ခဏကြာတော့ဖြစ်ကြမှာတော့ကျွန်မလှုပ်လာလို့ရတဲ့အချိန်ချက်ချင်း သူငယ်ချင်းကိုဖုန်းဆက်ပြီးတော့သူ့အိမ်သွားခဲ့တယ်

အချိန်ကြည့်တော့မနက်၄နာရီရှိတယ်ကျွန်မဘီလူးစီးသလိုဖြစ်တာနဲ့အချိန်က လေးနာရီပဲ

ဒီလိုနဲ့ကျွန်မသူငယ်ချင်းစီအမြန်ပြေးပြီးတော့သူ့အိမ်ရောကျွန်မဆက်ပြီးအိပ်နိုင်ခဲ့တာ

တတိယရက်ကျတော့ဘီလူးစီးသလိုထပ်မဖြစ်တော့ဘူးအိမ်မှာနေရင်တော့ကျွန်မနားမှာလူတစ်ယောက်ရှိနေသလိုခံစားလာရတယ်။

ကျွန်မဘေးနားမှာတစ်ယောက်ယောက်ရှိနေသလိုခံစားရတာလှည့်ကြည့်လိုက်တာလူမှမရှိဘူး

စတုတ္ထ‌နေ့ကြတော့ထမင်းစားဆံနေရာပုဂံနေရာကျွန်မရဲ့ဗီဒိုအရှေ့ကိုရောက်နေတယ်ဆိုတာကျွန်မသတိထားမိတယ်။

အိမ်မှာကျွန်မတစ်ယောက်ဘဲနေတာ

၅ရက်မြောက်နေ့ရောက်တော့ကျွန်မအိမ်ငှားကိုဖုန်းဆက်ပြီးဒီအိမ်မှာတစ်ယောက်ယောက်သေသွားတဲ့သူရှိလားဆိုပြီးတော့ ဒဲ့ပဲမေးလိုက်တယ်

အဲ့ကားကျတော့အိမ်ငှားဖြည့်တဲ့သူကဟုတ်တယ်။ရေကန်နားမှာအရင်တုန်းကဒီအိမ်ကိုငှားဖူးတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကသေသွားဖူးတယ်တဲ့။ရေနစ်ပြီးတော့ဆုံးသွားတာ

သူဆုံးပါးပြီး‌ေတ့ာနောက်နေ့မှာပဲရင်ခွဲခန်းဖို့လိုက်ပေမယ့်ဒီအိမ်ထဲမှာရှိနေတုန်းပဲ

Part_2 coming soon

Yes or no free tomorrow အတွက်
မန့်မှာမန့်တဲ့သူသာရပါမယ်

https://vt.tiktok.com/ZSQn71v2v/

ဟီး

ဗီဒိုထဲကလူ part-2
Tomorrow ည ၁၁

ကျွန်မအဲ့အကြောင်းကိုသိပြီ ချက်ချင်းပြောင်းချင်ပေမဲ့ တစ်နှစ်စာချုပ်ကြောင့်ကျွန်မကြောက်ရင်လဲ အောင့်အီပြီနေရမှာပဲ ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ဆက်နေခဲ့တယ်

ကျွန်မကိုညတိုင်းအိပ်မက်လာပေးတယ် ဗီဒိုထဲကနေကောင်မလေးတစ်ယောက်ထွက်လာပြီကျွန်မအိပ်နေတာကိုလာလာစိုက်ကြည့်နေတယ်

သူကျွန်မကိုစကားတွေပြောနေပေမယ့်ကျွန်မဘာကိုနားမလည်ဘူး။

help me ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းကိုတော့သေချာကြားလိုက်တယ်

နောက်ရက်နေကြတော့ကျွန်မရဲ့အခန်းထဲကအရုပ်တွေကိုလည်းဆွဲဖြဲထားတာ ကျွန်မပြီးတော့သည်လည်းအင်္ကျီတွေဆွဲထုတ်ထားတာ

သူ help me လို့ပြောပေမဲ့လို့ဘာလို့များကျွန်မပစ္စည်းတွေကိုပျက်စီးအောင်လုပ်တာလည်းကျွန်မနားမလည်ဘူး။

တစ်နေ့ကျွန်မ အဲ့ကောင်မလေးအကြောင်းစုံစမ်းကြည့်တော့ဒီကောင်မလေးက ဒီအိမ်ကကျွန်ဖြစ်နေတယ်

ဒီအိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ကျွန်ဖြစ်နေပေမယ့်ဒီပိုင်ရှင်ကမဆိုးခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။သူကတော့နေခြေချော်ပြီးတော့ရေကန်နဲ့ပြုတ်ကျပြီးတော့ဆုံးသွားတာ

ဒီကန်နဲ့သူ့သူပြုတ်ကျပြီးတော့ဆုံးသွားတာတွေဆိုပေမယ့်ဘာဖြစ်လို့ကျွန်မကို help me လို့ပြောရတာလဲ။

အဝတ်အစားတွေ ဗရပွနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဆွဲဖြဲခံထားရတဲ့ အရုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခေါင်းတွေ နာကျင်လာရတယ်။ ကြောက်စိတ်ကနေတစ်ဆင့် ဒေါသနဲ့ စူးစမ်းချင်စိတ်က တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
"နင်... ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"
ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ အခန်းထဲမှာ လေအေးတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားပြီး ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်ဗီဒိုတံခါးက ကျိခနဲ အသံနဲ့အတူ ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားတယ်။ ဗီဒိုထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ရေညှိနံ့လိုလို၊ ကန်ရေပုပ်နံ့လိုလို အနံ့ဆိုးက နှာခေါင်းထဲ စူးခနဲ ဝင်လာတာကြောင့် ကျွန်မ လက်နဲ့ ပိတ်လိုက်ရတယ်။
ဗီဒိုရဲ့ အောက်ခြေ ပျဉ်ချပ်တွေပေါ်မှာ ရေကွက်တွေက ထူးဆန်းစွာနဲ့ စိမ့်ထွက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို ခဲဆွဲထားသလို လေးလံစွာနဲ့ ဗီဒိုအရှေ့ကို တိုးသွားမိတယ်။ ဗီဒိုထဲကို သေချာ ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... အောက်ခြေ သစ်သားပျဉ်ချပ်တွေကြားမှာ တစ်ခုခု ညှပ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
ကျွန်မ လက်ချောင်းတွေ တုန်ရင်စွာနဲ့ အဲ့ဒီအရာကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တော့... အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ် အစိုတစ်အုပ်။ ရေစိုလွန်းလို့ စာမျက်နှာတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကပ်နေပေမယ့် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ သွေးလို ရဲရဲတောက်နေတဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ ကမန်းကတန်း ရေးထားတာကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရတယ်။
"သူ ကျွန်မကို ကန်ထဲ တွန်းချခဲ့တာ...။ အိမ်ရှင်က... လူသတ်သမား။ ကျွန်မကို ဒီဗီဒိုထဲမှာ ပိတ်ပြီး ရေနစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ... ကယ်ကြပါ..."
ကျွန်မ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားပြီး သွေးတွေ ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေချော်ကျတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ဒီဗီဒိုထဲမှာတင် ရေနစ်ပြီး အသက်ရှူကျပ် သေဆုံးခဲ့ရတာ!
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ... ကျွန်မ အနောက်ကနေ ရေစက်လက်ကျသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။
တောက်... တောက်... တောက်...
လှည့်ကြည့်စရာမလိုအောင်ကို သိနေတယ်။ သူမ ကျွန်မရဲ့ အနောက်တည့်တည့်မှာ ရပ်နေပြီ။ ပုခုံးပေါ်ကို အေးစက်ပြီး ရေစိုနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျလာရင်း၊ နားရွက်နားမှာ တိုးသာသာလေး ကပ်ပြောလိုက်တဲ့ အသံက အခန်းပျက်ကြီးတစ်ခုထဲက လာသလို အဝေးကြီးကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်...
"နင်... အမှန်တရားကို သိပြီပဲ..."

ထိုအသံကြောင့် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ဖြန်းခနဲ ထသွားပြီး လှုပ်ရှားဖို့ နေနေသာသာ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားမိတယ်။ ပုခုံးပေါ်က ရေစိုလက်က အေးစက်လွန်းလို့ အသားထဲအထိ အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို စူးအောင့်လာတယ်။
ကျွန်မ မျက်လုံးကို အသာမှိတ်ပြီး အကြောက်တရားကို အောင့်အီးထားလိုက်တယ်။ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ "Help me" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲထုတ်တာ၊ အရုပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပြတာတွေဟာ ကျွန်မကို ရန်ရှာတာမဟုတ်ဘဲ အိမ်ရှင်ရဲ့ ရက်စက်မှုကို ဖော်ပြချင်တာ ဖြစ်သလို... သူမ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုကို အော်ဟစ်ပြနေတာပဲ။
"ငါ... ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ကူညီရမလဲ"
မထွက်ချင်တဲ့ အသံကို မနည်းညှစ်ထုတ်ပြီး ကျွန်မ မေးလိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ ကပ်ညှိနေတဲ့ လေထုက ရုတ်တရက် ပိုပြီး လေးလံလာသလိုပဲ။ အနောက်က ရေစိုနေတဲ့ မိန်းကလေးဆီကနေ ငိုရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်လာတယ်။
"သူ... သူ ပြန်လာတော့မယ်...။ သက်သေ... သက်သေကို ဖျက်ဆီးဖို့ သူ လာလိမ့်မယ်..."
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းဆီကနေ အိမ်တံခါးမကြီးကို သော့နဲ့ ဖွင့်လိုက်တဲ့ အသံ ကလောက် ဆိုပြီး ထွက်လာတယ်။ ညသန်းခေါင်ကျော် မနက် ၄ နာရီကြီးမှာ အိမ်ရှင်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ အောက်ထပ်က ခြေသံတွေက တစ်လှမ်းချင်းစီနဲ့ ကျွန်မရှိရာ အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းဆီကို တက်လာနေပြီ။
"သူ့လက်ထဲမှာ... သေနတ်ပါတယ်..."
နားနားက အသံက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး ပုခုံးပေါ်က အေးစက်တဲ့ အထိအတွေ့ကလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အခန်းထဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ သူမ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့ ရေစိုခြေရာတွေက အိပ်ခန်းတံခါးဝဆီကို ဦးတည်ပြီး တန်းစီနေတယ်။
ခြေသံက အခန်းတံခါးဝအရှေ့မှာတင် ရပ်သွားတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
"မီးပွင့်နေလို့ ဝင်လာတာ...။ အိပ်လို့မပျော်ဘူးလား ဂျိန်း..."
တံခါးတစ်ဖက်က အိမ်ရှင်ရဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး အေးစက် ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းနေတယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ? လက်ထဲက ဒိုင်ယာရီကို ဘယ်မှာ ဝှက်ရမလဲ? ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်ဗီဒိုကြီးကတော့ ဟောင်းလောင်းပွင့်လျက်သားနဲ့ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ...။

ဂျိန်း... ဂျိန်း... တံခါးဖွင့်စမ်း။ ညကြီးမင်းကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ
အိမ်ရှင်ရဲ့ အသံက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်နေရာကနေ မာထန်တဲ့ လေသံပြောင်းသွားတယ်။ အထဲက ဘာသံမှ ပြန်မကြားရလို့ သူ သံသယဝင်သွားပြီဆိုတာ သေချာတယ်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် တုန်ရင်နေပေမယ့် လက်ထဲက ရေစိုဒိုင်ယာရီကို ပွေ့ပိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ကယောင်ကတမ်း လှည့်ကြည့်မိတယ်။ ဝှက်စရာ နေရာမရှိဘူး။ အိမ်ရှင်သာ ဝင်လာလို့ အဝတ်အစားတွေ ဗရပွဖြစ်နေတဲ့ ဗီဒိုကြီးနဲ့ ဒိုင်ယာရီကို မြင်သွားရင် ကျွန်မပါ ဒီည ကန်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။
ဂျိန်း!! တံခါးကို အပြင်ကနေ အတင်းတွန်းဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အသံနဲ့အတူ လက်ကိုင်ဖုက တုန်ခါသွားတယ်။ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်... တံခါးက သိပ်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အဝတ်ဗီဒိုကြီးဆီကိုပဲ ပြန်ပြေးသွားပြီး ဒိုင်ယာရီကို အောက်ခြေပျဉ်ချပ်အောက်ထဲ အမြန်ပြန်ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အင်္ကျီတွေကို ဗီဒိုထဲ ကမန်းကတမ်း ပြန်ကောက်ထည့်ပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...
ဂျိန်း... ခနဲ! ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အိပ်ခန်းတံခါးပွင့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ရှင် ဝင်လာခဲ့တယ်။
သူ့လက်ထဲမှာ ကောင်မလေးပြောခဲ့သလိုပဲ သေနတ်တစ်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်မြင်နေကျ သဘောကောင်းတဲ့ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူတော့ဘဲ သွေးအေးတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်နေပြီ။ သူ အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ရေကွက်တွေနဲ့ ရေစိုခြေရာတွေကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။
"မင်း... ဘာတွေ သိသွားပြီလဲ" သူက သေနတ်ကို ကျွန်မဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချိန်ရင်း အနားကို တိုးလာတယ်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာမှမသိဘူး... အိမ်မက်ဆိုးမက်လို့..." ကျွန်မ အနောက်ကို ဆုတ်ရင်း ကုတင်နဲ့ ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
"မုသားမပါစမ်းနဲ့! ဒီအိမ်က ဗီဒိုကို ငါ မသုံးနဲ့လို့ ပြောထားရက်နဲ့ မင်း ဖွင့်ကြည့်တယ်မလား။ အဲ့ဒီ အကောင်မလေးက မင်းကို ဘာတွေ ပြောပြလဲ!" သူက ရူးသွပ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ အော်ဟစ်ပြီး သေနတ်မောင်းကို ဖြုတ်ဖို့ လက်ညှိုးကို ကွေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...
ဝူး... ခနဲ...
အခန်းမီးလုံးတွေ အကုန်လုံး ဖျတ်ခနဲ ငြိမ်းသွားပြီး တစ်ခန်းလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ အေးစက်လွန်းတဲ့ လေပြင်းတွေက ဘယ်ကနေ တိုက်ခတ်လာမှန်းမသိဘဲ အခန်းထဲ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေပြီး ရေစက်လက်ကျသံတွေက နေရာအနှံ့ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
"ဟေး... ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ!" အိမ်ရှင်ရဲ့ လေသံထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဝင်လာတယ်။
အမှောင်ထဲမှာ... ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်ဗီဒိုတံခါးကြီးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အထဲကနေ တောက်လျှောက် စီးကျလာတဲ့ ရေတွေက အခန်းကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ရေကန်တစ်ခုလို ချက်ချင်း ပြည့်လျှံသွားစေတယ်။
ပြီးတော့... ရေပုပ်နံ့တွေနဲ့အတူ ဗီဒိုထဲကနေ ရေစိုနေတဲ့ လက်ချောင်းဖြူဖြူတွေ ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တရွတ်တိုက် ဆွဲဆန့်လာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး ရေစိုရွှဲနေပြီး ဆံပင်တွေ ဖားလျားချထားတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်က ဗီဒိုထဲကနေ လျှောခနဲ ထွက်လာပြီး အိမ်ရှင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို အောက်ကနေ အတင်းလှမ်းဆွဲလိုက်တယ်!
"အားးးး! လွှတ်... လွှတ်စမ်း! ငါ့ကိုလွှတ်!"
အိမ်ရှင်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အမှောင်ထဲကို သေနတ်တွေ ရမ်းသန်းပစ်ဖောက်တော့တယ်။ ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... သေနတ်သံတွေက နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် ရေစိုနေတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ အိမ်ရှင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ရေညှိတွေလို ကပ်ငြိတွယ်တက်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်ထားလိုက်ပြီ။
အိမ်ရှင်က အသက်ရှူကျပ်ပြီး ရုန်းကန်ရင်း ကျွန်မရှိရာဘက်ကို လက်လှမ်းပြတယ်... "ကယ်... ကယ်ပါဦး..."
ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ အခန်းထောင့်မှာ ကပ်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ထားမိတယ်။ ရေစိုနေတဲ့ ကောင်မလေးက အိမ်ရှင်ကို ချုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ငိုမဲ့မဲ့ မဟုတ်တော့ဘဲ... ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်...
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
ထိုနောက်မှာတော့... အိမ်ရှင်ရဲ့ အော်သံနဲ့အတူ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေတဲ့ အဝတ်ဗီဒိုကြီးထဲကို ရေစီးကြောင်းနဲ့အတူ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး ဗီဒိုတံခါးကြီးက ဝုန်း ဆိုပြီး ပြန်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်းထဲမှာ သေနတ်သံတွေ၊ ရုန်းကန်သံတွေ အကုန်လုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မီးတွေ ပြန်ပွင့်လာတယ်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေကွက်တချို့ကလွဲလို့ အိမ်ရှင်ရော၊ ကောင်မလေးရော လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ဗီဒိုအရှေ့ကို သွားပြီး အောက်ခြေပျဉ်ချပ်ထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အနောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ပြင်ကို အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်ခဲ့တော့တယ်။

နောက်နေ့မနက်မှာပဲ ကျွန်မ ရဲစခန်းကို သွားပြီး အဲ့ဒီဒိုင်ယာရီကို အပ်လိုက်တယ်။ ရဲတွေက အိမ်ရှင်ကို လူပျောက်တိုင်ချက်နဲ့ လိုက်ရှာပေမယ့် ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိမ်ရဲ့ အနောက်က ရေမရှိတော့တဲ့ ကန်ဟောင်းကြီးကို တူးဖော်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ အရိုးစုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်မကတော့ တစ်နှစ်စာချုပ်ကို အဆုံးရှုံးခံပြီး အဲ့ဒီအိမ်ကနေ ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပါတယ်။ အခုဆိုရင် အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီး ပြီးသွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမယ့်... ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှာပဲ အိပ်အိပ်၊ ကုတင်ခြေရင်းမှာ အဝတ်ဗီဒိုရှိတဲ့ အခန်းမျိုးဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ မနေရဲတော့ပါဘူး။

ဒီ story တင်ထားတာ 2 ပဲတက်သွားတယ် ၁-၃ under review တဲ့ မပျော်ပါ

ဒီည Leotam အဆက်တင်မယ်နော်

Leotam part-7

​"ဒီနေ့ အသစ်သမားတွေသင်ရမယ့် အစွမ်းစာတွေကို လိုက်သင်မယ်"
​သူ့ပါးစပ်ကနေ အေးအေးလူလူ ထွက်လာတဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လမ်းပြအဖြစ် မြို့ဝန်က ထည့်ပေးလိုက်တဲ့၊ ကျွန်မနဲ့ အသက်မတိမ်းမယိမ်းတူတူပဲလို့ ထင်ထားတဲ့ Leotam က အခုတော့ ဆရာတစ်ယောက်လို ခန့်ခန့်ညားညား ဖြစ်နေလို့ပင်။
​"နေဦး... နင်က..."
​"ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ငါ့ကို Mr. Leotam လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ မင်းတို့လို အသစ်တွေကို စွမ်းအားတွေ သင်ပေးရမယ့် Senior ဆရာပေါ့"
​သူက ခပ်နောက်နောက် အပြုံးတစ်ခုကို နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ ဆင်မြန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်မ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုက ရင်ထဲကို ဒိန်းခနဲ တိုးဝင်လာပြန်သည်။ Fairy ရေစင် သောက်တုန်းကလည်း တောင်ပံမထွက်လာ၊ Mermaid ရေစင် သောက်တော့လည်း အမြှီးမပေါ်။ ကျွန်မက အပြင်ကမ္ဘာမှာ ရေကူးတွေအထိ ကြိုသင်ပြီးမှ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ဒီကျောင်းကို တက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။
​"ဒါဆို... ကျွန်မက တောင်ပံမပါတဲ့ လူပုလေး (Elf/Dwarf) မျိုးနွယ် ဖြစ်သွားတာပေါ့လေ..." ကျွန်မက လေသံမှိန်မှိန်လေးနဲ့ ရေရွတ်မိတော့ Mr. Leotam က စာအုပ်ကြီးကို ပိတ်ပြီး ကျွန်မအနား တိုးလာသည်။
​"စိတ်မပျက်စမ်းပါနဲ့။ ဒီ Green World မှာ လူပုလေးတွေက သာမန်ထက် ဉာဏ်ပညာ ပိုကြီးမားကြတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုတွေနဲ့ ဒြပ်စင်တွေကို စိတ်နဲ့ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ သူတို့က ထိပ်ဆုံးပဲ။ ကဲ... လာ၊ လက်မှတ်လည်း ထိုးပြီးပြီဆိုတော့ စာစသင်ရအောင်"
​Mr. Leotam က ကျွန်မကို သီးသန့် စာသင်ခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲ ခေါ်လာခဲ့သည်။ အခန်းအလယ်က ကျောက်သားစားပွဲဝိုင်းပေါ်မှာတော့ လှပတဲ့ ဖန်ကရိုစတယ်လုံးကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်က အတန်းဖော်အသစ်တွေကတော့ တောင်ပံတဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ရေပူဖောင်းလေးတွေ မှုတ်ရင်း သူတို့အစွမ်းတွေကို စမ်းသပ်နေကြပြီ။
​"လူပုလေးတွေရဲ့ အခြေခံအစွမ်းက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်ကို အပြင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုဆီ စီးဆင်းစေပြီး လှုပ်ရှားစေတာပဲ"
​Mr. Leotam က လေသံကို ခပ်ဆတ်ဆတ်ပြောင်းပြီး ဆရာတစ်ယောက်ပီပီ သေချာရှင်းပြသည်။
​"မျက်လုံးကိုမှိတ်၊ ရင်ထဲက နွေးခနဲဖြစ်လာတဲ့ ခံစားချက်ကို ဒီခရိုစတယ်လုံးဆီ ပို့လိုက်။ ပြီးရင် အဲဒီအလုံးကို စိတ်နဲ့တင်မြှောက်ကြည့်"
​ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ကမ္ဘာမှာ ၁ ပတ်တိတိ လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရမယ်ဆိုတဲ့ စာချုပ်ကို သတိရရင်း၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ငါတစ်ခုခုတော့ အစွမ်းပြနိုင်မှဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
​ရင်ဘတ်ထဲကနေ နွေးအိအိ စွမ်းအင်တစ်ခု တရွေ့ရွေ့ တက်လာတာကို ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက... အဲဒီစွမ်းအင်က နွေးရုံတင်မကဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပေါ့ပါးသွားစေသလို၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ အေးစိမ့်တဲ့ ရေလှိုင်းတွေလိုပါ ကရက်ထလာခြင်းဖြစ်သည်။
​"ဟင်..." Mr. Leotam ရဲ့ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားတဲ့ လေသံကို ဖျတ်ခနဲ ကြားလိုက်ရသည်။
​ကျွန်မ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့... စားပွဲပေါ်က ခရိုစတယ်လုံးကြီးတင်မကဘဲ အခန်းထဲက ကုလားထိုင်တွေ၊ စာအုပ်တွေအကုန်လုံး လေထဲမှာ ဝဲပျံနေကြပြီဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာက ကျွန်မရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ရေလှိုင်းအလွှာပါးလေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်တည်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အနောက်မှာတော့ လင်းလက်တောက်ပနေတဲ့ အလင်းတောင်ပံအစုံက ခဏချင်း ပေါ်လာပြီးမှ ဖျတ်ခနဲ ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတာပင်။
​"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."
​ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နောက်ဆုတ်မိတော့ လေထဲက ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံး ဝုန်းခနဲ ပြန်ပြုတ်ကျကုန်သည်။
​Mr. Leotam က မျက်လုံးအစုံ အဝိုင်းသားနဲ့ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်မတတ် ဖြူလျော်သွားပြီးမှ တိုးညှင်းပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်—
​"မင်းက... ရေစင်နှစ်ခုလုံးရဲ့ အစွမ်းကိုပါ စုပ်ယူထားနိုင်တဲ့ Hybrid (ဒွန်တွဲစွမ်းအားရှင်) လား... မဟုတ်မှလွဲရော... Green World က နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ Freyja
မျိုးဆက်ပဲရော"

မနက်ဖန်
red door yellow door game ဆော့ထားတဲ့ review အသစ်လေးတင်ပေးမယ်နော်