Veil & Echo 🌘

Diary

77 viewsedited 15:59

ခြောက်သွေ့တဲ့ အောက်တိုဘာ ညတစ်ည။ အချိန်က မီးပျက်နေကျ ညဉ့်နက် ၂ နာရီ။ ဖယောင်းတိုင်မီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်အောက်မှာ မေဦး တစ်ယောက်တည်း စာရေးကော်ပီစာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ်ကို လှန်လှော အလုပ်ရှုပ်နေမိတယ်။

သူမဟာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ထိတ်လန့်စရာ သရဲစာပေတွေ ရေးသားပြီး အောင်မြင်နေတဲ့ စာရေးဆရာမတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ဇာတ်ကွက်အသစ် စဥ်းစားမရဘဲ စိတ်ကျပ်တည်းနေတာမို့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဒိုင်ယာရီနဲ့ မှတ်စုဟောင်းတွေကို စိတ်ကူးရနိုးနဲ့ ပြန်ရှာဖတ်နေတာ ဖြစ်တယ်။

စာမျက်နှာတွေကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ရင်း သိပ်မထူးခြားတဲ့ စာသားတွေကြားထဲမှာ စာအုပ်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုလောက် ရောက်တော့ မေဦး လက်ချောင်းတွေ တုန်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
"သူ ရောက်နေပြီ။"

စာမျက်နှာအပြည့်မှာ အနီရောင် မှင်ခြစ်ရာကြီးတွေနဲ့ အဲဒီစာသားတစ်ခွန်းတည်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးထားတာ။ ပြီးတော့ ဖောင်တိန်အချွန်နဲ့ ဖိရေးထားလွန်းလို့ စာရွက်တွေတောင် ပေါက်ပြဲနေတယ်။ မေဦး မျက်မှောင်ကုတ်မိသွားတယ်။

‘ငါ ဒီလိုမျိုး အောက်လမ်းဆန်းတဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေကို ရေးခဲ့ဖူးလို့လား?'
သူမ ကိုယ့်မှတ်ဉာဏ်ကိုယ် ပြန်တွေးကြည့်ပေမဲ့ လုံးဝ သတိမရဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထောင့်က မှောင်ရိပ်ခိုနေတဲ့ မှန်တင်ခုံဆီကနေ "ကျွိ..." ဆိုတဲ့ အသံ ခပ်တိုးတိုး ထွက်လာတယ်။

မေဦး ဖယောင်းတိုင်မီးကို မြှောက်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှမရှိ။ လေတို
က်လို့ ဗီရိုတံခါး လှုပ်တာပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်ရတယ်။
သူမ စာအုပ်ကို နောက်တစ်မျက်နှာ ထပ်လှန်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ စာသားက ပြောင်းသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်ရေးကတော့ သူမရဲ့ လက်ရေးအတိုင်းပဲ။

"မင်း ဘာလို့ နောက်လှည့်မကြည့်တာလဲ?"

အေးစက်တဲ့ ချွေးစေးတွေ မေဦး ဂျပိုးဆီကနေ စီးကျလာတယ်။ အခန်းထဲမှာ လေထုက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသလိုပဲ။

အခန်းအပြင်ဘက်က ကြောင်ကလေးရဲ့ အော်သံကလည်း စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ငြိမ်ကျသွားတယ်။

အမှောင်ထုက သူမကို ဝါးမြိုတော့မလို ထုထည်ကြီးမားလာသလို ခံစားရတယ်။ မေဦး ရင်ဘတ်တွေ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေပြီ။ စာအုပ်ကို ပိတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လက်တွေက နာခံမှုမရှိဘဲ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ထပ်လှန်မိသွားပြန်တယ်။

နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာတော့... စာသားက ဒီနေ့ရက်စွဲနဲ့ အချိန်အတိအကျ ရေးထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၄ ရက်။ ညဉ့်နက် ၂ နာရီ ၃၅ မိနစ်။ မင်းအနောက်မှာ ငါ ရပ်နေတာ ကြာပြီ။"
မေဦးရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ အချိန်က ညဉ့်နက် ၂ နာရီ ၃၅ မိနစ် အတိအကျ။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ... သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို အေးစက်ပြီး အရိုးငေါငေါ ထွက်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေက ခပ်ဖွဖွ လာတင်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်ဟာ ဖျတ်ခနဲ ငြိမ်းသွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားပါတော့တယ်။

❤2

84 views16:02