سخنرانی دکتر عباس علی آبادی، مدیرعامل محترم گروه مپنا، در جمع دانشجویان مهندسی مکانیک دانشگاه تهران با عنوان 'صنعت برق ایران، گذشته، حال و آینده'
23 آبان 1394
23 آبان 1394
سمینار آموزش مکالمه زبان انگلیسی
با سبکی نو
توسط مدرس آمریکایی
فردا یکشنبه مورخ 29 آذر ماه
ساعت 13 الی 14
آمفی تئاتر دانشکده مهندسی مکانیک
با سبکی نو
توسط مدرس آمریکایی
فردا یکشنبه مورخ 29 آذر ماه
ساعت 13 الی 14
آمفی تئاتر دانشکده مهندسی مکانیک
حضور رایگان در دومین کنفرانس رویکردهای نوین مهندسی پزشکی در حوزه بیماری های قلب و عروق
مورخ 1 و 2 بهمن ماه
طبق تفاهم نامه امضا شده با دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه تهران تعداد محدودی از دانشجویان می توانند به طور رایگان در این کنفرانس شرکت نمایند.
جهت ثبت نام حداکثر تا فردا ساعت 12 به دفتر انجمن علمی مراجعه نمایید.
با توجه به محدود بودن ظرفیت اولویت با کسانی است که زودتر ثبت نام نمایند.
مورخ 1 و 2 بهمن ماه
طبق تفاهم نامه امضا شده با دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه تهران تعداد محدودی از دانشجویان می توانند به طور رایگان در این کنفرانس شرکت نمایند.
جهت ثبت نام حداکثر تا فردا ساعت 12 به دفتر انجمن علمی مراجعه نمایید.
با توجه به محدود بودن ظرفیت اولویت با کسانی است که زودتر ثبت نام نمایند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برشکاری چرخدنده با استفاده از تکنولوژی لیزر
از تهران تا مشهد در عرض 50 دقیقه!!
اگر هایپرلوپ ساخته شود، می تواند مسافران را در عرض ۳۵ دقیقه از لسآنجلس تا سانفرانسیسکو ببرد. مثلا اگر ما در ایران هم هایپرلوپ داشتیم، میتوانستیم در عرض ۵۰ دقیقه از تهران به مشهد برویم.
هایپرلوپ را تونلی تصور کنید که بین دو شهر کشیده شده است. البته یک تونل برای مسیر رفت و یک تونل دیگر برای مسیر برگشت دارد. تونلها سطح مقطع کاملا دایرهای دارند و در حقیقت به صورت لولههایی خیلی قطور هستند. در طول مسیر، پایههایی قرار دارند که این تونلها را در هوا نگه میدارند. ما به آنها تونل میگوییم، ولی در اصل به آن Tube یا لوله میگویند. درون این لوله یک واگن قرار میگیرد. واگن یا کپسولی که به آن Pod میگویند. واگن باید با سرعت بیشتر از ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت در این تونل حرکت کند. به همین دلیل هوای داخل تونل تا حد ممکن خالی میشود تا شرایطی نزدیک به خلاء در آن برقرار باشد. بدین ترتیب مقاومت هوای خیلی کمی جلوی واگن بوجود میآید. در عین حال برای کم کردن همینقدر مقاومت هم یک مکندهی هوا جلوی واگن قرار داده میشود تا هوا را از جلو به قسمت عقب واگن هدایت کند. باز هم برای کم کردن مقاومت و اصطکاک، واگن با کف تونل تماس ندارد و بر روی بالش هوا یا میدان مغناطیسی حرکت میکند. در حقیقت واگن در تونل معلق است و در عین حال به همین روش باید از برخورد آن با سقف و دیوارههای تونل جلوگیری شود. نیروی پیشران واگنها هم از شتابدهندههای مغناطیسی یا همان «موتورهای القایی خطی» که در تمام طول تونل نصب شدهاند تامین میشود. کل برق لازم برای هایپرلوپ از پنلهای خورشیدی نصب شده روی تونلها بدست میآید. به هر صورت مسافران درون این واگنها راحت روی صندلی مینشینند و با سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت میکنند تا به مقصد برسند. چند وقت پیش مسابقهای برای طراحی بهترین واگن هایپرلوپ برگزار شد و گروهی از دانشجویان دانشگاه MIT برندهی آن شدند. واگن این دانشجویان ظاهرا خیلی پیشرفته است و از آهنرباهای نئودیمیومی برای معلق ماندن در تونل استفاده میکند. حالا آنها میتوانند به کمک شرکت اسپیس ایکس نمونهای آزمایشی از آن را بسازند و در تونل آزمایشی تست کنند. به طور کلی از بین ۱۰۰ طرح واگن ارسال شده، ۲۲ طرح برتر انتخاب شدند و قرار است در ژوئن امسال رقابتی بین واگنهای ساخته شدهی آنها در تونل اسپیسایکس انجام شود.
شرکت SpaceX طراح و مجری طرح هایپرلوپ از لسآنجلس تا سانفرانسیسکو ادعا کرده است که این هایپر لوپ را تا سال ۲۰۲۱ خواهد ساخت و اگر اوضاع طبق برنامه پیش برود، حتی شاید ساخت آن تا سال ۲۰۲۰ تمام شود.
اگر هایپرلوپ ساخته شود، می تواند مسافران را در عرض ۳۵ دقیقه از لسآنجلس تا سانفرانسیسکو ببرد. مثلا اگر ما در ایران هم هایپرلوپ داشتیم، میتوانستیم در عرض ۵۰ دقیقه از تهران به مشهد برویم.
هایپرلوپ را تونلی تصور کنید که بین دو شهر کشیده شده است. البته یک تونل برای مسیر رفت و یک تونل دیگر برای مسیر برگشت دارد. تونلها سطح مقطع کاملا دایرهای دارند و در حقیقت به صورت لولههایی خیلی قطور هستند. در طول مسیر، پایههایی قرار دارند که این تونلها را در هوا نگه میدارند. ما به آنها تونل میگوییم، ولی در اصل به آن Tube یا لوله میگویند. درون این لوله یک واگن قرار میگیرد. واگن یا کپسولی که به آن Pod میگویند. واگن باید با سرعت بیشتر از ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت در این تونل حرکت کند. به همین دلیل هوای داخل تونل تا حد ممکن خالی میشود تا شرایطی نزدیک به خلاء در آن برقرار باشد. بدین ترتیب مقاومت هوای خیلی کمی جلوی واگن بوجود میآید. در عین حال برای کم کردن همینقدر مقاومت هم یک مکندهی هوا جلوی واگن قرار داده میشود تا هوا را از جلو به قسمت عقب واگن هدایت کند. باز هم برای کم کردن مقاومت و اصطکاک، واگن با کف تونل تماس ندارد و بر روی بالش هوا یا میدان مغناطیسی حرکت میکند. در حقیقت واگن در تونل معلق است و در عین حال به همین روش باید از برخورد آن با سقف و دیوارههای تونل جلوگیری شود. نیروی پیشران واگنها هم از شتابدهندههای مغناطیسی یا همان «موتورهای القایی خطی» که در تمام طول تونل نصب شدهاند تامین میشود. کل برق لازم برای هایپرلوپ از پنلهای خورشیدی نصب شده روی تونلها بدست میآید. به هر صورت مسافران درون این واگنها راحت روی صندلی مینشینند و با سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت میکنند تا به مقصد برسند. چند وقت پیش مسابقهای برای طراحی بهترین واگن هایپرلوپ برگزار شد و گروهی از دانشجویان دانشگاه MIT برندهی آن شدند. واگن این دانشجویان ظاهرا خیلی پیشرفته است و از آهنرباهای نئودیمیومی برای معلق ماندن در تونل استفاده میکند. حالا آنها میتوانند به کمک شرکت اسپیس ایکس نمونهای آزمایشی از آن را بسازند و در تونل آزمایشی تست کنند. به طور کلی از بین ۱۰۰ طرح واگن ارسال شده، ۲۲ طرح برتر انتخاب شدند و قرار است در ژوئن امسال رقابتی بین واگنهای ساخته شدهی آنها در تونل اسپیسایکس انجام شود.
شرکت SpaceX طراح و مجری طرح هایپرلوپ از لسآنجلس تا سانفرانسیسکو ادعا کرده است که این هایپر لوپ را تا سال ۲۰۲۱ خواهد ساخت و اگر اوضاع طبق برنامه پیش برود، حتی شاید ساخت آن تا سال ۲۰۲۰ تمام شود.