ویدیویی از امید نادان (رفیق فاب علی‌کریمی و از صادراتی های جمهوری اسلامی)
که در اعتراضات آبان ۹۸ اینطوری داشت معترضای کشته شده رو مسخره میکرد و از حکومت دفاع میکرد


👑👑👑

عکس ۹۰ سال قبل مردم عربستان!

حالا تصور کن ۱۴۰۰ سال پیش امامان شیعه چی بودن!
خاک بر سر اون ابلهی که خودشو مسلمون و پیرو اسلام میدونه.
👑

کوئنتین مِتسیس ما را به درون دکان مردی می‌برد که ثروتش را از نیاز دیگران ساخته است. مردی که پول را وام می‌دهد و در ازای آن بهره می‌ستاند؛ جایی که مردم برای به دست آوردن نقدینگی، گران‌بهاترین دارایی‌های خود را گرو می‌گذارند.

مرد پشت میز نشسته و با دقتی وسواس‌گونه، سکه‌ها و اشیای قیمتی را وزن می‌کند. روی میز، طلا، سکه، مروارید، انگشتر و جواهراتی دیگر پراکنده است؛ اموالی که می‌توان آن‌ها را وثیقه‌های ناامیدانه‌ای دانست که صاحبانشان در برابر دریافت پول، به او سپرده‌اند.

اما این پول رایگان نیست.
اگر کسی صد سکه از او قرض بگیرد، قرار نیست همان صد سکه را بازگرداند. باید اصل را به‌اضافهٔ بهره و سود پس بدهد. وام‌دهنده از پولی که در اختیار دارد، پول بیشتری می‌سازد. و اگر وام‌گیرنده نتواند بدهی‌اش را بپردازد، آن وثیقهٔ درخشان روی میز برای همیشه در اختیار او می‌ماند.

این میز، فقط محل معاملهٔ طلا و جواهر نیست؛ جایی است که نیاز مردم به سود تبدیل می‌شود. هرچه کسی بیشتر در تنگنا باشد، احتمال بیشتری دارد که گران‌بهاترین دارایی‌اش را گرو بگذارد.

مرد جواهرات را می‌کاود، سکه‌ها را وزن می‌کند و ارزش وثیقه را تعیین می‌کند.
ترازو در دست او تنها ابزار معامله نیست.

در فرهنگ مسیحی، ترازو نماد عدالت و داوری الهی نیز هست. مِتسیس گویی پرسشی خاموش را مطرح می‌کند: آیا خود این مرد نیز در برابر ترازوی عدالت، وزن مناسبی خواهد داشت؟

در کنار او، همسرش کتابی مذهبی در دست دارد. صفحهٔ باز کتاب، تصویر مریم مقدس و کودک عیسی را نشان می‌دهد. تضاد تکان‌دهنده است: از یک سو مسیح و ایمان، از سوی دیگر طلا، جواهر و سود مالی. نقاش دو جهان را روی یک میز کوچک روبه‌روی هم نشانده است: ایمان در برابر پول.

اما داستان به همین‌جا ختم نمی‌شود.
در پس‌زمینه، اشیایی پراکنده‌اند: شمع، میوه، تسبیح و چیزهایی دیگر. شمع خاموش می‌تواند یادآور مرگ و کوتاهی عمر باشد؛ میوه نیز در سنت مسیحی، اغلب با وسوسه و گناه نخستین پیوند می‌خورد.

در میان همهٔ این نشانه‌ها، یک پیام مدام تکرار می‌شود: ثروت ماندگار نیست.
مرد تمام توجه خود را صرف محاسبهٔ ارزش چیزهای مادی کرده، در حالی که نشانه‌های مذهبی اطرافش بی‌صدا یادآوری می‌کنند که هم زندگی و هم ثروت، روزی به پایان خواهند رسید.
حتی آینهٔ محدب کوچک روی میز نیز بخشی از جهان بیرون را به درون تصویر می‌کشد. در انعکاس آن، شخصیتی کنار پنجره دیده می‌شود و فضای بستهٔ دکان به زندگی شهری گره می‌خورد. فعالیت این مرد دیگر یک معاملهٔ خصوصی نیست؛ بخشی از اقتصاد جامعه است.
و شاید تلخ‌ترین نکته همین باشد: مرد ثروتمندتر می‌شود، چون دیگران به پول نیاز دارند. او پول می‌دهد، اما رایگان نمی‌دهد. وام‌گیرنده باید علاوه بر اصل، بهره را هم بپردازد. هر معامله برای او فرصتی است تا سرمایه‌اش را بزرگ‌تر کند.
👑👑👑