من در خطر مشروطی نیستم اسکایلر، من خود مشروطی ام!
یه نفر امتحان میده و بعد مشروط میشه، فکر میکنی اون منم؟!
نه! من اونی هستم که حذف اضطراری کرده!


_ماحی_


@uttweet

‏تجارت نیوز گزارش داده که ۲۰ هزار آخوند به زودی در بانکها مشغول به کار میشوند و از تمام حقوق و مزایا مثل بقیه کارمندان بانک بهره‌مند میشن! قراره در هر شعبه نظارت کنند که بانکداری اسلامی به شکل صحیحش اجرا بشه! اول آموزش و پرورش بود بعد پتروشیمی و حالا بانکها !


_ممد پوری_



@uttweet

مادرم: بیشعور چرا از گروه خانوادگی لفت دادی؟
+محتوای گروه خانوادگی



_اميرممد_


@uttweet

محتوای رزومه‌ای که برای استخدام تو چندتا شرکت فرستادم و همه شون ایگنور کردن:


_بی نام_


@uttweet

زمستان ۱۳۸۵، عکس از مجید سعیدی

[پشمام :))]


_علی ملیحی_


@uttweet

‏به نام جهان‌آفرین کردگار
چنین گفت والتر به اسکایلیار
مرا ذات و خوی همچو اهریمن است
نی‌ام در خطر، هان خطر در من است
یکی تیره‌بخت مردِ درمانده بود
صدایی شنید درب خانه گشود
بر او راست خم کرد و چپ کرد راست
خروش از خم چرخ چاچی بخاست
تو گویی که من مرد تیرافکنم؟
دریغا که آن چرخ چاچی منم



_یاش_


@uttweet

دیدن این عکس شما رو اذیت میکنه؟
اگه بصورت جدی اره، ‌‌‎ممکنه شما وسواس فکری یا کمال طلبی داشته باشید.


_Ali Qomi_


@uttweet

عکس‌های چمدان‌های سرگردان، عکس‌های بلیط لای گذرنامه، آغوش‌های آخر، خنده‌های زورکی که مبادا بزند زیر گریه، کامنت‌های خیر پیش و آرزوی خوشبختی، عکس‌های باند فرودگاه از پنجره‌ی هواپیما،... مثل برف داریم آب می‌شویم.



-majazestan-

@uttweet

سوشی خورا هر روز بیشتر میشن. بعضیاشون ممکنه واقعا عاشق مزه‌ش باشن، بعضیاشون فکر میکنن سالم‌تره. ولی همهٔ اینا روی هم پنج درصدِ جمعیت سوشی‌_دوست‌ رو هم تشکیل نمیدن. نود و پنج درصدشون صرفا بخاطر اینکه توی جهان مد شده و کلاس داره سمتش رفتن.

توی فرهنگ ژاپن از قرنها پیش گرایش به خام‌خواری بوده که دلایل خاص خودش رو هم داشته. همین الان خیلی از ژاپنیا بجز ماهی، مرغ و‌ تخم مرغ رو‌ هم خام مصرف میکنن. برای ما که مثل اونا از بچگی بهش عادت نکردیم، حتی فکر‌کردن بهش هم میتونه چندش آور‌ باشه. ولی خب امان از زمانی که بعضی افراد فکر‌ کنن یه چیزی کلاس داره.

در واقع سوشی خوردن هزینهٔ ناچیزیه که حاضرن برای اثبات تمایز خودشون‌ با بقیه پرداخت کنن.



-رشنالیست-

@uttweet

دلبرا یک بوسه دادی اینقدر نازت ز چیست؟
گر پشیمان گشته‌ای بگذار در جایش نهم

صائب تبریزی



-emadpsy-

@uttweet

-radioghermez-


@uttweet

حقيقت انتخاب واحد =))))))))))



_la arena_


@uttweet

‏عاشق شدن اینجوریه که دراز میکشی، به سقف نگاه می‌کنی، به اون فکر می‌کنی، به سقف میخندی.


_آقای الماسی_


@uttweet

‏آقا یه سوال
بچه‌های نتورک، بیز، بادران، پنبه ریز
هفت سال گذشت.
پورشه هاتون رو نمیارین بریم یه دور بزنیم؟ :))))



-Amir-

@uttweet

جلسه پرزنت شرکت هرمی:



_دیس‌کوایتود_



@uttweet

‏چطوریه که شما در مواقع بحرانی panic attack میشید ولی ما اسهال میشیم؟


_حساموف_


@uttweet

این وضعیت زشششته، کثثثیفه، مسسستهجنه


_مصنوعی_


@uttweet

آلبانی چطور به فقر و فلاکت افتاد؟

انور خوجه مردی کتابخوان، خوش‌برخورد و خوش‌سیما بود اما در واقع شخصیتی متعصب، بیگانه‌ستیز، بدگمان و خونریز بود. اما از بخت بد مردم آلبانی، انور خوجه اداره این کشور را در پایان جنگ جهانی دوم به دست گرفت. و به مدت ۴۱ سال با قدرت کامل با تمام قوا ایدئولوژی خودش رو پیش برد و تنها کسی بود که در آلبانی اجازه داشت هرکاری را که می‌خواهد انجام دهد.

خوجه با اینکه حداقل از بعد از جنگ دوم جهانی تمام قدرت را در آلبانی در اختیار داشت اما هیچوقت از توهم توطئه دست برنمی‌داشت به‌طوری‌که یک کشور مدیترانه‌ای در همسایگی یونان و ایتالیا را به یک پادگان بزرگ تبدیل کرد. او سر آشتی با هیچ کشوری نداشت و با عناوینی مثل “دفاع از امنیت کشور” شروع به سنگرسازی در گوشه‌گوشه آلبانی کرد.

خوجه برای کشوری که تقریباً سه میلیون نفر جمعیت داشت، حدود ۲۰۰ هزار سنگر ساخت. هرچند برنامه اولیش ساخت یک سنگر به ازای هر چهار نفر بود.
سنگرهایی که ساخته میشد، مهندس سازنده آن توسط خوجه در درونش قرار می‌گرفت و سپس با تانک به سنگر شلیک می‌کرد تا مقاومت و کیفیتش آنی و عملی آزمایش بشه.

خوجه انور در مسیر رسیدن به آرمان‌های جمهوری خلق آلبانی که در واقع همان مبارزه با امپریالیسم و سرمایه‌داری بود، از هیچ کاری دریغ نکرد. از تصفیه‌های سیاسی گرفته تا بستن کشور به روی اقتصاد جهانی و البته ساخت قارچ‌گونه سنگرهای بتونی. سنگرهایی که هنوز هم که هنوز است در کوچه‌پس‌کوچه‌ها و خیابان‌های آلبانی وجود دارد.


میراث خوجه برای آلبانی فقر و انزوا بود.

آلبانی تحت حکومت خوجه مثل زندان شاوشنگ بود با سلول‌های انفرادی و دیوارهایی بلند که حتی امکانات کم‌نظیر آن زندان را هم نداشت.


شاوشنگ کتابخانه‌ای با کتاب‌هایی فراوان و سالنی برای ورزش داشت و آنچه از زندانی سلب می‌شد تنها آزادی او بود آن‌هم به این دلیل که جرمی سنگین مرتکب شده است. اما شهروندان آلبانیایی بدون اینکه جرمی مرتکب شده باشند در زندان انور خوجه در اسارت بودند.

چند سال بعد از فوت انور در ۱۹۸۵ و با فروپاشی شوروی، میراثش در کتابخانه سرخ مارکسیسم-لنینیسم آرشیو شد تا آیندگان بدانند که چگونه یک تفکر می‌تواند یک کشور را به فقر و انزوا بکشاند و برخلاف ادعاهای عدالت‌طلبانه خود، عایدی جز وحشت و فلاکت برای اتباع تحت سیطره خود نداشته باشد.



-pouriabakhtiari-

@uttweet

واقعیت استارت آپ ها!

—sam—

@uttweet

خداحافظ آفتابه! سلام به صدای نعلبکی :)))


—Rezaraul—

@uttweet

میدونید چرا اختاپوس افسرده بود؟
همیشه به حالت طعنه میگفت مشکلاتش از زمانی شروع شدن که متولد شد، اما اگه اون طعنه نمیزد و حقیقتو میگفت چی؟!نکنه واقعا از بچگی مشکل داشته و قرار نبوده به دنیا بیاد؟ برای فهمیدن این مسئله باید برگردیم به روابط فامیلیش، تنها کسی که حاضره از خانوادش

باهاش مثل آدم حرف بزنه خواهر دو قلوشه، ما هیچوقت ندیدیم اختاپوس با پدر و مادرش ارتباط بگیره یا سعی کنه از برادرش کمک بگیره، چون برادرش خیلی اذیتش میکنه و سرکوفتش میزنه، پدر و مادرش هم مشخصا بعد از برادرش یه دختر میخواستن و با توجه فهمیدن دو قلو بودن اختاپوس و خواهرش،اذیتش کردن

و اختاپوس از همون لحظه تولد بچه نا محبوب خانواده بوده، اون خیلی دوست داشت موفق بشه اما اجباری که از طرف والدین هنر دوستش بهش وارد شد برای یادگیری موسیقی و نقاشی به اشکال مختلف تو ذهنشه و باعث اذیت شدنش میشه، دیدیم که بارها وقتی به سیم آخر میزنه همشونو پاره میکنه یا میفروشه،چون

هیچوقت علاقش اینجور کارا نبوده و رقصو بیشتر دوست داره که بعلت توجه نکردن والدینش بهش هیچوقت استعدادش شکوفا نشده و هربار میرقصه مسخره میشه و دلسرد،اختاپوس با وجود تمام این گرفتاری ها و گیر افتادن تو رستوران خرچنگ خسیس، بازم سعی میکنه یکم برای خودش شاد باشه اما اینجاست که دو نفر

رو اعصاب قصه یعنی باب و پاتریک میان و روانیش میکنن با بازی های بچه گونه، اختاپوس بینوا که نه از برادر و پدر و مادرش دل خوشی داره و نه از صاحب کارش یه موجود بی حوصله و ضد حال میشه که دیگه نمیتونه به کارای مورد علاقش برسه و با نقاشی کشیدن و گاها کلارینت زدن افسردگی خودشو قایم

میکنه،اما همیشه سر بزنگاه مشخص میشه که چقدر درد کشیده و اصلا اکت نرمالی جلوی کسی نداره،تازه به تمام اینا دوری از شهراختاپوسارو اضافه کنید که برای خانوادش یجور شکست و پروژه ناموفق تبدیل شده و تنهاآدم زندگیش که میتونه بهش اعتماد کنه خواهریه که شاید هر 5 ماه یبار ببینتش.بیچاره..


_𝑨𝒓𝒎𝒊𝒕𝒂🏳️‍🌈_


@uttweet