This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
توضیح - چرا حرکت این گاو خیلی هوشمندانه بود ؟
وقتی یک حیوان یا انسان داخل سیل میافته، اولین واکنشش از روی ترس، شنا کردن مستقیم به سمت ساحله (یعنی حرکت عمودی بر جریان آب). اما اگه این گاو هم این کار رو میکرد، قطعاً غرق میشد!
چرا؟ چون وقتی عمودی حرکت میکنی، تمام پهلوی بدنت رو جلوی سیلی با اون همه سرعت و فشار قرار میدی. این کار دو تا بلای بزرگ سرت میاره: اول اینکه آب تمام نیروش رو وارد میکنه تا چپت کنه و سرت بره زیر آب، دوم اینکه انرژی حیوان/انسان در عرض چند ثانیه برای تقلا کردن تلف میشه و آب اونو با خودش میبره .
اما گاو مغولستان چه کرد؟
اون بدنش رو مورب و زاویهدار کرد. با این حرکت هوشمندانه چند تا اتفاق افتاد:
کاهش فشار آب: بدنش مثل سینه کشتی آب رو شکافت و فشار سیل روی بدنش خیلی کمتر شد.
استفاده از نیروی سیل: به جای اینکه با آب بجنگه، گذاشت آب اونو به سمت پاییندست هل بده و خودشم همزمان به سمت ساحل سر خورد (یکجور قایقرانی غریزی!).
آیا این رفتار غریزیه؟
بله! گاوها و گاومیشهای مناطقی مثل مغولستان داخلی که مدام با رودخانههای خروشان و سیلابهای فصلی سر و کار دارند، این مهارت رو از اجدادشون به ارث بردن و با تجربه یاد گرفتن. این یک واکنش کاملاً غریزی برای حفظ بقاست که در علوم نظامی و قایقرانی هم دقیقاً به عنوان یک تکنیک نجات آموزش داده میشه.
در نهایت، گاو بدون اینکه انرژی زیادی بسوزونه، از انرژی خودِ سیل برای رسیدن به ساحل استفاده کرد؛ یک درس واقعی از هوش طبیعی و فیزیک بقا!
وقتی یک حیوان یا انسان داخل سیل میافته، اولین واکنشش از روی ترس، شنا کردن مستقیم به سمت ساحله (یعنی حرکت عمودی بر جریان آب). اما اگه این گاو هم این کار رو میکرد، قطعاً غرق میشد!
چرا؟ چون وقتی عمودی حرکت میکنی، تمام پهلوی بدنت رو جلوی سیلی با اون همه سرعت و فشار قرار میدی. این کار دو تا بلای بزرگ سرت میاره: اول اینکه آب تمام نیروش رو وارد میکنه تا چپت کنه و سرت بره زیر آب، دوم اینکه انرژی حیوان/انسان در عرض چند ثانیه برای تقلا کردن تلف میشه و آب اونو با خودش میبره .
اما گاو مغولستان چه کرد؟
اون بدنش رو مورب و زاویهدار کرد. با این حرکت هوشمندانه چند تا اتفاق افتاد:
کاهش فشار آب: بدنش مثل سینه کشتی آب رو شکافت و فشار سیل روی بدنش خیلی کمتر شد.
استفاده از نیروی سیل: به جای اینکه با آب بجنگه، گذاشت آب اونو به سمت پاییندست هل بده و خودشم همزمان به سمت ساحل سر خورد (یکجور قایقرانی غریزی!).
آیا این رفتار غریزیه؟
بله! گاوها و گاومیشهای مناطقی مثل مغولستان داخلی که مدام با رودخانههای خروشان و سیلابهای فصلی سر و کار دارند، این مهارت رو از اجدادشون به ارث بردن و با تجربه یاد گرفتن. این یک واکنش کاملاً غریزی برای حفظ بقاست که در علوم نظامی و قایقرانی هم دقیقاً به عنوان یک تکنیک نجات آموزش داده میشه.
در نهایت، گاو بدون اینکه انرژی زیادی بسوزونه، از انرژی خودِ سیل برای رسیدن به ساحل استفاده کرد؛ یک درس واقعی از هوش طبیعی و فیزیک بقا!
با درگذشت «اولین الدِرج استوری» در ژانویه ۱۸۹۴، همسر وی، «ویلیام wetmore استوری» مجسمهساز برجسته آمریکایی، پس از ۴۰ سال زندگی مشترک دچار فروپاشی روحی و اندوهی عمیق شد؛ امری که سلامت جسمانی و انگیزه هنری او را بهشدت تحت تأثیر قرار داد.
استوری با ابتلا به افسردگی شدید، کارگاه خود را تعطیل و مجسمهسازی را رها کرد. با این حال، فرزندانش جهت بهبود حال روحی او پیشنهاد کردند یادبودی برای همسر درگذشتهاش بسازد.
او سرانجام با تشویق فرزندان به کارگاه خود در رم بازگشت و ساخت یادبود را آغاز کرد. این فرایند که در ابتدا با درد و رنج همراه بود، بهتدریج به مسیری برای مواجهه و کنار آمدن با سوگ تبدیل شد.
استوری آخرین توان جسمی و هنری خود را صرف تراشیدن سنگ مرمر سفید ایتالیایی نمود. او به جای فرشتهای استاندارد، اندوهی عمیق را مجسم ساخت؛ فرشتهای با بالهای آویخته، چهرهای پنهانشده بر محراب و انگشتانی بیجان که گلهای پژمرده بر پایهاش فرو افتادهاند.
ساخت این مجسمه در همان سال ۱۸۹۴ و چند ماه پس از درگذشت «اولین» به پایان رسید. ویلیام استوری نیز تنها یک سال بعد درگذشت و در کنار همسرش، زیر سایه همین مجسمه به خاک سپرده شد.
مشخصات شناسنامهای اثر:
نام اثر: فرشته اندوه (L'Angelo del Dolore)
سال ساخت: ۱۸۹۴
مجسمهساز: ویلیام wetmore استوری (۱۸۱۹–۱۸۹۵)
محل نگهداری: گورستان پروتستان رم، ایتالیا (Cimitero Acattolico)
استوری با ابتلا به افسردگی شدید، کارگاه خود را تعطیل و مجسمهسازی را رها کرد. با این حال، فرزندانش جهت بهبود حال روحی او پیشنهاد کردند یادبودی برای همسر درگذشتهاش بسازد.
او سرانجام با تشویق فرزندان به کارگاه خود در رم بازگشت و ساخت یادبود را آغاز کرد. این فرایند که در ابتدا با درد و رنج همراه بود، بهتدریج به مسیری برای مواجهه و کنار آمدن با سوگ تبدیل شد.
استوری آخرین توان جسمی و هنری خود را صرف تراشیدن سنگ مرمر سفید ایتالیایی نمود. او به جای فرشتهای استاندارد، اندوهی عمیق را مجسم ساخت؛ فرشتهای با بالهای آویخته، چهرهای پنهانشده بر محراب و انگشتانی بیجان که گلهای پژمرده بر پایهاش فرو افتادهاند.
ساخت این مجسمه در همان سال ۱۸۹۴ و چند ماه پس از درگذشت «اولین» به پایان رسید. ویلیام استوری نیز تنها یک سال بعد درگذشت و در کنار همسرش، زیر سایه همین مجسمه به خاک سپرده شد.
مشخصات شناسنامهای اثر:
نام اثر: فرشته اندوه (L'Angelo del Dolore)
سال ساخت: ۱۸۹۴
مجسمهساز: ویلیام wetmore استوری (۱۸۱۹–۱۸۹۵)
محل نگهداری: گورستان پروتستان رم، ایتالیا (Cimitero Acattolico)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
با باباش قهر کرده بود و هرچی صداش میکرد جواب نمیداد
اخر الکی اومد گوشی گرفت دستش اینارو گفت.
اخر الکی اومد گوشی گرفت دستش اینارو گفت.
ولی موقع رانندگی با تلفن صحبت کردن و حتی بچه هم کمربندش رو نبسته اهمیت ندادن به جون بچه اش هست.