‍ ترزا کاچینداموتو، نماینده پارلمان و رئیس عالی قبیله در منطقه ددزا در مرکز مالاوی در آفریقا، در دوران ریاستش بیش از ۳۵۰۰ کیس کودک همسری و ازدواج کودکان رو لغو کرد و هزاران دختر رو به مدرسه بازگردوند. کاچینداموتو در جریان دیدارهاش با مردم به‌عنوان رئیس قبیله، با واقعیت ازدواج کودکان روبرو شد و حتی دختری ۱۲ ساله رو دید که خودش صاحب کودکی دیگر شده بود. زنانی که در کودکی همسر و مادر شده بودن به او اطلاع دادن که دختران در این ازدواج‌ها توسط شوهرانشون کتک میخورن و گاهی هنگام زایمان جون خودشون رو از دست میدن. آمار نشون میداد که تا سال ۲۰۱۲ در مالاوی، از هر دو دختر، یک نفر قبل از ۱۸ سالگی ازدواج میکرد. این موضوع باعث شد او با خودش عهد کنه که کودک همسری رو در مالاوی ریشه کن کنه.

اقدامات ترزا کاچینداموتو در دوران ریاست:

- ابتدا بیش از ۵۰ رئیس محلی زیرمجموعه خودش در ددزا رو وادار کرد پیمان ممنوعیت ازدواج کودکان رو امضا کنن.
- تمام ازدواج‌های کودکان که اتفاق افتاده بود رو باطل کرد و هفت رئیس محلی که در مناطقشون از دستور لغو کودک همسری سرپیچی شده بود رو برکنار کرد.
- از رهبران روستاها و قبایل درخواست کرد ازدواج کودکان رو ممنوع کنن و به خانه‌های مردم برای ملاقات با والدین و متقاعد کردن اون‌ها سر میزد.
- او در ۵۴۵ روستا، شبکه‌ای از زنان خبرچین به نام «مادران مخفی» ایجاد کرد تا اجرای ممنوعیت ازدواج کودکان رو زیر نظر بگیرن.
- همراه با یونیسف و نهادهای مختلف سازمان ملل، کمپین‌هایی برای ریشه‌کن کردن ازدواج کودکان برگزار میکرد و درباره خطرات و مشکلات سلامتی و اجتماعی ازدواج و زایمان کودکان اطلاع رسانی میکرد.
- با فشارهایی که به پارلمان مالاوی در سال ۲۰۱۵ آورد موفق شد «قانون ازدواج، طلاق و روابط خانوادگی» رو تصویب کنه که ازدواج افراد زیر ۱۸ سال، چه دختر و چه پسر، رو ممنوع می‌کرد.
- بعلت اینکه حتی پس از تصویب این قانون، قانون اساسی و قوانین عرفی هنوز با رضایت والدین اجازه ازدواج کودکان رو میدادن، کاچینداموتو در سال ۲۰۱۷، قانون اساسی کشور رو اصلاح کرد و سن قانونی ازدواج رو به ۱۸ سال افزایش داد.
- کاچینداموتو در دوران مسئولیتش باعث شد ۵۵ زن به‌عنوان رؤسای محلی انتخاب بشن که در مالاوی بی سابقه بود.
- کاچینداموتو تشخیص داده بود که فقر تجربه‌ای جنسیتیه و مشکلات اقتصادی فشار شدیدتری بر زنان تحمیل میکنه. برای همین او به زنان کمک میکرد کسب‌وکارهای کوچک راه‌اندازی کنن.

در نهایت او در ۱۳ اگوست ۲۰۲۵ بر اثر نارسایی کبد در سن ۶۶ سالگی درگذشت. اما با وجود مرگش، ترزا کاچینداموتو هنوز در سرتاسر جهان بخاطر دستاوردهاش در حوزه برابری جنسیتی و حقوق کودکان تحسین میشه.

وقتی که AOC با حجاب رفته بود به مناسبت عید قربان سخنرانی کنه که رای جمع کنه، جمعیت مسلمون که فقط هم مرد بودن بلند بلند روی سخنرانیش با همدیگه و پشت میکروفون حرف میزدن و نادیدش میگرفتن و کسی بهش اهمیت نداد. این همه خفت و خیانت به آرمان‌های فمینیسم و حقوق زنان برای چی بود؟ برای قدرت؟ پول؟

تبلیغ ازدواج کودکان در تجمعات شبانه رژیم تروریستی پدوفیلی اسلامی، با عروس ۱۶ ساله و داماد ۱۷ ساله.

اعضای تیم "می‌تو ایران" در بیانیه‌ای از مصادره شدن این پلتفرم توسط شقایق نوروزی، مهره رژیم جمهوری اسلامی، خبر دادند:

این بیانیه از سوی جمعی از اعضای تیم می‌تو منتشر می‌شود؛ کنشگرانی با پیشینه‌های فمینیستی، مدنی و کوییر که در سال‌های گذشته و در بازه‌های زمانی مختلف در این مجموعه فعالیت داشته‌اند. هدف از انتشار این بیانیه، حفاظت از اعتماد راویانی است که علی‌رغم مسیر پرخطر روایت‌گری، تجربه‌های خود از آزار و خشونت جنسی را با این تیم در میان گذاشته‌اند. با تأکید بر این نکته که تمامی روایت‌های منتشرشده، روایت‌هایی معتبر با راویانی حقیقی بوده‌اند که با حساسیتی بالا و طی فرایندی دقیق و چندمرحله‌ای مورد راستی‌آزمایی قرار گرفته‌اند و همواره حفظ امنیت و کرامت راویان، اولویت اصلی ما بوده است.

در پی تشدید اختلافات عمیقی که در ادامه به آن اشاره خواهد شد و با وجود تلاش‌های متعدد برای اصلاح شرایط، اکثریت اعضای تیم به این نتیجه رسیدند که تغییر مدیریت می‌تواند به حفظ و ادامه فعالیت این مجموعه کمک کند. از این رو قرار بود که درباره ادامه همکاری با شقایق نوروزی به‌عنوان مدیر، رأی‌گیری شود. اما یک روز پیش از طرح رسمی این موضوع، شقایق نوروزی در تاریخ ۴ مارس (۱۳ اسفند ۱۴۰۴)، در حالی که دسترسی انحصاری به صفحه اینستاگرام می‌تو را در اختیار داشت، از تمامی گروه‌های کاری تیم می‌تو خارج شد و سپس دسترسی اعضا به اکانت‌های کاری را مسدود کرد؛ اقدامی که آشکارا نه‌تنها به معنای حذف جمعی اعضا بلکه تلاشی برای مصادره یک کنش جمعی و تصاحب سرمایه اجتماعی جنبش روایت‌گری بود.

از آنجا که شقایق نوروزی خود را به‌عنوان تنها چهره این پلتفرم در فضای عمومی و رسانه‌ای مطرح کرده بود، رویکرد و عقیده سیاسی و دخالت مستقیمش در روند مدیریتی تیم می‌تو موجب شد که تکثر آرا و اندیشه‌های سیاسی در این تیم نادیده گرفته شوند. این مسئله در عمل به معنای حذف صداهای متفاوت، بی‌اعتبارسازی کنش جمعی و ایجاد ساختاری تک‌صدا و اقتدارگرا بود؛ ساختاری که با اصول فمینیستی و سیاست‌های رهایی‌بخش در تضاد است. این موضوع منجر به افزایش نگرانی ما در مورد تضعیف فضای امن روایت‌گری، آسیب به راویان و به حاشیه رفتن سنت روایت‌گری درباره آزار و خشونت جنسی شد.

همچنین شیوه مدیریت او مبتنی بر ساختاری سلسله‌مراتبی و سیاست‌های از بالا به پایین بود که با روح کار جمعی و داوطلبانه در تضاد بود: دخالت مستقیم در روندهای کاری، گزارش‌های متعدد از آزار کلامی، دستکاری روانی (گس‌لایتینگ)، حذف برخی اعضا، نبود شفافیت ساختاری، به انحصار درآوردن جنبش می‌تو، داشتن استانداردهای دوگانه و غیرکوییر-فمینیستی، نادیده گرفتن تخصص تیم و بهره‌برداری از کار داوطلبانه، از دیگر عواملی بود که به فرسایش اعتماد و همکاری ما با او انجامید. حق روایت‌گری شخصی در شرح مصادیق نامبرده‌شده برای تمامی امضاکنندگان این بیانیه محفوظ است.

به‌عنوان مثال، شقایق نوروزی در ماه‌های اخیر بارها با اعمال دیدگاه‌های سیاسی خود بر محتوای صفحه، عامدانه مواضع سیاسی خود را به‌عنوان موضع رسمی «می‌تو» القا کرده است. این رفتار شکلی از اعمال قدرت است که فضای اکتیویستی در این پلتفرم را از یک کنش رهایی‌بخش به ابزاری برای پیشبرد منافع و جایگاه فردی تقلیل می‌دهد. تا جایی که حتی موجب اعتراض برخی راویان و انتقال شکایت‌هایی به فعالان مستقل این حوزه گردید که در نمونه‌ای مشخص، یکی از راویان خواستار حذف روایت خود از صفحه شد؛ رخدادی که برای ما نشانه‌ای جدی از شکستن مرزهای اخلاقی و آسیب‌زدن به بنیادی‌ترین اصل این جنبش، یعنی اعتماد راویان بود.

ما معتقدیم که جنبش می‌تو در ذات خود جنبشی سیاسی است و مبارزه با خشونت جنسی در پیوندی جدی با مطالبات و ارزش‌های سیاسی شکل می‌گیرد؛ اما روایت‌گری باید در فضایی همه‌شمول و فراجناحی صورت بگیرد. هیچ فردی حق ندارد جنبش را تبدیل به تریبون شخصی خود نماید و به بهانه مدیریت، روایت‌ها را مصادره کند. تک‌صدایی نه‌تنها تهدیدی برای جنبش است، بلکه مسیری برای انحصاری شدن فضای امن روایت‌گری و بازتولید همان ساختارهای سرکوبی است که ما علیه آن ایستاده‌ایم.

با این حال تأکید می‌کنیم که اعضای این تیم همواره بیشترین تلاش خود را برای حفاظت از راویان، روایت‌های آنان و جنبش می‌تو در ایران به کار گرفته‌اند. ما باور داریم که روایت‌گری کنشی جمعی، رهایی‌بخش و مبتنی بر اعتماد باید باشد؛ اعتمادی که با رنج، خطر و هزینه‌های سنگین به دست آمده و هیچ‌کس حق ندارد آن را قربانی جاه‌طلبی، خودمحوری یا انحصارطلبی کند.

امضاکنندگان:
نگار مجری، ماندانا قاسم‌زاده، در صدف، وجیهه (واله) غلامی، رها غیاثی، کیمیا ف، مهرناز خجسته، آریا یکتا، نگار رشیدی، نیما نیا

در گزارش هایی جدید بنظر میرسد شقایق نوروزی با خبرگزاری فارس و تسنیم وابسته به سپاه همکاری میکند.

یکسری خبرهای عجیبی داره پخش میشه مبنی بر اینکه پزشکیان استعفا داده. من باور نمیکنم، ولی به فرض اینکه واقعی باشه و اینکار رو کرده باشه، سپاه این اجازه رو بهش نمیده که عقب بکشه. اگر موفق هم بشه، باز هم این استعفا نه معنای خاصی داره و نه ارزشی برای مردم داره. از همه مهمتر هم اینکه نمیتونه پزشکیان رو سفیدشویی کنه. نام پزشکیان بعنوان قاتل مردم ایران ثبت شده. باید قبل از کشتار ده ها هزار نفر و این همه اعدام از رژیم میکشید بیرون که نکشید و با خوشحالی در این جنایت سهیم شد. اینقدر الکی به این سیرک ولایت فقیه و رفقا بها ندیم بنظرم.

خفه شدم

پراید مانث رو به تمام شما عزیزان تبریک میگم 🏳‍🌈🏳‍⚧ به امید روز های بهتر.

با افزایش حداقل ۳۰۰ درصدی قیمت نوار بهداشتی، فقر پریود برای خیلی‌ها ملموس تر شده. لطفا مطالعه کنید.

شهروندان افغانستانی در برلین تجمع کردن و علیه طالبان، کودک همسری، ممنوعیت تحصیل دختران، آپارتاید جنسیتی و مذاکره کشورهای غربی با طالبان شعار سر دادن.

حجاب محترم نیست!

حجاب بخشی از یک نظام ایدئولوژیک است که بر پایه کنترل بدن و رفتار زنان بنا شده. دختران کوچک از سنین خردسالی با ابزارهایی مثل ترس از جهنم، آویزان شدن از اعضای بدن، تهدید به تجاوز، بادی‌شیم و تحقیر بدن مجبور به پذیرش حجاب می‌شوند. پس آیا انتخاب در دو راهی "مرگ یا حجاب اسلامی"، چیزیست که بتوان اسمش را انتخاب گذاشت؟ طبیعتا خیر. انتخاب زمانی اصالت دارد که نپذیرفتن آن به مرگ، طرد شدن، آزار جنسی و کلامی و یا شکنجه شدن منجر نشود.

حجاب زنستیزی است!

حجاب بدن زنان را نه بعنوان وجود انسانی، بلکه بعنوان عامل گناه، شهوت، فساد و ابتذال تعریف می‌کند و به زنان این ایده را تحمیل می‌کند که بدنشان مبتذل و فاسد است، باید از چشم جامعه مخفی بماند و برای همسر "حفظ" شود. این منطق زن را از فردیت، عاملیت و شان انسانی تهی می‌کند و او رو در جایگاهی قرار می‌دهد که فرقی با کالایی مهر شده در بسته بندی نخواهد داشت.
دکتر نوال السعداوی، فمینیست تاثیرگذار مصری و کنشگر حقوق زنان عرب :

"ادیان سر و صورت زن را در پارچه پنهان میکنند، چون سر آبرو و هویت انسان است."

حجاب ویژگی‌های منحصر بفرد زنان را از نظر پنهان می‌کند، آن‌ها را غیر قابل شناسایی کرده و میخواهد بجای حقوق مستقل داشتن، خودشان را در تابع امیال مردان بودن تعریف کنند. زن مسلمان در خانه محصولی مصرفی‌ست و در جامعه شبح و سایه است.

انتخاب‌ها در بطن جوامع معنا پیدا می‌کنند.

در جوامع اسلامی، حداقل ده‌ها میلیون‌ زن با خشونت خانگی، تبعیض و اجبار حکومتی فجیعی برای پذیرش قوانین حجاب روبه‌رو هستند، بطوری که نپوشیدن حجاب ممکن است منجر به بازداشت، شکنجه، اسیدپاشی، قتل ناموسی، اذیت و آزار روانی و فیزیکی شود. در چنین بستری صحبت از حق انتخاب، تنها دهن کجی کردن به درد زنان و بی‌اعتنایی به واقعیت‌های اجتماعی محسوب می‌شود و به این ساختار خشونت‌بار مردسالارانه مشروعیت می‌بخشد.

مسئله فقط اجبار و خشونت نیست!

تا اینجا تصریح شد که حجاب فقط یک پوشش نیست، بلکه نماد یک ایدئولوژی خطرناک است. حجاب زن را مسئول رفتار و خشونت مردان معرفی می‌کند، او را از جوامع حذف می‌کند، خشونت علیه او را عادی سازی می‌کند، از وجودش انسانیت زدایی می‌کند، نقش‌های جنسیتی و سلسله قدرت در جامعه اسلامی را تثبیت کرده و وجود زنان را در فاسد و ابتذال تعریف می‌کند. حجاب با گره زدن مفاهیمی چون "حیا و عفت" به پوشش، پایه‌های ممنوعیت‌ها و محدودیت های گسترده زنستیزانه در جوامع اسلامی را بنا می‌کند و با ممنوعیت صدای زنان، تصویر زنان، حضور اجتماعی زنان، ورزش و اشتغال زنان، تحصیل زنان و بسیاری از موارد دیگر ارتباط تنگاتنگی دارد. در دیدگاه فمینیستی، حجاب با پشتوانه تاریخی، فرهنگی و سیاسی مملو از سلطه گری مردانه، اصلی ترین بحران زنان در جوامع مسلمان محسوب می‌شود. با این تفاسیر هیچکس حق ندارد از این ایده که "زنان ذاتا فاسد، مبتذل و گناه‌آلود هستند، ابزار جنسی مردان هستند و در خشونت‌هایی که متحمل می‌شوند خودشان مقصرند" تحت عنوان نظری شخصی دفاع کند، ولو اینکه انتخابش تحت اجبار نبوده باشد. در یک کلام، هیچکس حق ندارد زنستیزی را محترم بشمارد.

حجاب ترنسفوبیک و هموفوبیک هم هست.

حجاب با مبنایی هترونرماتیو و باینری نرماتیو، فلسفه‌ی وجود خودش را بر اساس تقسیم بندی دو جنسیت زن و مرد، و فرض تمایل جنسی قطعی بین این دو جنسیت بنا کرده و با فرض جذابیت جنسی بدن زنانه در نگاه مردان بوجود آمده. در نتیجه هیچ جایگاهی برای افراد ترنس، نان‌باینری، گی، لزبین، ایسکشوال و... در این نظام فکری وجود ندارد. افراد ترنس و نانباینری در جوامع اسلامی مجبورند براساس جنسیت نسبت داده شده در هنگام تولد پوشش خود را انتخاب کنند و افراد اینترسکس بدون رضایت مورد جراحی قرار می‌گیرند تا در این دوگانه گنجانده شوند.
همچنین حجاب و محرمیت در اسلام به موازای هم هستند. پس هویت افراد لزبین، گی، بایسکشوال و ... نیز در فلسفه حجاب غیر معتبر جلوه می‌کند. حجاب اساسا هویت افراد ال‌جی‌بی‌تی‌+ را زیر سوال برده و یک خطر بزرگ برای این جامعه محسوب می‌شود.

در نهایت اگر فمینیست هستید، حق ندارید حجاب را تصمیم شخصی محترم بشمارید و یا سعی در توجیه کردنش داشته باشید.

البته باید تبیین کرد که زنان محجبه همیشه تحت حمایت فمینیسم هستند و هیچوقت قرار نیست از مبارزه برای حقوقشان دست کشیده شود. این مبارزه با سیستم، مراجع دینی و حکومت‌هاست، نه زنانی که قربانی این خشونت عریان شده‌اند. ما به زنان محجبه حمله نمی‌بریم، بلکه درباره هدف و معنای واقعی حجاب روشنگری می‌کنیم و به این زنستیزی ریشه‌ای در فرهنگ و تاریخ حمله می‌کنیم. همانطور که عرض شد حجاب بدلیل نداشتن پیش شرط‌های یک انتخاب اصیل، انتخاب محسوب نمی‌شود، پس حتی اگر اصرار شود که در کیسی شخصی فقط یک انتخاب بوده، همیشه می‌شود جبر، تبعیض، ستم و قدرت مردسالارانه را در آن رؤیت کرد.

چند روزیه که مردانی که پیش خودشون فکر میکنن روشنفکر و آدم حسابی ان در فضای مجازی شروع به دفاع از "حجاب اختیاری" کردن و فمینیست های ضد حجاب رو به اسلام ستیزی و شبیه آخوندها بودن متهم میکنن. میگن اگر آخوند مخالف بی حجابیه شما حق ندارید مخالف حجاب باشید، چون هردو افراطی خواهید بود. و یا اینکه راهکار درست پذیرش سلایق شخصی هر فرد هست. در نظرات این مردان یک عنصر مهم و حیاتی وجود نداره و اون تجربه زندگی در دریای خشونت اسلام بعنوان یک زن هست. شاید گفتن اینکه "حجاب برای هرکسی که بخواهد محترم است" به برخی کمک کنه باد گلویی روشنفکرانه در کنن ولی این نظر ابلهانه درست مثل اینه که بگی برده داری نباید برچیده بشه بلکه باید سلیقه ای اعمال بشه. جدای اینکه مردان سیسجندر مازلم و اکس-مازلم نباید تا این حد خودشون رو در مسائل زنان محق و صاحب نظر بدونن، خیلی راحت هرکسی میتونه ایده محترم بودن حجاب رو رد کنه اگر فقط سعی کنه فکرش رو به کار بندازه.

یک‌سری‌ها شروع کردن به استفاده از هوش مصنوعی برای لخت کردن زن‌های عرزشی و بعد وقتی فمینیست‌ها بهش اعتراض کردن، دارن فمینیست ها رو آخوند خطاب میکنن.
مشکل اینجاست که فکر میکنن استفاده از ai برای "لخت" کردن یک زن یک چیز جدیده که خودشون تازه برای مبارزه کشف کردن، غافل از اینکه بسیجی ها همین دم گوششون چند ساله دارن از دخترها پورن میسازن و باهاش تهدیدشون میکنن. ضدیت فمینیست‌ها با استفاده از ai برای تغییر لباس و لخت کردن و به تصویر کشیدن بدن زنان در پوزیشن‌های مختلف، به امنیت آنلاین زنان مربوط میشه و برای اینه که استفاده از هوش مصنوعی برای آزار جنسی زنان در گفتمان سیاسی باب نشه؛ نه اینکه فمینیست‌ها عاشق اون فردی هستن که شما لختش کردین. این موضوع بین دخترها و زنان اطرافتون قربانی کم نداره و همین باعث ناراحتی خیلی‌ها شده و قطعا به بیشتر شدن این جریان علیه زنان دیگر هم کمک میکنه. حالا اینکه چرا این موضوع رو نپذیرفتید و در عوض بجای قبول اشتباهتون سعی دارین به یه مسخره کردن ساده تقلیلش بدین و در عوض با ادبیات رکیک ضد زن برای فمینیست‌ها آرزوی تجاوز کنید هم یک بدبختی دیگه ماست با مردانی که هیچوقت قرار نیست توسط ai لخت بشن.

وقتی آخوند در کتاب های درسی هفتم تا دوازدهم و بعد در دروس دانشگاهی تمام توان خودش رو به کار میگیره که فمینیسم رو دشمن خانواده و دشمن جامعه و دشمن زنانگی سنتی و یک نیروی شر جلوه بده و بعد شما هم فمینیست‌ها رو به آخوند نسبت میدین، فقط یک معنی داره:
جفتتون زنستیزید. اونا اصلاح پذیر نیستن چون برای بقای ایدئولوژی و حفظ قدرت نمیتونن زنستیزی رو کنار بذارن. ولی سوال اینجاست که چرا شما نمیخواید اصلاح بشید؟ اگر زنستیز نباشید چه چیزیتون به خطر میفته؟ نکنه نگرانید که امتیازات جنسیتی که آخوند بهتون داده رو از دست بدین؟

هفته گذشته یک زن جوان اهل کرج در منطقه شاهین ویلا، با شلیک مستقیم سلاح گرم توسط همسرش به قتل رسید. همسرش بعد از قتل از محل متواری شده بود که توسط پلیس دستگیر شد.
#زنکشی

امروز دوم ژوئن, بعنوان روز جهانی فاحشه‌ها یا روز جهانی کارگران جنسی نام‌گذاری شده‌.

این روز برای ادای احترام به کارگران جنسی و به رسمیت شناختن ماهیت استثمارگرانه‌ی شرایط کاری اون‌هاست. پیشینه این روز، به ۵۱ سال پیش برمی‌گرده. در دهه ۱۹۷۰ میلادی پلیس فرانسه با سرکوب شدید کارگران جنسی، اون‌ها رو تحت فشار گذاشت تا دور از چشم قانون و بطور کاملا مخفیانه کار کنن که این امر باعث شد هیچ پشتوانه و حمایتی نداشته باشن و امنیت خودشون رو از دست بدن. به این دلیل اون ها اغلب موفق نمیشدن دستمزد خودشون رو بگیرن، با انواع بیماری‌ها دست و پنجه نرم میکردن و با انواع خشونت ها مواجه میشدن. بعد از به قتل رسیدن چند کارگر جنسی و سکوت دولت، کارگران جنسی در روز ۲ ژوئن ۱۹۷۵ کلیسای Saint-Nizier رو اشغال کردن و در اون اعتصاب کردن و شعارهای سیاسی سر دادن. بعد از هشت روز پلیس موفق شد کلیسا رو از اشغال دربیاره. از اون تاریخ هرساله کارگران جنسی از این روز برای اعتراض یه شرایط اسفناک کار، حقوق شهروندی، به رسمیت شناخته شدن، و اطلاع رسانی درباره بیماری و عفونت های مقاربتی، سرطان دهانه رحم، بارداری ناخواسته و خشونت‌های جنسی استفاده میکنن.

خبر اومده که در غزه دارن بچه های ۱۳، ۱۴ ساله یا کمتر رو به همسری مردان در میارن. این برای هرکسی باید یک جنایت بزرگ باشه. ولی از اونجایی که وایت غربی حاضره کف دستشویی رو لیس بزنه تا اینکه قبول کنه اسلام دین پدوفیلیاست، اومده تیتر زده که بخاطر جنگ این اتفاق افتاده و درواقع تقصیر اسرائیله. موندم دیگه از دست اینا چیکار باید کرد.

شایعه شده که مجری منفور صدا و سیما مورد تجاوز قرار گرفته. اولین واکنش مردم ایران چی باشه خوبه؟
اومدن با هوش مصنوعی براش لباس زنونه ساختن و بهش القاب و اسامی زنونه نسبت دادن تا تحقیرش کنن. آخه فکر میکنن زن بودن تحقیر آمیزه و بین مورد تجاوز قرار گرفتن و زن بودن پیوند ناگسستنی وجود داره. چند سال دیگه باید زمان صرف بشه که فرهنگ این مردم درباره تجاوز و حقوق زنان اصلاح بشه؟