အဝတ်ဗီဒိုထဲက သူ

ကျွန်မ အမရိက ရောက်တုန်း ၁ နှစ်
အကြာမှာ စျေးသက်သက်သာသာနဲ့ရတဲ့ အိမ်ကို တစ်နှစ်စာချုပ်နဲ့ အိမ်ငှါးနေနိုင်ခဲ့တယ်

အဲ့အိမ်ကအကုန်လှတယ်ဘာမှပြောစရာမလိုအောင်ကိုလှတယ် ထူးဆန်းတာကကုတင်ခြေရင်းမှာ အဝတ်ဗီဒိုရှိတယ်

ဒါမဲ့ အိမ်ငှါးကကျွန်မကိုအဲ့အဝတ်ဗီဒိုကိုမလိုရင်မသုံးဖို့ပြောတယ် ဒါမဲ့ ကျွန်မ လက်မခံနာမခံဘဲ ကျွန်မ အဝတ်တွေကိုထည့်ထားမိခဲ့ပါတယ်

တနေ့ကျွန်မအိပ်နေတုန်းအိပ်မက်မက်တယ် ကျွန်မအိပ်နေတဲ့အချိန်မှာဘေးမှာ ခေါင်းအစခြေအဆုံးရေးစုနေတဲ့မိန်းမလေးတစ်ယောက်ကတော့ရပ်နေတယ်

ကျွန်မလန့်ပြီးသူ့အထဲကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာသူကတစ်ကိုယ်လုံးရေဆိုနေတယ်

သူ့ပုံကြည့်ရတာငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နေတယ်

ကျွန်မလည်းလန့်တော့ထွက်ပြီးမလိုလုပ်တဲ့အချိန်မှာကျွန်မလှုပ်လို့မရဘူး။ကျွန်မလုံးဝလှုပ်လို့မရဘူး

ကျွန်မလှုပ်မယ်လုပ်တိုင်းသူကပိုပြီးကပ်လာတယ်။သူကိုပဲနီးကပ်လာလေကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံးဆိုလာလေပဲ။

ရုတ်တရက် ဆိုသလိုကျွန်မနိုးလာပြီးဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်တဲ့အချိန်မှာသူမရှိတော့ပါဘူး

အဲ့တာနဲ့ကျွန်မလည်းမနက်မိုးလင်းတော့ကျွန်မအလုပ်သွားပြီးတော့ကျွန်မတစ်နေ့ကိုဘယ်လိုထဲမှာစိတ်မပါဘူး။

သူကဘယ်သူလဲ။ဘာလို့သူတစ်ကိုယ်လုံး ရေစိုနေတာလဲ။

ကျွန်မစဉ်းစားရင်းနဲ့အလုပ်လုံးမနိုင်ခဲ့ဘူးဒါနဲ့ကျွန်မအိမ်ရောက်တော့ကျွန်မအနောက်ဘက်ကိုသွားကြည့်တဲ့အချိန်မှာရေကန်လေးတွေကိုတွေ့တယ်
ရေကန်ကရေမရှိတော့ပါဘူး
ဒီတိုင်းရေမရှိတဲ့ကန်ဖြစ်နေတယ်

ဘယ်လိုနဲ့ကျွန်မညာဘက်ပြန်အိပ်တဲ့အချိန်မှာကျွန်မဘီလူးစီးသလိုထပ်ဖြစ်တယ်။

ကျွန်မဘယ်လိုမှလှုပ်လို့မရဘူးအဲ့တာနဲ့တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း။

ကျွန်မခြေရင်းကအဝတ်ဗီဒိုကတဖြည်းဖြည်းချင်းပွင့်လာတယ်။

ပြီးတော့တစ်ကိုယ်လုံးကြီးဆိုနေတဲ့ကောင်မလေးကထပ်ထွက်လာပြန်ရော

သူ့ပုံကြည့်ရတာငိုမဲ့မဲ့ထပ်ဖြစ်နေပြန်တယ်။

နင်ဘာလိုချင်တာလဲဆိုပြီးကျွန်မကပြောပေမယ့်အသံမထွက်ခဲ့ပါဘူး။

ခဏကြာတော့ဖြစ်ကြမှာတော့ကျွန်မလှုပ်လာလို့ရတဲ့အချိန်ချက်ချင်း သူငယ်ချင်းကိုဖုန်းဆက်ပြီးတော့သူ့အိမ်သွားခဲ့တယ်

အချိန်ကြည့်တော့မနက်၄နာရီရှိတယ်ကျွန်မဘီလူးစီးသလိုဖြစ်တာနဲ့အချိန်က လေးနာရီပဲ

ဒီလိုနဲ့ကျွန်မသူငယ်ချင်းစီအမြန်ပြေးပြီးတော့သူ့အိမ်ရောကျွန်မဆက်ပြီးအိပ်နိုင်ခဲ့တာ

တတိယရက်ကျတော့ဘီလူးစီးသလိုထပ်မဖြစ်တော့ဘူးအိမ်မှာနေရင်တော့ကျွန်မနားမှာလူတစ်ယောက်ရှိနေသလိုခံစားလာရတယ်။

ကျွန်မဘေးနားမှာတစ်ယောက်ယောက်ရှိနေသလိုခံစားရတာလှည့်ကြည့်လိုက်တာလူမှမရှိဘူး

စတုတ္ထ‌နေ့ကြတော့ထမင်းစားဆံနေရာပုဂံနေရာကျွန်မရဲ့ဗီဒိုအရှေ့ကိုရောက်နေတယ်ဆိုတာကျွန်မသတိထားမိတယ်။

အိမ်မှာကျွန်မတစ်ယောက်ဘဲနေတာ

၅ရက်မြောက်နေ့ရောက်တော့ကျွန်မအိမ်ငှားကိုဖုန်းဆက်ပြီးဒီအိမ်မှာတစ်ယောက်ယောက်သေသွားတဲ့သူရှိလားဆိုပြီးတော့ ဒဲ့ပဲမေးလိုက်တယ်

အဲ့ကားကျတော့အိမ်ငှားဖြည့်တဲ့သူကဟုတ်တယ်။ရေကန်နားမှာအရင်တုန်းကဒီအိမ်ကိုငှားဖူးတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကသေသွားဖူးတယ်တဲ့။ရေနစ်ပြီးတော့ဆုံးသွားတာ

သူဆုံးပါးပြီး‌ေတ့ာနောက်နေ့မှာပဲရင်ခွဲခန်းဖို့လိုက်ပေမယ့်ဒီအိမ်ထဲမှာရှိနေတုန်းပဲ

Part_2 coming soon

Yes or no free tomorrow အတွက်
မန့်မှာမန့်တဲ့သူသာရပါမယ်

https://vt.tiktok.com/ZSQn71v2v/

ဟီး

ဗီဒိုထဲကလူ part-2
Tomorrow ည ၁၁

ကျွန်မအဲ့အကြောင်းကိုသိပြီ ချက်ချင်းပြောင်းချင်ပေမဲ့ တစ်နှစ်စာချုပ်ကြောင့်ကျွန်မကြောက်ရင်လဲ အောင့်အီပြီနေရမှာပဲ ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ဆက်နေခဲ့တယ်

ကျွန်မကိုညတိုင်းအိပ်မက်လာပေးတယ် ဗီဒိုထဲကနေကောင်မလေးတစ်ယောက်ထွက်လာပြီကျွန်မအိပ်နေတာကိုလာလာစိုက်ကြည့်နေတယ်

သူကျွန်မကိုစကားတွေပြောနေပေမယ့်ကျွန်မဘာကိုနားမလည်ဘူး။

help me ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းကိုတော့သေချာကြားလိုက်တယ်

နောက်ရက်နေကြတော့ကျွန်မရဲ့အခန်းထဲကအရုပ်တွေကိုလည်းဆွဲဖြဲထားတာ ကျွန်မပြီးတော့သည်လည်းအင်္ကျီတွေဆွဲထုတ်ထားတာ

သူ help me လို့ပြောပေမဲ့လို့ဘာလို့များကျွန်မပစ္စည်းတွေကိုပျက်စီးအောင်လုပ်တာလည်းကျွန်မနားမလည်ဘူး။

တစ်နေ့ကျွန်မ အဲ့ကောင်မလေးအကြောင်းစုံစမ်းကြည့်တော့ဒီကောင်မလေးက ဒီအိမ်ကကျွန်ဖြစ်နေတယ်

ဒီအိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ကျွန်ဖြစ်နေပေမယ့်ဒီပိုင်ရှင်ကမဆိုးခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။သူကတော့နေခြေချော်ပြီးတော့ရေကန်နဲ့ပြုတ်ကျပြီးတော့ဆုံးသွားတာ

ဒီကန်နဲ့သူ့သူပြုတ်ကျပြီးတော့ဆုံးသွားတာတွေဆိုပေမယ့်ဘာဖြစ်လို့ကျွန်မကို help me လို့ပြောရတာလဲ။

အဝတ်အစားတွေ ဗရပွနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဆွဲဖြဲခံထားရတဲ့ အရုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခေါင်းတွေ နာကျင်လာရတယ်။ ကြောက်စိတ်ကနေတစ်ဆင့် ဒေါသနဲ့ စူးစမ်းချင်စိတ်က တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
"နင်... ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"
ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ အခန်းထဲမှာ လေအေးတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားပြီး ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်ဗီဒိုတံခါးက ကျိခနဲ အသံနဲ့အတူ ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားတယ်။ ဗီဒိုထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ရေညှိနံ့လိုလို၊ ကန်ရေပုပ်နံ့လိုလို အနံ့ဆိုးက နှာခေါင်းထဲ စူးခနဲ ဝင်လာတာကြောင့် ကျွန်မ လက်နဲ့ ပိတ်လိုက်ရတယ်။
ဗီဒိုရဲ့ အောက်ခြေ ပျဉ်ချပ်တွေပေါ်မှာ ရေကွက်တွေက ထူးဆန်းစွာနဲ့ စိမ့်ထွက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို ခဲဆွဲထားသလို လေးလံစွာနဲ့ ဗီဒိုအရှေ့ကို တိုးသွားမိတယ်။ ဗီဒိုထဲကို သေချာ ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... အောက်ခြေ သစ်သားပျဉ်ချပ်တွေကြားမှာ တစ်ခုခု ညှပ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
ကျွန်မ လက်ချောင်းတွေ တုန်ရင်စွာနဲ့ အဲ့ဒီအရာကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တော့... အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ် အစိုတစ်အုပ်။ ရေစိုလွန်းလို့ စာမျက်နှာတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကပ်နေပေမယ့် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ သွေးလို ရဲရဲတောက်နေတဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ ကမန်းကတန်း ရေးထားတာကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရတယ်။
"သူ ကျွန်မကို ကန်ထဲ တွန်းချခဲ့တာ...။ အိမ်ရှင်က... လူသတ်သမား။ ကျွန်မကို ဒီဗီဒိုထဲမှာ ပိတ်ပြီး ရေနစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ... ကယ်ကြပါ..."
ကျွန်မ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားပြီး သွေးတွေ ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေချော်ကျတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ဒီဗီဒိုထဲမှာတင် ရေနစ်ပြီး အသက်ရှူကျပ် သေဆုံးခဲ့ရတာ!
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ... ကျွန်မ အနောက်ကနေ ရေစက်လက်ကျသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။
တောက်... တောက်... တောက်...
လှည့်ကြည့်စရာမလိုအောင်ကို သိနေတယ်။ သူမ ကျွန်မရဲ့ အနောက်တည့်တည့်မှာ ရပ်နေပြီ။ ပုခုံးပေါ်ကို အေးစက်ပြီး ရေစိုနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျလာရင်း၊ နားရွက်နားမှာ တိုးသာသာလေး ကပ်ပြောလိုက်တဲ့ အသံက အခန်းပျက်ကြီးတစ်ခုထဲက လာသလို အဝေးကြီးကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်...
"နင်... အမှန်တရားကို သိပြီပဲ..."

ထိုအသံကြောင့် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ဖြန်းခနဲ ထသွားပြီး လှုပ်ရှားဖို့ နေနေသာသာ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားမိတယ်။ ပုခုံးပေါ်က ရေစိုလက်က အေးစက်လွန်းလို့ အသားထဲအထိ အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို စူးအောင့်လာတယ်။
ကျွန်မ မျက်လုံးကို အသာမှိတ်ပြီး အကြောက်တရားကို အောင့်အီးထားလိုက်တယ်။ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ "Help me" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲထုတ်တာ၊ အရုပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပြတာတွေဟာ ကျွန်မကို ရန်ရှာတာမဟုတ်ဘဲ အိမ်ရှင်ရဲ့ ရက်စက်မှုကို ဖော်ပြချင်တာ ဖြစ်သလို... သူမ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုကို အော်ဟစ်ပြနေတာပဲ။
"ငါ... ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ကူညီရမလဲ"
မထွက်ချင်တဲ့ အသံကို မနည်းညှစ်ထုတ်ပြီး ကျွန်မ မေးလိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ ကပ်ညှိနေတဲ့ လေထုက ရုတ်တရက် ပိုပြီး လေးလံလာသလိုပဲ။ အနောက်က ရေစိုနေတဲ့ မိန်းကလေးဆီကနေ ငိုရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်လာတယ်။
"သူ... သူ ပြန်လာတော့မယ်...။ သက်သေ... သက်သေကို ဖျက်ဆီးဖို့ သူ လာလိမ့်မယ်..."
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းဆီကနေ အိမ်တံခါးမကြီးကို သော့နဲ့ ဖွင့်လိုက်တဲ့ အသံ ကလောက် ဆိုပြီး ထွက်လာတယ်။ ညသန်းခေါင်ကျော် မနက် ၄ နာရီကြီးမှာ အိမ်ရှင်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ အောက်ထပ်က ခြေသံတွေက တစ်လှမ်းချင်းစီနဲ့ ကျွန်မရှိရာ အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းဆီကို တက်လာနေပြီ။
"သူ့လက်ထဲမှာ... သေနတ်ပါတယ်..."
နားနားက အသံက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး ပုခုံးပေါ်က အေးစက်တဲ့ အထိအတွေ့ကလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အခန်းထဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ သူမ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့ ရေစိုခြေရာတွေက အိပ်ခန်းတံခါးဝဆီကို ဦးတည်ပြီး တန်းစီနေတယ်။
ခြေသံက အခန်းတံခါးဝအရှေ့မှာတင် ရပ်သွားတယ်။
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
"မီးပွင့်နေလို့ ဝင်လာတာ...။ အိပ်လို့မပျော်ဘူးလား ဂျိန်း..."
တံခါးတစ်ဖက်က အိမ်ရှင်ရဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး အေးစက် ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းနေတယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ? လက်ထဲက ဒိုင်ယာရီကို ဘယ်မှာ ဝှက်ရမလဲ? ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်ဗီဒိုကြီးကတော့ ဟောင်းလောင်းပွင့်လျက်သားနဲ့ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ...။

ဂျိန်း... ဂျိန်း... တံခါးဖွင့်စမ်း။ ညကြီးမင်းကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ
အိမ်ရှင်ရဲ့ အသံက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်နေရာကနေ မာထန်တဲ့ လေသံပြောင်းသွားတယ်။ အထဲက ဘာသံမှ ပြန်မကြားရလို့ သူ သံသယဝင်သွားပြီဆိုတာ သေချာတယ်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် တုန်ရင်နေပေမယ့် လက်ထဲက ရေစိုဒိုင်ယာရီကို ပွေ့ပိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ကယောင်ကတမ်း လှည့်ကြည့်မိတယ်။ ဝှက်စရာ နေရာမရှိဘူး။ အိမ်ရှင်သာ ဝင်လာလို့ အဝတ်အစားတွေ ဗရပွဖြစ်နေတဲ့ ဗီဒိုကြီးနဲ့ ဒိုင်ယာရီကို မြင်သွားရင် ကျွန်မပါ ဒီည ကန်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။
ဂျိန်း!! တံခါးကို အပြင်ကနေ အတင်းတွန်းဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အသံနဲ့အတူ လက်ကိုင်ဖုက တုန်ခါသွားတယ်။ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်... တံခါးက သိပ်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အဝတ်ဗီဒိုကြီးဆီကိုပဲ ပြန်ပြေးသွားပြီး ဒိုင်ယာရီကို အောက်ခြေပျဉ်ချပ်အောက်ထဲ အမြန်ပြန်ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အင်္ကျီတွေကို ဗီဒိုထဲ ကမန်းကတမ်း ပြန်ကောက်ထည့်ပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...
ဂျိန်း... ခနဲ! ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အိပ်ခန်းတံခါးပွင့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ရှင် ဝင်လာခဲ့တယ်။
သူ့လက်ထဲမှာ ကောင်မလေးပြောခဲ့သလိုပဲ သေနတ်တစ်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်မြင်နေကျ သဘောကောင်းတဲ့ အိမ်ရှင်တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူတော့ဘဲ သွေးအေးတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်နေပြီ။ သူ အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ရေကွက်တွေနဲ့ ရေစိုခြေရာတွေကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။
"မင်း... ဘာတွေ သိသွားပြီလဲ" သူက သေနတ်ကို ကျွန်မဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချိန်ရင်း အနားကို တိုးလာတယ်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာမှမသိဘူး... အိမ်မက်ဆိုးမက်လို့..." ကျွန်မ အနောက်ကို ဆုတ်ရင်း ကုတင်နဲ့ ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
"မုသားမပါစမ်းနဲ့! ဒီအိမ်က ဗီဒိုကို ငါ မသုံးနဲ့လို့ ပြောထားရက်နဲ့ မင်း ဖွင့်ကြည့်တယ်မလား။ အဲ့ဒီ အကောင်မလေးက မင်းကို ဘာတွေ ပြောပြလဲ!" သူက ရူးသွပ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ အော်ဟစ်ပြီး သေနတ်မောင်းကို ဖြုတ်ဖို့ လက်ညှိုးကို ကွေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ...
ဝူး... ခနဲ...
အခန်းမီးလုံးတွေ အကုန်လုံး ဖျတ်ခနဲ ငြိမ်းသွားပြီး တစ်ခန်းလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ အေးစက်လွန်းတဲ့ လေပြင်းတွေက ဘယ်ကနေ တိုက်ခတ်လာမှန်းမသိဘဲ အခန်းထဲ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေပြီး ရေစက်လက်ကျသံတွေက နေရာအနှံ့ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
"ဟေး... ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ!" အိမ်ရှင်ရဲ့ လေသံထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဝင်လာတယ်။
အမှောင်ထဲမှာ... ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်ဗီဒိုတံခါးကြီးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အထဲကနေ တောက်လျှောက် စီးကျလာတဲ့ ရေတွေက အခန်းကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ရေကန်တစ်ခုလို ချက်ချင်း ပြည့်လျှံသွားစေတယ်။
ပြီးတော့... ရေပုပ်နံ့တွေနဲ့အတူ ဗီဒိုထဲကနေ ရေစိုနေတဲ့ လက်ချောင်းဖြူဖြူတွေ ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တရွတ်တိုက် ဆွဲဆန့်လာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး ရေစိုရွှဲနေပြီး ဆံပင်တွေ ဖားလျားချထားတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်က ဗီဒိုထဲကနေ လျှောခနဲ ထွက်လာပြီး အိမ်ရှင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို အောက်ကနေ အတင်းလှမ်းဆွဲလိုက်တယ်!
"အားးးး! လွှတ်... လွှတ်စမ်း! ငါ့ကိုလွှတ်!"
အိမ်ရှင်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အမှောင်ထဲကို သေနတ်တွေ ရမ်းသန်းပစ်ဖောက်တော့တယ်။ ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... သေနတ်သံတွေက နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် ရေစိုနေတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ အိမ်ရှင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ရေညှိတွေလို ကပ်ငြိတွယ်တက်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်ထားလိုက်ပြီ။
အိမ်ရှင်က အသက်ရှူကျပ်ပြီး ရုန်းကန်ရင်း ကျွန်မရှိရာဘက်ကို လက်လှမ်းပြတယ်... "ကယ်... ကယ်ပါဦး..."
ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ အခန်းထောင့်မှာ ကပ်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ထားမိတယ်။ ရေစိုနေတဲ့ ကောင်မလေးက အိမ်ရှင်ကို ချုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ငိုမဲ့မဲ့ မဟုတ်တော့ဘဲ... ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်...
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
ထိုနောက်မှာတော့... အိမ်ရှင်ရဲ့ အော်သံနဲ့အတူ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေတဲ့ အဝတ်ဗီဒိုကြီးထဲကို ရေစီးကြောင်းနဲ့အတူ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး ဗီဒိုတံခါးကြီးက ဝုန်း ဆိုပြီး ပြန်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်းထဲမှာ သေနတ်သံတွေ၊ ရုန်းကန်သံတွေ အကုန်လုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မီးတွေ ပြန်ပွင့်လာတယ်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေကွက်တချို့ကလွဲလို့ အိမ်ရှင်ရော၊ ကောင်မလေးရော လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ဗီဒိုအရှေ့ကို သွားပြီး အောက်ခြေပျဉ်ချပ်ထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အနောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ပြင်ကို အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်ခဲ့တော့တယ်။