая аб’ядноўвала беларусаў у агульны соцыюм. Іншых мэханізмаў — кшталту нацыі, грамадзянскай супольнасьці — не было. Цяпер дзяржава адмовілася выконваць гэтую функцыю. Улады ўзялі курс на раскол грамадзтва, па сутнасьці, абвясьцілі грамадзянскую вайну большасьці сваіх грамадзян. Цяпер ад дзяржавы паходзіць небясьпека для соцыюму.
4. Беларуская вясна — гэта рэвалюцыя росту чаканьняў. Апошнія 10 гадоў сярэдні заробак у Беларусі рэальна зьменшыўся. Лукашэнка стаў для большасьці беларусаў сымбалем застою і безнадзейнасьці.
5. Улада страціла маральны аўтарытэт. Падзеі апошніх 100 дзён разбурылі ілюзіі большасьці насельніцтва адносна таго, што такое насамрэч лукашэнкаўская дзяржава. Цяпер для беларусаў улада несправядлівая, амаральная. Таму беларуская рэвалюцыя, як і ўкраінская 2014 году, стала рэвалюцыяй годнасьці.
6. Улады страцілі манаполію на інфармацыю, зьяўленьне новых мэдыя, сацыяльных плятформаў, разбурылі старую сыстэму камунікацый існага рэжыму з грамадзтвам. І гэта стала важным чыньнікам грамадзкага пад’ёму.
7. Лукашэнка пераацаніў фактар сілы дзяржаўнай машыны. Адзіным адказам на новыя выклікі сталі палітычныя рэпрэсіі. Улады вырашылі, што легітымнасьць рэжыму можна забясьпечыць з дапамогай выключна грубай сілы. Што найбольш характарызуе іх няздольнасьць адаптавацца да новай рэальнасьці.
8. Адбылося разбурэньне мадэлі карпаратыўнай дзяржавы. У момант крызісу ўся старанна збудаваная сыстэма прадзяржаўных «грамадзкіх» арганізацый пасыпалася. Вы што-небудзь чулі пра ролю БРСМ, «Белай Русі» падчас гэтых падзей? На дзяржпрадпрыемствах шмат людзей павыходзілі з ФПБ. Ненадзейнай аказаліся царква. Галоўным абаронцам рэжыму выступае АМАП.
9. За некалькі месяцаў адбылася паскораная сацыялізацыя грамадзтва. Абываталі раптам ператварыліся ў грамадзян. Народ стаў палітычным суб’ектам, чаго ніяк ня хоча прызнаваць рэжым.
10. За апошнія месяцы ў Беларусі сфармавалася грамадзянская супольнасьць. Запрацавалі гарызантальныя сувязі. Створаная вялікая інфраструктура грамадзкага руху, якая ўключае ў сябе супольнасьці дамоў, мікрараёнаў, адпаведныя чаты для іх камунікацый.
11. Адбыўся завяршальны працэс станаўленьня беларускай нацыі. Звычайна нацыя фармуецца ў змаганьні з вонкавым ворагам ці апанэнтам (імпэрыя, мэтраполія). У беларускім выпадку дафармаваньне нацыі адбылося ў выніку барацьбы з кіроўным рэжымам. Гэта яшчэ адзін з парадоксаў беларускай рэвалюцыі.
12. Аднак пратэставы настрой грамадзтва, «паўстаньне масаў», не ператварыўся ў «крызіс вярхоў», не прывёў да расколу элітаў. А такі раскол, па ўсіх тэорыях, — неабходная ўмова для перамогі рэвалюцыі. Разьлік на тое, што пад маральна-псыхалягічным ціскам народу дзяржаўны апарат пачне развальвацца ці пераходзіць на другі бок барыкад, не апраўдаўся. Бо ў Беларусі аўтарытарны рэжым моцны і кансалідаваны. Ніводзін дзяржаўны інстытут не выбіраецца народам, не кантралюецца народам. Усе яны абсалютна стэрыльныя ад іншадумства. Ніякіх пунктаў апоры для апанэнтаў рэжыму ў дзяржапараце не існуе. Існуе жорсткая вэртыкаль улады, якую фармуе зьверху пэрсанальна Лукашэнка. Дзяржаўны апарат ніяк не залежыць ад народу, таму і не рэагуе на яго патрабаваньні, а захоўвае ляяльнасьць таму, кім ён створаны.
13. У супрацьстаяньні рэвалюцыі адбыўся дэфолт дзяржаўных функцый — дзяржаўныя інстытуты перасталі выконваць свае абавязкі. Фактычна зьнішчаецца зьнешняя палітыка Беларусі, краіна страчвае міжнародную суб’ектнасьць. Канчаткова разбурана прававая сыстэма, інстытуты правасудзьдзя, без чаго існаваньне паўнавартаснай сучаснай дзяржавы немагчымае. Ніякія законы цяпер у Беларусі ня дзейнічаюць.
У краіне пасьлядоўна зьнішчаюцца структуры бізнэсу, культуры (Купалаўскі тэатар), спорту, падазраваныя ў неляяльнасьці да кіроўнага рэжыму.
То бок адбываецца самапазбаўленьне дзяржавы ад сваіх функцый, застаюцца толькі тыя зь іх, якія забясьпечваюць захаваньне ўлады. Дзяржаўныя інстытуты, закліканыя задавальняць патрэбы грамадзтва, на вачах пераарыентуюцца на самаабслугоўваньне, абарону ўласных інтарэсаў ад прэтэнзій з боку грамадзтва. Адбылася рэдукцыя дзяржавы да палітычнага рэжыму.
14. Лукашэнка, які чвэрць стагодзьдзя быў гарантам стабільнасьці, цяпер парадаксальным чынам стаў галоўным чыньнікам дэстабілізацыі беларускага грамадзтва. Прычым цяпер яму ня важна, у якім вобразе ён увойдзе ў беларускую гісторыю. Прага ўлады і помсты ўсім, хто ёй пагражае, зацямніла ўсё. Дзеля ўтрыманьня ўлады ён гатовы пакінуць выпаленую зямлю, руіны.
15. Дасюль Лукашэнка праз голаў усіх дзяржаўных інстытутаў, намэнклятуры апэляваў да народу, на падставе народнай падтрымкі трымаўся ягоны рэжым аднаасобнай улады. Цяпер, калі грамадзкая падтрымка зьнікла, ён вымушаны абапірацца на дзяржаўны апарат. Гэта значыць, што роля, палітычная вага намэнклятуры ўзрастае. Невыпадкова Лукашэнка нават дэманструе жаданьне дзяліцца ўладай з чыноўнікамі.
16. Эвалюцыя рэжыму адбываецца ў кірунку мілітарызацыі. Сілавікі сталі дзяржаваўтваральным элемэнтам лукашэнкаўскай сыстэмы. І яны будуць прэтэндаваць на сваю долю ўлады.
17. Сто дзён краіна жыве ў стане грамадзянскай вайны. Гэтая вайна ўжо не халодная. Ёсьць забітыя, сотні зьбітых і пакалечаных, каля 25 тысяч затрыманых. Такога ўзроўню палітычнага тэрору Беларусь ня ведала з часоў нацыстоўскай акупацыі. Беларусь перажывае гуманітарную катастрофу.
18. Беларускае грамадзтва атрымала цяжкую псыхалягічную траўму. Мы маем траўмаваны соцыюм. З посттраўматычным сындромам яму давядзецца жыць бліжэйшыя гады.
19. Беларусь уступіла ў пэрыяд пэрманэнтнага сацыяльна-палітычнага крызісу, які сілавым шляхам ня вырашыцца. Для палітызаванага грамадзтва, якое прыйшло ў рух, напрыклад, любая электаральная кампанія нясе ў сабе пагрозу новага выбуху. Цяпер ужо праводзіць выбары ў краіне так, як раней, уладам ня ўдасца. А наперадзе хутка мясцовыя выбары, плянаваны рэфэрэндум аб новай Канстытуцыі.
20. Вельмі цікавую і слушную ацэнку беларускай рэвалюцыі даў вядомы брытанскі палітоляг Эдвард Лукас: «Цяперашнія падзеі — гэта рух наўздагон. Вы даганяеце цягнік, які прапусьцілі ў 1990-я. Гэта, так бы мовіць, апошняе рэха рэвалюцыяў 1989–1991 гадоў, якія пакончылі з камуністычнай уладай».
13. У супрацьстаяньні рэвалюцыі адбыўся дэфолт дзяржаўных функцый — дзяржаўныя інстытуты перасталі выконваць свае абавязкі. Фактычна зьнішчаецца зьнешняя палітыка Беларусі, краіна страчвае міжнародную суб’ектнасьць. Канчаткова разбурана прававая сыстэма, інстытуты правасудзьдзя, без чаго існаваньне паўнавартаснай сучаснай дзяржавы немагчымае. Ніякія законы цяпер у Беларусі ня дзейнічаюць.
У краіне пасьлядоўна зьнішчаюцца структуры бізнэсу, культуры (Купалаўскі тэатар), спорту, падазраваныя ў неляяльнасьці да кіроўнага рэжыму.
То бок адбываецца самапазбаўленьне дзяржавы ад сваіх функцый, застаюцца толькі тыя зь іх, якія забясьпечваюць захаваньне ўлады. Дзяржаўныя інстытуты, закліканыя задавальняць патрэбы грамадзтва, на вачах пераарыентуюцца на самаабслугоўваньне, абарону ўласных інтарэсаў ад прэтэнзій з боку грамадзтва. Адбылася рэдукцыя дзяржавы да палітычнага рэжыму.
14. Лукашэнка, які чвэрць стагодзьдзя быў гарантам стабільнасьці, цяпер парадаксальным чынам стаў галоўным чыньнікам дэстабілізацыі беларускага грамадзтва. Прычым цяпер яму ня важна, у якім вобразе ён увойдзе ў беларускую гісторыю. Прага ўлады і помсты ўсім, хто ёй пагражае, зацямніла ўсё. Дзеля ўтрыманьня ўлады ён гатовы пакінуць выпаленую зямлю, руіны.
15. Дасюль Лукашэнка праз голаў усіх дзяржаўных інстытутаў, намэнклятуры апэляваў да народу, на падставе народнай падтрымкі трымаўся ягоны рэжым аднаасобнай улады. Цяпер, калі грамадзкая падтрымка зьнікла, ён вымушаны абапірацца на дзяржаўны апарат. Гэта значыць, што роля, палітычная вага намэнклятуры ўзрастае. Невыпадкова Лукашэнка нават дэманструе жаданьне дзяліцца ўладай з чыноўнікамі.
16. Эвалюцыя рэжыму адбываецца ў кірунку мілітарызацыі. Сілавікі сталі дзяржаваўтваральным элемэнтам лукашэнкаўскай сыстэмы. І яны будуць прэтэндаваць на сваю долю ўлады.
17. Сто дзён краіна жыве ў стане грамадзянскай вайны. Гэтая вайна ўжо не халодная. Ёсьць забітыя, сотні зьбітых і пакалечаных, каля 25 тысяч затрыманых. Такога ўзроўню палітычнага тэрору Беларусь ня ведала з часоў нацыстоўскай акупацыі. Беларусь перажывае гуманітарную катастрофу.
18. Беларускае грамадзтва атрымала цяжкую псыхалягічную траўму. Мы маем траўмаваны соцыюм. З посттраўматычным сындромам яму давядзецца жыць бліжэйшыя гады.
19. Беларусь уступіла ў пэрыяд пэрманэнтнага сацыяльна-палітычнага крызісу, які сілавым шляхам ня вырашыцца. Для палітызаванага грамадзтва, якое прыйшло ў рух, напрыклад, любая электаральная кампанія нясе ў сабе пагрозу новага выбуху. Цяпер ужо праводзіць выбары ў краіне так, як раней, уладам ня ўдасца. А наперадзе хутка мясцовыя выбары, плянаваны рэфэрэндум аб новай Канстытуцыі.
20. Вельмі цікавую і слушную ацэнку беларускай рэвалюцыі даў вядомы брытанскі палітоляг Эдвард Лукас: «Цяперашнія падзеі — гэта рух наўздагон. Вы даганяеце цягнік, які прапусьцілі ў 1990-я. Гэта, так бы мовіць, апошняе рэха рэвалюцыяў 1989–1991 гадоў, якія пакончылі з камуністычнай уладай».
Чаму Лукашэнка памыляецца ў прагнозах?
Аляксандр Лукашэнка апошнім часам тройчы памыліўся ў сваіх прагнозах адносна вынікаў выбараў у іншых краінах. Мінулым годам ён упэўнена прадказваў перамогу Пятра Парашэнкі на прэзыдэнцкіх выбарах ва Ўкраіне. Зусім нядаўна Лукашэнка прагназаваў перамогу Дональда Трампа на выбарах у ЗША. 13 лістапада ён выказаў упэўненасьць у перамозе Ігара Дадона ў прэзыдэнцкай кампаніі у Малдове. І ўсе разы пальцам у неба.
У чым прырода памылак Лукашэнкі?
У ягонай галаве не ўкладваецца, як гэта дзейны прэзыдэнт можа прайграць выбары. Паводле ягоных уяўленьняў, улада для таго і існуе, каб утрымліваць яе з дапамогай сілы. Як тое адбываецца ў Беларусі. І каб дзейны прэзыдэнт дабраахвотна прызнаў паразу і саступіў уладу – гэта, паводле ягонага сьветапогляду, зьяўляецца нонсэнсам. Таму і пастаянныя памылкі.
Аляксандр Лукашэнка апошнім часам тройчы памыліўся ў сваіх прагнозах адносна вынікаў выбараў у іншых краінах. Мінулым годам ён упэўнена прадказваў перамогу Пятра Парашэнкі на прэзыдэнцкіх выбарах ва Ўкраіне. Зусім нядаўна Лукашэнка прагназаваў перамогу Дональда Трампа на выбарах у ЗША. 13 лістапада ён выказаў упэўненасьць у перамозе Ігара Дадона ў прэзыдэнцкай кампаніі у Малдове. І ўсе разы пальцам у неба.
У чым прырода памылак Лукашэнкі?
У ягонай галаве не ўкладваецца, як гэта дзейны прэзыдэнт можа прайграць выбары. Паводле ягоных уяўленьняў, улада для таго і існуе, каб утрымліваць яе з дапамогай сілы. Як тое адбываецца ў Беларусі. І каб дзейны прэзыдэнт дабраахвотна прызнаў паразу і саступіў уладу – гэта, паводле ягонага сьветапогляду, зьяўляецца нонсэнсам. Таму і пастаянныя памылкі.
Недастатковая ляяльнасьць.
Юрыя Сянько вызвалілі ад абавязкаў старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэту. Хоць Мытны камітэт і не зусім можна назваць сілавой структурай, тым ня менш з пачатку беларускай рэвалюцыі Лукашэнка вызваліў ад сваіх пасадаў сакратара Савету бясьпекі (двойчы), старшыню КДБ, старшыню Камітэту дзяржаўнага кантролю, генэральнага пракурора, міністра ўнутраных спраў.
Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што часта бывае так: спачатку зьяўляецца паведамленьне аб прызначэньні чыноўніка на новую пасаду, і толькі потым — аб вызваленьні яго ад папярэдняй адказнай пасады.
Так было з ранейшым сакратаром Савету бясьпекі Валерыем Вакульчыкам, міністрам унутраных спраў Юрыем Караевым і яго намесьнікам Аляксандрам Барсуковым. І вось цяпер тую ж апэрацыю зрабілі зь Юрыем Сянько. Чаму так? Лукашэнка цяпер моцна залежыць ад ляяльнасьці вышэйшай намэнклятуры. Таму інфармацыя пра адстаўку маскіруецца інфармацыяй пра новае прызначэньне. Каб саломкі падаслаць.
Гэтым жа можна патлумачыць, што адказныя ў мінулым чыноўнікі — былы генэральны пракурор Аляксандар Канюк і былы сакратар Савету бясьпекі Андрэй Раўкоў — прызначаныя адпаведна пасламі Беларусі ў Армэніі і Азэрбайджане. Усё чынавенства павінна бачыць, што Лукашэнка ня кідае высокіх начальнікаў. Для Канюка і Раўкова гэтыя прызначэньні — ганаровая адстаўка.
Яшчэ важны момант. Сянько прызначаны амбасадарам у Кітаі. Гэта вельмі адказная пасада. Больш дарэчы было б прызначыць туды чыноўніка трохі вышэйшага рангу. Напрыклад, у беларускай герархіі генэральны пракурор (Аляксандар Канюк) ці сакратар Савету бясьпекі (Андрэй Раўкоў) — больш высокі ранг, чым старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэту. Тым ня менш Сянько прызначаны амбасадарам у Кітай, а Канюк і Раўкоў — адпаведна пасламі ў Армэнію і Азэрбайджан. То бок у краіны значна менш важныя.
Што гэта азначае? Што ляяльнасьць Аляксандра Канюка і Андрэя Раўкова выклікае ў Лукашэнкі сумненьні. І іх вызваленьне зусім нядаўна з адказных пасадаў было зусім не выпадковым.
То бок галоўная прычына ўсіх ператрусаў у вышэйшых эшалёнах улады — недастатковая ляяльнасьць. Усе астатнія чыньнікі адыходзяць на другі плян.
Юрыя Сянько вызвалілі ад абавязкаў старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэту. Хоць Мытны камітэт і не зусім можна назваць сілавой структурай, тым ня менш з пачатку беларускай рэвалюцыі Лукашэнка вызваліў ад сваіх пасадаў сакратара Савету бясьпекі (двойчы), старшыню КДБ, старшыню Камітэту дзяржаўнага кантролю, генэральнага пракурора, міністра ўнутраных спраў.
Зьвяртае на сябе ўвагу той факт, што часта бывае так: спачатку зьяўляецца паведамленьне аб прызначэньні чыноўніка на новую пасаду, і толькі потым — аб вызваленьні яго ад папярэдняй адказнай пасады.
Так было з ранейшым сакратаром Савету бясьпекі Валерыем Вакульчыкам, міністрам унутраных спраў Юрыем Караевым і яго намесьнікам Аляксандрам Барсуковым. І вось цяпер тую ж апэрацыю зрабілі зь Юрыем Сянько. Чаму так? Лукашэнка цяпер моцна залежыць ад ляяльнасьці вышэйшай намэнклятуры. Таму інфармацыя пра адстаўку маскіруецца інфармацыяй пра новае прызначэньне. Каб саломкі падаслаць.
Гэтым жа можна патлумачыць, што адказныя ў мінулым чыноўнікі — былы генэральны пракурор Аляксандар Канюк і былы сакратар Савету бясьпекі Андрэй Раўкоў — прызначаныя адпаведна пасламі Беларусі ў Армэніі і Азэрбайджане. Усё чынавенства павінна бачыць, што Лукашэнка ня кідае высокіх начальнікаў. Для Канюка і Раўкова гэтыя прызначэньні — ганаровая адстаўка.
Яшчэ важны момант. Сянько прызначаны амбасадарам у Кітаі. Гэта вельмі адказная пасада. Больш дарэчы было б прызначыць туды чыноўніка трохі вышэйшага рангу. Напрыклад, у беларускай герархіі генэральны пракурор (Аляксандар Канюк) ці сакратар Савету бясьпекі (Андрэй Раўкоў) — больш высокі ранг, чым старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэту. Тым ня менш Сянько прызначаны амбасадарам у Кітай, а Канюк і Раўкоў — адпаведна пасламі ў Армэнію і Азэрбайджан. То бок у краіны значна менш важныя.
Што гэта азначае? Што ляяльнасьць Аляксандра Канюка і Андрэя Раўкова выклікае ў Лукашэнкі сумненьні. І іх вызваленьне зусім нядаўна з адказных пасадаў было зусім не выпадковым.
То бок галоўная прычына ўсіх ператрусаў у вышэйшых эшалёнах улады — недастатковая ляяльнасьць. Усе астатнія чыньнікі адыходзяць на другі плян.
Размова Наташы і Дзімы. Некалькі высноваў скандальных зьліваў
Апошнімі днямі тэлеграм-каналы адзін за адным выкладваюць аўдыёзапісы тэлефонных размоваў, на якіх гучаць галасы, падобныя да галасоў людзей, набліжаных да Лукашэнкі (нібыта Дзьмітрый Баскаў размаўляе зь Дзьмітрыем Шакутам і Натальляй Эйсмант). Лукашэнка сам быў вымушаны рэагаваць і паабяцаў расказаць праўду наступным тыднем.
Зьмест размоваў вельмі непрыемны для ўладаў. З словаў Лукашэнкі высьветлілася, што ім спатрэбіцца цэлы тыдзень, каб падрыхтаваць нейкую вэрсію, якая б выглядала праўдападобна і абельвала людзей, чые галасы гучаць на аўдыёзапісах. Самы просты адказ на гэтыя зьлівы — усё няпраўда, хлусьня, гэта мантаж, зроблены заходнімі спэцслужбамі. Але каб гэта давесьці, ня трэба чакаць цэлы тыдзень.
У сучасную эпоху апярэдзіць праціўніка на некалькі дзён — значыць перамагчы ў інфармацыйнай вайне. І вэрсія, агучаная праз тыдзень, будзе мала каму цікавая. Да таго ж рэпутацыя Лукашэнкі і ягонага бліжэйшага атачэньня вельмі нізкая. Таму, што б яны ні сказалі, будзе ўспрымацца большасьцю грамадзкасьці з дакладнасьцю да наадварот.
Першае пытаньне, якое ўзьнікае: хто запісаў і зьліў? Беларускія спэцслужбы ў піку Лукашэнку? Верагодна, аднак людзі, якія гэта зрабілі, рызыкуюць жыцьцём. Такое не даруецца. Тым больш, іх ня так ужо складана вылічыць.
Расейскія спэцслужбы? Дырэктар Службы зьнешняй выведкі Сяргей Нарышкін увесь час выкрывае змовы Захаду супраць Беларусі. Дый цяжка ўявіць, каб расейскія спэцслужбы зьлівалі інфармацыю тэлеграм-каналу «Нехта», які ў Маскве лічаць галоўным правадніком «каляровай рэвалюцыі» ў Беларусі.
Заходнія спэцслужбы? Больш верагодна.
Зьлітыя тэлефонныя размовы вельмі падобныя да праўды. Гледзячы па ўсім, слухаюць старшыню фэдэрацыі хакею Дзьмітрыя Баскава. Менавіта голас, падобны да ягонага, гучыць у абодвух аўдыёзапісах.
Пра што мы даведаліся з гэтых запісаў, пры ўмове, што яны праўдзівыя? Што фэдэрацыя хакею Беларусі, як і хакейная каманда прэзыдэнта — гэта ня толькі пра хакей. Гэта «дах» для нейкіх баявых груп па расправе з апанэнтамі Лукашэнкі. На тле абмеркаваньня пытаньня пра перанос чэмпіянату сьвету па хакеі 2021 году зь Беларусі ў іншую краіну гэтая інфармацыя вельмі актуальная.
Яшчэ адна важная выснова. Доўгі час пра беларускую апазыцыю пісалі словамі клясыка: вузкае кола гэтых рэвалюцыянэраў, страшна далёкія яны ад народу.
Цяпер тое самае можна казаць пра бліжэйшае атачэньне Лукашэнкі. Толькі слова «рэвалюцыянэры» варта замяніць на «рэакцыянэры». Глядзіце, хто наводзіць «парадак» у дварах сталіцы: прэсавая сакратарка прэзыдэнта, адказная за ідэалягічную працу ў дзяржаве, старшыня фэдэрацыі хакею, намесьнік міністра ўнутраных спраў. Пад дахам і кантролем начальніка Службы бясьпекі прэзыдэнта і самога кіраўніка МУС. Больш няма каму? Ня хочуць нагружаць АМАП, даюць яму адпачыць у будзённыя дні? І выходзіць, што замяніць амапаўцаў няма каму?
Самі ўдзельнікі гэтай апэрацыі разглядаюць яе як прыгоду, прыкол, «развлекуху». Так, паехаць па гораду пад аховай супрацоўнікаў МУС «пабалдзець» зь віном «Масандра». А хто будзе супраціўляцца, то «забіраць» і «пакаваць» у багажнік. Усё гэта зь вясёлым сьмехам. На тле забойства Рамана Бандарэнкі гэта выглядае асабліва злавесна.
Апошнімі днямі тэлеграм-каналы адзін за адным выкладваюць аўдыёзапісы тэлефонных размоваў, на якіх гучаць галасы, падобныя да галасоў людзей, набліжаных да Лукашэнкі (нібыта Дзьмітрый Баскаў размаўляе зь Дзьмітрыем Шакутам і Натальляй Эйсмант). Лукашэнка сам быў вымушаны рэагаваць і паабяцаў расказаць праўду наступным тыднем.
Зьмест размоваў вельмі непрыемны для ўладаў. З словаў Лукашэнкі высьветлілася, што ім спатрэбіцца цэлы тыдзень, каб падрыхтаваць нейкую вэрсію, якая б выглядала праўдападобна і абельвала людзей, чые галасы гучаць на аўдыёзапісах. Самы просты адказ на гэтыя зьлівы — усё няпраўда, хлусьня, гэта мантаж, зроблены заходнімі спэцслужбамі. Але каб гэта давесьці, ня трэба чакаць цэлы тыдзень.
У сучасную эпоху апярэдзіць праціўніка на некалькі дзён — значыць перамагчы ў інфармацыйнай вайне. І вэрсія, агучаная праз тыдзень, будзе мала каму цікавая. Да таго ж рэпутацыя Лукашэнкі і ягонага бліжэйшага атачэньня вельмі нізкая. Таму, што б яны ні сказалі, будзе ўспрымацца большасьцю грамадзкасьці з дакладнасьцю да наадварот.
Першае пытаньне, якое ўзьнікае: хто запісаў і зьліў? Беларускія спэцслужбы ў піку Лукашэнку? Верагодна, аднак людзі, якія гэта зрабілі, рызыкуюць жыцьцём. Такое не даруецца. Тым больш, іх ня так ужо складана вылічыць.
Расейскія спэцслужбы? Дырэктар Службы зьнешняй выведкі Сяргей Нарышкін увесь час выкрывае змовы Захаду супраць Беларусі. Дый цяжка ўявіць, каб расейскія спэцслужбы зьлівалі інфармацыю тэлеграм-каналу «Нехта», які ў Маскве лічаць галоўным правадніком «каляровай рэвалюцыі» ў Беларусі.
Заходнія спэцслужбы? Больш верагодна.
Зьлітыя тэлефонныя размовы вельмі падобныя да праўды. Гледзячы па ўсім, слухаюць старшыню фэдэрацыі хакею Дзьмітрыя Баскава. Менавіта голас, падобны да ягонага, гучыць у абодвух аўдыёзапісах.
Пра што мы даведаліся з гэтых запісаў, пры ўмове, што яны праўдзівыя? Што фэдэрацыя хакею Беларусі, як і хакейная каманда прэзыдэнта — гэта ня толькі пра хакей. Гэта «дах» для нейкіх баявых груп па расправе з апанэнтамі Лукашэнкі. На тле абмеркаваньня пытаньня пра перанос чэмпіянату сьвету па хакеі 2021 году зь Беларусі ў іншую краіну гэтая інфармацыя вельмі актуальная.
Яшчэ адна важная выснова. Доўгі час пра беларускую апазыцыю пісалі словамі клясыка: вузкае кола гэтых рэвалюцыянэраў, страшна далёкія яны ад народу.
Цяпер тое самае можна казаць пра бліжэйшае атачэньне Лукашэнкі. Толькі слова «рэвалюцыянэры» варта замяніць на «рэакцыянэры». Глядзіце, хто наводзіць «парадак» у дварах сталіцы: прэсавая сакратарка прэзыдэнта, адказная за ідэалягічную працу ў дзяржаве, старшыня фэдэрацыі хакею, намесьнік міністра ўнутраных спраў. Пад дахам і кантролем начальніка Службы бясьпекі прэзыдэнта і самога кіраўніка МУС. Больш няма каму? Ня хочуць нагружаць АМАП, даюць яму адпачыць у будзённыя дні? І выходзіць, што замяніць амапаўцаў няма каму?
Самі ўдзельнікі гэтай апэрацыі разглядаюць яе як прыгоду, прыкол, «развлекуху». Так, паехаць па гораду пад аховай супрацоўнікаў МУС «пабалдзець» зь віном «Масандра». А хто будзе супраціўляцца, то «забіраць» і «пакаваць» у багажнік. Усё гэта зь вясёлым сьмехам. На тле забойства Рамана Бандарэнкі гэта выглядае асабліва злавесна.
Што паказаў новы фармат пратэсту
Сёньня акцыя пратэсту прайшла ў новым фармаце. Пратэставалі лякальна па мікрараёнах. Пакуль рана падводзіць нейкія вызначальныя вынікі. Можна казаць толькі пра папярэднія высновы.
Найперш, трэба зазначыць, што зьмена тактыкі была вымушаная, пад уплывам таго, што мінулым разам сабрацца ў адным месцы Менску не атрымоўвалася. Фактычна грамадзтва вярнулася да таго фармату, які ладзіўся ў цяпер ужо гістарычныя дні 9-11 жніўня. Тады таксама пратэст насіў лякальны характар.
Плюсы новага фармату.
- Прасьцей дабірацца, ня трэба далёка ехаць ці ісьці. Прыпыненьне працы метро, іншага грамадзкага транспарту не моцна ўплывала на масавасьць акцыі. Да яе магло далучыцца больш людзей сталага веку, для якіх шматкілямэтровыя маршы – справа нялёгкая.
- Такі фармат стварае больш цяжкасьцяў для амапаўцаў. Ім трэба ўвесь час перамяшчацца, шукаць месца збору людзей, якія хутка мяняюць месцы дыслякацыі.
- У выніку гэтага затрыманых аказалася менш, чым звычайна.
Але ёсьць і мінусы.
- Цяжка падлічыць, колькі насамрэч людзей выйшла на марш.
- Не ўсе змаглі знайсьці сваю калёну.
- Няма адчуваньня агульнай еднасьці, ўражаньня, што “сваіх” шмат, што яны – большасьць.
Сёньня акцыя пратэсту прайшла ў новым фармаце. Пратэставалі лякальна па мікрараёнах. Пакуль рана падводзіць нейкія вызначальныя вынікі. Можна казаць толькі пра папярэднія высновы.
Найперш, трэба зазначыць, што зьмена тактыкі была вымушаная, пад уплывам таго, што мінулым разам сабрацца ў адным месцы Менску не атрымоўвалася. Фактычна грамадзтва вярнулася да таго фармату, які ладзіўся ў цяпер ужо гістарычныя дні 9-11 жніўня. Тады таксама пратэст насіў лякальны характар.
Плюсы новага фармату.
- Прасьцей дабірацца, ня трэба далёка ехаць ці ісьці. Прыпыненьне працы метро, іншага грамадзкага транспарту не моцна ўплывала на масавасьць акцыі. Да яе магло далучыцца больш людзей сталага веку, для якіх шматкілямэтровыя маршы – справа нялёгкая.
- Такі фармат стварае больш цяжкасьцяў для амапаўцаў. Ім трэба ўвесь час перамяшчацца, шукаць месца збору людзей, якія хутка мяняюць месцы дыслякацыі.
- У выніку гэтага затрыманых аказалася менш, чым звычайна.
Але ёсьць і мінусы.
- Цяжка падлічыць, колькі насамрэч людзей выйшла на марш.
- Не ўсе змаглі знайсьці сваю калёну.
- Няма адчуваньня агульнай еднасьці, ўражаньня, што “сваіх” шмат, што яны – большасьць.
За ящик «Массандры»
Karbalevich
Государство, лишенное правосудия, есть не что иное, как шайка разбойников.
Блаженный Августин
Информация о том, что задержанным на акциях протеста белорусам сотрудники МВД ставили на одежду и тело цветные метки, очень показательна.
Это такая зримая примета политической, правовой сегрегации, фактически введенной в стране. Иначе говоря, все, кто против Лукашенко, объявлены пораженными в правах. Законы и Конституция на них не распространяются.
Их можно не только сажать за решетку, бить, не впускать на территорию Беларуси, но скоро будут лишать гражданства. Вот в жилом комплексе «Новая Боровая», отличившемся активной позицией проживающих там граждан, на некоторое время отключили воду и отопление. Чтобы не забывали, в какой стране живут.
Политическая сегрегация
А вот и самый вопиющий пример политически-правовой сегрегации. До сих пор не возбуждено уголовное дело в связи с убийством Романа Бондаренко. Власти отказываются начать хотя бы чисто формальную обязательную процедуру. И мы имеем правовой нонсенс: убийство есть, а уголовного дела нет. Зато возбуждено уголовное дело в отношении врача, обнародовавшего медицинский документ, который опроверг ложь властей, будто Роман был пьян. А также привлечена к уголовной ответственности журналистка TUT.BY Катерина Борисевич, опубликовавшая этот документ. Власти взяли новый рубеж надругательства над правом. Осталось пришить всем противникам Лукашенко желтую звезду на одежду, как делали нацисты в отношении евреев.
Новые санкции Запада
Судя по всему, в странах Запада происходит медленная переоценка ситуации в Беларуси. Сразу после жестких политических репрессий режима Лукашенко в первые дни после выборов ЕС и США ввели санкции, которые можно назвать символическими. Это были визовые ограничения плюс запрещение финансовых операций в отношении ближайшего окружения Лукашенко. Там все еще оставались иллюзии, что он сам хоть и диктатор, но является защитником суверенитета Беларуси от российской экспансии.
Теперь, как можно предполагать, эти иллюзии рассеялись. Сжигание официальным Минском всех мостов в отношениях с Западом и призыв к Путину ввести российские войска для защиты власти Лукашенко все расставили по своим местам. ЕС и США созревают для введения экономических, возможно, секторальных санкций в отношении белорусского режима. На днях американская Палата представителей одобрила «Акт о демократии, правах человека и суверенитете Беларуси». Документ расширяет полномочия президента США по введению санкций в отношении правящего здесь режима. Евросоюз заявил о подготовке третьего пакета санкций против официального Минска, под которые могут попасть не только государственные компании, но и бизнесмены и частные фирмы, связанные с Лукашенко.
Возрос политический вес номенклатуры
Любопытные процессы происходят в высших эшелонах власти. Только несколько штрихов.
На совещании 16 ноября Лукашенко призвал парламент и правительство взять на себя больше полномочий и решить государственные проблемы, которые он теперь вынужден решать сам. Интересный поворот. Ибо до сих пор все происходило с точностью до наоборот. Лукашенко забирал себе все полномочия.
В чем причина такого кульбита? До сих пор Лукашенко апеллировал к народу, получая его поддержку, через голову всех государственных институтов. Это позволяло ему держать правящую номенклатуру в «черном теле». А теперь ситуация радикально поменялась. В последние месяцы не народ, а номенклатура, госаппарат стал главной опорой власти Лукашенко. Их политический вес возрос. Лукашенко это почувствовал. Он понимает, что высшее чиновничество хотело бы получить соответствующее влияние на принятие политических решений. Потому и прозвучало это предложение.
Karbalevich
Государство, лишенное правосудия, есть не что иное, как шайка разбойников.
Блаженный Августин
Информация о том, что задержанным на акциях протеста белорусам сотрудники МВД ставили на одежду и тело цветные метки, очень показательна.
Это такая зримая примета политической, правовой сегрегации, фактически введенной в стране. Иначе говоря, все, кто против Лукашенко, объявлены пораженными в правах. Законы и Конституция на них не распространяются.
Их можно не только сажать за решетку, бить, не впускать на территорию Беларуси, но скоро будут лишать гражданства. Вот в жилом комплексе «Новая Боровая», отличившемся активной позицией проживающих там граждан, на некоторое время отключили воду и отопление. Чтобы не забывали, в какой стране живут.
Политическая сегрегация
А вот и самый вопиющий пример политически-правовой сегрегации. До сих пор не возбуждено уголовное дело в связи с убийством Романа Бондаренко. Власти отказываются начать хотя бы чисто формальную обязательную процедуру. И мы имеем правовой нонсенс: убийство есть, а уголовного дела нет. Зато возбуждено уголовное дело в отношении врача, обнародовавшего медицинский документ, который опроверг ложь властей, будто Роман был пьян. А также привлечена к уголовной ответственности журналистка TUT.BY Катерина Борисевич, опубликовавшая этот документ. Власти взяли новый рубеж надругательства над правом. Осталось пришить всем противникам Лукашенко желтую звезду на одежду, как делали нацисты в отношении евреев.
Новые санкции Запада
Судя по всему, в странах Запада происходит медленная переоценка ситуации в Беларуси. Сразу после жестких политических репрессий режима Лукашенко в первые дни после выборов ЕС и США ввели санкции, которые можно назвать символическими. Это были визовые ограничения плюс запрещение финансовых операций в отношении ближайшего окружения Лукашенко. Там все еще оставались иллюзии, что он сам хоть и диктатор, но является защитником суверенитета Беларуси от российской экспансии.
Теперь, как можно предполагать, эти иллюзии рассеялись. Сжигание официальным Минском всех мостов в отношениях с Западом и призыв к Путину ввести российские войска для защиты власти Лукашенко все расставили по своим местам. ЕС и США созревают для введения экономических, возможно, секторальных санкций в отношении белорусского режима. На днях американская Палата представителей одобрила «Акт о демократии, правах человека и суверенитете Беларуси». Документ расширяет полномочия президента США по введению санкций в отношении правящего здесь режима. Евросоюз заявил о подготовке третьего пакета санкций против официального Минска, под которые могут попасть не только государственные компании, но и бизнесмены и частные фирмы, связанные с Лукашенко.
Возрос политический вес номенклатуры
Любопытные процессы происходят в высших эшелонах власти. Только несколько штрихов.
На совещании 16 ноября Лукашенко призвал парламент и правительство взять на себя больше полномочий и решить государственные проблемы, которые он теперь вынужден решать сам. Интересный поворот. Ибо до сих пор все происходило с точностью до наоборот. Лукашенко забирал себе все полномочия.
В чем причина такого кульбита? До сих пор Лукашенко апеллировал к народу, получая его поддержку, через голову всех государственных институтов. Это позволяло ему держать правящую номенклатуру в «черном теле». А теперь ситуация радикально поменялась. В последние месяцы не народ, а номенклатура, госаппарат стал главной опорой власти Лукашенко. Их политический вес возрос. Лукашенко это почувствовал. Он понимает, что высшее чиновничество хотело бы получить соответствующее влияние на принятие политических решений. Потому и прозвучало это предложение.
Но для Лукашенко это скорее игра, имитация. Дело не только в том, что он не собирается никому передавать даже толику власти, ибо это противоречит его натуре. Проблема глубже. Для перераспределения полномочий между другими государственными органами такие органы должны существовать в реальности, а не только номинально. Парламент должен быть избран народом, а не назначен. Это кто, Маша Васильевич будет решать государственные задачи?
Должно быть не техническое правительство, как сегодня, а самостоятельный орган, опирающийся на парламентское большинство. Ибо, глядя на тех чиновников, которые тупо записывают каждое слово Лукашенко, трудно представить их государственными деятелями.
Должен быть независимый суд.
Ничего подобного в стране нет. За 26 лет в Беларуси реально функционировал только институт президента. Все остальные органы существовали лишь номинально, как простые ретрансляторы. В итоге мы имеем политическую пустыню. И сейчас в этой пустыне Лукашенко хочет, чтобы что-то начало расти. Для перераспределения полномочий нужно изменить всю систему.
Почетные отставки
Еще один сюжет на тему возросшей роли номенклатуры. В отставку отправлен еще один руководитель силовой структуры. Юрий Сенько освобожден от должности председателя Государственного таможенного комитета и назначен послом в Китай. Очень знаменательно, что с начала белорусской революции Лукашенко перетасовал чуть ли не весь руководящий состав силового блока. Он отправил в отставку госсекретаря Совета безопасности (дважды), председателя КГБ, председателя Комитета государственного контроля, генерального прокурора и министра внутренних дел.
Примечательно, что в последнее время сначала идет сообщение о назначении чиновника на новый, как правило, более низкий пост, а уже потом — об увольнении его с прежней ответственной должности. Так было с бывшим госсекретарем Совбеза Валерием Вакульчиком, министром внутренних дел Юрием Караевым и его заместителем Александром Барсуковым. И теперь такую же операцию проделали с Юрием Сенько. Почему так? Это еще раз подтверждает, что Лукашенко сейчас сильно зависит от лояльности топ-номенклатуры. Поэтому информация об отставке маскируется информацией о новом назначении. Чтобы соломку подстелить.
Назначение в прошлом высоких чиновников — бывшего генерального прокурора Александра Канюка, бывшего госсекретаря Совета безопасности Андрея Равкова, бывшего председателя Государственного таможенного комитета Юрия Сенько послами соответственно в Армению, Азербайджан и Китай является определенной демонстрацией. Номенклатура должна видеть, что Лукашенко не бросает ее высокопоставленных представителей, они получают почетную отставку.
Разговор «Наташи» и «Димы»
Грандиозным скандалом прошедшей недели стало обнародование в телеграм-каналах аудиозаписи телефонных разговоров людей, голоса которых похожи на приближенных Лукашенко. 18 ноября в сети появилась запись телефонного разговора, на которой, как предполагают, могут звучать голоса председателя федерации хоккея Дмитрия Баскова и упоминаемого в похищении убитого Романа Бондаренко Дмитрия Шакуты. 19 ноября была ообнародована аудиозапись, на которой звучат голоса, похожие на голоса Баскова и пресс-секретаря Лукашенко Натальи Эйсмонт.
Разговор «Наташи» и «Димы» – это поистине документ эпохи. Содержание переговоров очень неприятно, саморазоблачительно для властей. Удар пришелся в яблочко, режим пребывает в ступоре, шоке. Это видно по реакции Лукашенко. Он был растерянным, пообещал сказать правду на следующей неделе. Иначе говоря, властям понадобится целая неделя, чтобы подготовить версию, которая выглядела бы правдоподобно и обелила бы людей, голоса которых слышны на аудиозаписях.
Но в современную эпоху оказаться на несколько дней впереди противника — значит выиграть информационную войну. А анонсированная через неделю версия, думаю, мало кого заинтересует.
Не стал бы строить предположения о том, кто записывал и сливал аудиозаписи телефонных разговоров. Более интересно их содержание, ибо голоса и стилистика речи предполагаемых собеседников оставляют мало сомнений в их истинности.
Должно быть не техническое правительство, как сегодня, а самостоятельный орган, опирающийся на парламентское большинство. Ибо, глядя на тех чиновников, которые тупо записывают каждое слово Лукашенко, трудно представить их государственными деятелями.
Должен быть независимый суд.
Ничего подобного в стране нет. За 26 лет в Беларуси реально функционировал только институт президента. Все остальные органы существовали лишь номинально, как простые ретрансляторы. В итоге мы имеем политическую пустыню. И сейчас в этой пустыне Лукашенко хочет, чтобы что-то начало расти. Для перераспределения полномочий нужно изменить всю систему.
Почетные отставки
Еще один сюжет на тему возросшей роли номенклатуры. В отставку отправлен еще один руководитель силовой структуры. Юрий Сенько освобожден от должности председателя Государственного таможенного комитета и назначен послом в Китай. Очень знаменательно, что с начала белорусской революции Лукашенко перетасовал чуть ли не весь руководящий состав силового блока. Он отправил в отставку госсекретаря Совета безопасности (дважды), председателя КГБ, председателя Комитета государственного контроля, генерального прокурора и министра внутренних дел.
Примечательно, что в последнее время сначала идет сообщение о назначении чиновника на новый, как правило, более низкий пост, а уже потом — об увольнении его с прежней ответственной должности. Так было с бывшим госсекретарем Совбеза Валерием Вакульчиком, министром внутренних дел Юрием Караевым и его заместителем Александром Барсуковым. И теперь такую же операцию проделали с Юрием Сенько. Почему так? Это еще раз подтверждает, что Лукашенко сейчас сильно зависит от лояльности топ-номенклатуры. Поэтому информация об отставке маскируется информацией о новом назначении. Чтобы соломку подстелить.
Назначение в прошлом высоких чиновников — бывшего генерального прокурора Александра Канюка, бывшего госсекретаря Совета безопасности Андрея Равкова, бывшего председателя Государственного таможенного комитета Юрия Сенько послами соответственно в Армению, Азербайджан и Китай является определенной демонстрацией. Номенклатура должна видеть, что Лукашенко не бросает ее высокопоставленных представителей, они получают почетную отставку.
Разговор «Наташи» и «Димы»
Грандиозным скандалом прошедшей недели стало обнародование в телеграм-каналах аудиозаписи телефонных разговоров людей, голоса которых похожи на приближенных Лукашенко. 18 ноября в сети появилась запись телефонного разговора, на которой, как предполагают, могут звучать голоса председателя федерации хоккея Дмитрия Баскова и упоминаемого в похищении убитого Романа Бондаренко Дмитрия Шакуты. 19 ноября была ообнародована аудиозапись, на которой звучат голоса, похожие на голоса Баскова и пресс-секретаря Лукашенко Натальи Эйсмонт.
Разговор «Наташи» и «Димы» – это поистине документ эпохи. Содержание переговоров очень неприятно, саморазоблачительно для властей. Удар пришелся в яблочко, режим пребывает в ступоре, шоке. Это видно по реакции Лукашенко. Он был растерянным, пообещал сказать правду на следующей неделе. Иначе говоря, властям понадобится целая неделя, чтобы подготовить версию, которая выглядела бы правдоподобно и обелила бы людей, голоса которых слышны на аудиозаписях.
Но в современную эпоху оказаться на несколько дней впереди противника — значит выиграть информационную войну. А анонсированная через неделю версия, думаю, мало кого заинтересует.
Не стал бы строить предположения о том, кто записывал и сливал аудиозаписи телефонных разговоров. Более интересно их содержание, ибо голоса и стилистика речи предполагаемых собеседников оставляют мало сомнений в их истинности.
Итак, что мы узнали из этих записей, если они верны? Что федерация хоккея Беларуси, а также хоккейная команда президента — это не только про хоккей. Это «крыша» для боевой группировки, созданной для расправы с оппонентами Лукашенко. На фоне обсуждения переноса чемпионата мира по хоккею 2021 года из Беларуси в другую страну эта информация очень актуальна.
Еще один важный вывод. Белорусскую оппозицию долгое время описывали словами классика: узок круг этих революционеров, страшно далеки они от народа. То же самое теперь можно сказать о ближайшем окружении Лукашенко. Только слово «революционеры» следует заменить словом «реакционеры».
Лукашенко недавно говорил, что в Минске создано 500 дружин, которые по дворам проводят «зачистку», срезают бело-красно-белые флаги и пр. Так вот, сейчас из этих телефонных разговоров следует, что дружина-то всего одна. И состоит она из приближенных к Лукашенко людей. «Порядок» во дворах столицы наводят пресс-секретарь президента, отвечающая за идеологическую работу в государстве, председатель федерации хоккея, замминистра внутренних дел стоит «на шухере». И все это под личным контролем начальника службы безопасности президента, главы МВД. Причем последний, как следует из обнародованной аудиозаписи, разговаривал по поводу «операции» «понятно с кем». Кто мог быть выше тогдашнего министра, можно легко догадаться. Иначе говоря, кроме ближайшего окружения Лукашенко, заниматься грязным делом в стране просто некому.
Теперь о моральной стороне всей этой истории. Итак, люди из ближайшего окружения Лукашенко нашли нетривиальный способ развлечения. Участники операции считают ее приключением, приколом. Так, поездить по городу под охраной милиции, потусоваться, «побалдеть», заправившись вином «Массандра», подаренным российским послом. Как удачно заметили в социальных сетях, «дворня стала ездить в народ на сафари». Это такая эстетика дворянской лакейской.
А тех, кто будет сопротивляться, то, по словам женщины, голос которой на записи, их следует «забирать» и «паковать». «В багажник», — как заметил ее собеседник. Все это с веселым смехом. На фоне убийства Рамана Бондаренко это выглядит особенно зловеще.
Сегодня даже трудно представить, какая моральная бездна, какое дно нравственной мутации этого режима откроется после его краха.
Что показал новый формат протеста
Воскресная акция протеста 22 ноября прошла в новом формате. Протестовали локально по микрорайонам. Прежде всего, следует отметить, что смена тактики была вынужденной, она произошла под влиянием того, что в прошлые разы в Минске не получилось собраться в одном месте, ибо ОМОН всячески этому препятствовал. Фактически, граждане вернулись к тому формату, который имел место в исторические дни 9-11 августа. Тогда тоже протест был локальным.
Некоторые предварительные выводы. Плюсы нового формата:
— легче добраться до места сбора, не нужно далеко ехать или идти. Прекращение работы метро и другого общественного транспорта не сильно повлияло на массовость акции. К ней могли присоединиться и более пожилые люди, для которых многокилометровые марши являются нелегким испытанием;
— такой формат создает больше трудностей для ОМОНа. Ему нужно постоянно перемещаться, искать место сбора людей, которые быстро меняют локации;
— в результате задержанных стало меньше, чем обычно.
Но есть и минусы:
— сложно подсчитать, сколько людей на самом деле вышло на акцию;
— не всем удалось найти свою колонну;
— у протестующих нет ощущения всеобщего единения, впечатления, что «своих» много, что они — большинство.
Еще один важный вывод. Белорусскую оппозицию долгое время описывали словами классика: узок круг этих революционеров, страшно далеки они от народа. То же самое теперь можно сказать о ближайшем окружении Лукашенко. Только слово «революционеры» следует заменить словом «реакционеры».
Лукашенко недавно говорил, что в Минске создано 500 дружин, которые по дворам проводят «зачистку», срезают бело-красно-белые флаги и пр. Так вот, сейчас из этих телефонных разговоров следует, что дружина-то всего одна. И состоит она из приближенных к Лукашенко людей. «Порядок» во дворах столицы наводят пресс-секретарь президента, отвечающая за идеологическую работу в государстве, председатель федерации хоккея, замминистра внутренних дел стоит «на шухере». И все это под личным контролем начальника службы безопасности президента, главы МВД. Причем последний, как следует из обнародованной аудиозаписи, разговаривал по поводу «операции» «понятно с кем». Кто мог быть выше тогдашнего министра, можно легко догадаться. Иначе говоря, кроме ближайшего окружения Лукашенко, заниматься грязным делом в стране просто некому.
Теперь о моральной стороне всей этой истории. Итак, люди из ближайшего окружения Лукашенко нашли нетривиальный способ развлечения. Участники операции считают ее приключением, приколом. Так, поездить по городу под охраной милиции, потусоваться, «побалдеть», заправившись вином «Массандра», подаренным российским послом. Как удачно заметили в социальных сетях, «дворня стала ездить в народ на сафари». Это такая эстетика дворянской лакейской.
А тех, кто будет сопротивляться, то, по словам женщины, голос которой на записи, их следует «забирать» и «паковать». «В багажник», — как заметил ее собеседник. Все это с веселым смехом. На фоне убийства Рамана Бондаренко это выглядит особенно зловеще.
Сегодня даже трудно представить, какая моральная бездна, какое дно нравственной мутации этого режима откроется после его краха.
Что показал новый формат протеста
Воскресная акция протеста 22 ноября прошла в новом формате. Протестовали локально по микрорайонам. Прежде всего, следует отметить, что смена тактики была вынужденной, она произошла под влиянием того, что в прошлые разы в Минске не получилось собраться в одном месте, ибо ОМОН всячески этому препятствовал. Фактически, граждане вернулись к тому формату, который имел место в исторические дни 9-11 августа. Тогда тоже протест был локальным.
Некоторые предварительные выводы. Плюсы нового формата:
— легче добраться до места сбора, не нужно далеко ехать или идти. Прекращение работы метро и другого общественного транспорта не сильно повлияло на массовость акции. К ней могли присоединиться и более пожилые люди, для которых многокилометровые марши являются нелегким испытанием;
— такой формат создает больше трудностей для ОМОНа. Ему нужно постоянно перемещаться, искать место сбора людей, которые быстро меняют локации;
— в результате задержанных стало меньше, чем обычно.
Но есть и минусы:
— сложно подсчитать, сколько людей на самом деле вышло на акцию;
— не всем удалось найти свою колонну;
— у протестующих нет ощущения всеобщего единения, впечатления, что «своих» много, что они — большинство.