با درگذشت «اولین الدِرج استوری» در ژانویه ۱۸۹۴، همسر وی، «ویلیام wetmore استوری» مجسمه‌ساز برجسته آمریکایی، پس از ۴۰ سال زندگی مشترک دچار فروپاشی روحی و اندوهی عمیق شد؛ امری که سلامت جسمانی و انگیزه هنری او را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد.
​استوری با ابتلا به افسردگی شدید، کارگاه خود را تعطیل و مجسمه‌سازی را رها کرد. با این حال، فرزندانش جهت بهبود حال روحی او پیشنهاد کردند یادبودی برای همسر درگذشته‌اش بسازد.
​او سرانجام با تشویق فرزندان به کارگاه خود در رم بازگشت و ساخت یادبود را آغاز کرد. این فرایند که در ابتدا با درد و رنج همراه بود، به‌تدریج به مسیری برای مواجهه و کنار آمدن با سوگ تبدیل شد.
​استوری آخرین توان جسمی و هنری خود را صرف تراشیدن سنگ مرمر سفید ایتالیایی نمود. او به جای فرشته‌ای استاندارد، اندوهی عمیق را مجسم ساخت؛ فرشته‌ای با بال‌های آویخته، چهره‌ای پنهان‌شده بر محراب و انگشتانی بی‌جان که گل‌های پژمرده بر پایه‌اش فرو افتاده‌اند.
​ساخت این مجسمه در همان سال ۱۸۹۴ و چند ماه پس از درگذشت «اولین» به پایان رسید. ویلیام استوری نیز تنها یک سال بعد درگذشت و در کنار همسرش، زیر سایه همین مجسمه به خاک سپرده شد.
​مشخصات شناسنامه‌ای اثر:
​نام اثر: فرشته اندوه (L'Angelo del Dolore)
​سال ساخت: ۱۸۹۴
​مجسمه‌ساز: ویلیام wetmore استوری (۱۸۱۹–۱۸۹۵)
​محل نگهداری: گورستان پروتستان رم، ایتالیا (Cimitero Acattolico)