«بودن» در دستانم!

مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

È meraviglioso.
Mi piace vivere nella letteratura!

عنوان الارم‌هام:

— در اتاقو برای پرناز باز کن
— به شادی زنگ بزن و بیدارش کن
— جاشکلاتی عسل رو ببر دانشکده
— کتاب آلیبرو رو پست کن
— قرص
— پرانول
— عکس کتاب برای آلیبرو
— راکوتان
— مشاوره کار
— نرگسو بیدار کن
— ماکارونی رو خاموش کن
— زهرا رو بیدار کن
— علیرضا رو بیدار کن
— زیر غذا رو خاموش کن
— کوثرو بیدار کن
— قرص علیرضا رو بده بهش
:))))))

فال امروز از کتاب «تو مثل من فردا به دنیا آمدی»

— Il giovane corvo, ritratto di Alibro

«دل تو امروزیه قصه‌ٔ دوست‌داشتنو باور نداره؛ دل من قدیمیه، عاشقِ عشقیه که آخر نداره!»

هرچند ماه یک‌بار برمی‌گردم به این آهنگ دوباره!

سیمون وی باور داشته اولین وظیفه‌ی عشق گوش دادنه که می‌تونیم برداشت کنیم یعنی درد دیگران رو بپذیریم بدون اینکه اثباتش رو طلب کنیم.
ایمانوئل لویناس هم استدلال کرده اخلاق با درک آسیب‌پذیری دیگران آغاز می‌شه و برامون مسئولیت داره. این مسئولیت یعنی موظفیم درد فردا مبتلا رو درک کنیم، بدون اینکه لازم باشه ببینیمش. اگه از شخص بخوایم درد رو اثباتش‌ کنه، برخلاف اخلاقه.
‌

تمام تلاشم اینه که دردت رو به رسمیت بشناسم. بدون اینکه تلاش کنم متوجه ریشه‌ش بشم، بدون اینکه سوال‌پیچت کنم بابتش، بدون اینکه قضاوتش کنم، بدون اینکه نسبی بزرگ و کوچک بشمارش، بدون اینکه مقایسه‌ش کنم با دردهای دیگر، بدون اینکه تمرکزم رو از روی خود درد تو بردارم. فقط تو و دردت مقابلمین و من به رسمیت می‌شناسمش. با توجه‌نکردن و بیراهه‌رفتن تحقیرش نمی‌کنم. انکارش نمی‌کنم.

«جدی وقتی باهات در ارتباطم حس می‌کنم به عنوان یه انسان ارزش و حق زندگی دارم.»

در نهایت من با درد سرِ تاریکم برمی‌گردم به کلمه‌ها و قصه‌ها. در نهایت اون‌قدری بخش‌های زیاد و مختلفی در زندگی دارم که هرکدوم به میزان و حد خودشون جایگاه و زمان برام داشته باشن و نتونن باقی رو ازبین‌رفته کنن. در نهایت گریه می‌کنم و از زخمی‌ باز بودنم هیچ ابایی ندارم. در نهایت چشم‌ها رو از یاد می‌برم، فراموش می‌کنم کسی وجود داره و برای کسی وجود دارم. در نهایت دونه‌دونه لحظه‌هایی رو که در روز قلبم با یک نگاه، یک کلمه، یک خنده، یک حالت، یک جمله شکسته رو به یاد میارم. در نهایت یک آدم که دیگه زنده نیست رو کنارم حس می‌کنم و یادم میاد ترک می‌کنم این زمین رو. و تصور می‌کنم و اهمیت نمی‌دم. در نهایت رهام. و وقتی می‌شنوم: «گریه نکن سبزه!» بیش‌تر گریه می‌کنم و سبزی‌های اطراف چشمم پخش‌تر می‌شن. و یادم میاد که نازنین گفت انگار داری به یک مرغزار، چمنزار آب می‌دی با اشک‌هات.

«مشتاق، مؤدب، کلاسیک»
«صبور، سبز، appassionata»

الف

آدمیزادست و عشق و دل به هر کاری زدن
آدم است و سیب‌خوردن، آدم است و اشتباه

میزهای مهرماه:

https://www.instagram.com/p/DQKSwLPiOWS/

ژرژ ساند در یک نامه به فلوبر می‌گه «تو در خانه‌‌ی من بی هیچ رودربایستی می‌توانی غمگین باشی.» و این واقعا حسیه که من از ته دل دوست دارم به آدم‌های اطرافم بدم: آزاد و رها بودن برای داشتن هر نوع حسی. غم، شکستگی، درد، اندوه، اضطراب...

در کنار من تو می‌تونی هر حالی رو که داری داشته باشی. من پذیرای تمام درد، غم، اندوه و اشک تواَم.

شکستی شکستم شکست

واقعا این استادم رو دوست دارم.