✅اطلاعیه

با سلام

انجمن علمی علوم سیاسی در دور جدید فعالیت های خود قصد دارد از علاقه مندان برای حضور در هیئت تحریریه
( #یک_فنجان_سیاست )
دعوت به عمل آورد. داوطلبان می توانند در حوزه‌های زیر همکاری کنند:
1.تاریخ و سیاست
2.حقوق و سیاست
3.روابط بین‌الملل و مسائل منطقه
4.اندیشه سیاسی
5.سیاستگذاری
6.جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی سیاسی
7.سایر موضوعات مرتبط با علوم سیاسی



داوطلبان برای هماهنگی به آیدی زیر پیام دهند:

@utpsaa_admin


------------
@utpsaa

💢انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) با همکاری انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، انجمن علوم سیاسی دانشگاه تهران و انجمن علوم سیاسی دانشگاه بجنورد برگزار می کند:

🔸کارگاه؛ تاثیر هوش مصنوعی و تکنولوژی بر سیاست و روابط بین الملل

🗓شنبه ۸ بهمن
👤دکتر سعید سید آقا بنی هاشمی
🎓عضو هیأت علمی دانشکده روابط بین الملل وزارت خارجه
✍سایبر دیپلماسی (تاثیر تکنولوژی و هوش مصنوعی در عرصه سیاست خارجی)

🗓 دوشنبه ۱۰ بهمن
👤آقای محمد آرین منش
🎓پژوهشگر حوزه آینده پژوهی
✍جنگ های آینده در افق رویداد هوش مصنوعی

🗓 چهارشنبه ۱۲ بهمن
👤خانم مریم محمد زاده
🎓پژوهشگر حوزه تاثیرات تکنولوژی بر سیاست
✍حکمرانی هوشمند در عصر اطلاعات

💵هزینه کارگاه: ۵۰ هزار تومان
✅با اعطای گواهی دو زبانه (انگلیسی_فارسی)
↙️جهت نام نویسی به شناسه زیر در تلگرام مراجعه فرماید.
@bbita_moradi

----------
@utpsaa

✅مال سیاست را به سیاست دهید و مال فرهنگ را به فرهنگ!

🖊به قلم فرید کامیاب، دانش‌آموخته کارشناسی ارشد سیاست‌گذاری عمومی

هرگز دودمان علوم سیاسی در ایران درباره فرهنگ و دشواری‌های آن آگاهی کافی نداشته است. اگر گاهی فرهنگ مورد توجه مواد درسی، دانش‌آموختگان و آموزگاران علوم سیاسی قرار گرفته، بیشتر به پشتوانه احکام رسوا و ساده‌ایست که شاید برای صرفه‌جویی در وقت یا انرژی آن‌ها را کنار نمی‌گذاریم. برای نمونه خیلی وقت‌ها از دروازه زیبای فلسفه سیاسی وارد می‌شویم تا بگوییم هدف سیاست سعادت انسان و جامعه در پناه‌ حقیقت بوده و بنابراین باید منابع نظام سیاسی را بسیج کنیم که سبک‌های زندگی و هویت‌ها به راه راست هدایت شوند. همچنین دستکم در دو دهه‌ی اخیر با کمی مطالعه سطحی جامعه‌شناسی و تاریخ سیاسی-اجتماعی معاصر، مدام همراه با سیاست‌مداران ظاهراً خوش‌نیت تکرار می‌کنیم که "باید فرهنگ سازی کنیم" تا مسائل سرزمینمان بهتر حل بشوند.

به بیان دیگر؛ اهالی علوم سیاسی کشور حتی اگر نسبت به سیاست‌‌گذاری‌های فرهنگ و فرهنگی دوران پهلوی و جمهوری اسلامی انتقادات جدی داشته باشند، در اصل بایسته بودن دخالت مستقیم نهاد دولت در عرصه فرهنگ تردید نمی‌کنند. اینجا باید کسانی به شیوه عیسی (ع) و انجیل مَرقُس به دوستان خود بگویند که مال سیاست را به سیاست دهید و مال فرهنگ را به فرهنگ! البته این سخن به معنای تماس نداشتن سیاست و فرهنگ با یکدیگر نیست. همانطور که مال قیصر و مال خدا نمی‌تواند کاملا بی‌ربط به همدیگر باشد، آن دو سپهر نیز نامربوط نخواهند بود. بی‌نهایت مسئله را در حوزه‌هایی مانند مطالعات توسعه سیاسی می‌توان مثال زد تا نشان داد که فرهنگ و سیاست باهم تماس دارند. پژوهش‌های گوناگونی که درباره دموکراسی انجام گرفته (مانند کار کلاسیک آلموند و وربا درباره فرهنگ سیاسی دموکراسی‌ها) دقیقا در یک چیز مشترک هستند و آن نشان دادن تعامل کردن فرهنگ و سیاست است. این تعامل می‌تواند به شیوه طبیعی‌تر با ریسک‌های اندک باشد، یا اینکه از نوع نشاندن زمامدار در میان میدان فرهنگ محسوب گردد.

چالش این است که بتوانیم هم در جایگاه بررسی نظری و هم در مقام راهنمای عملی اراده دولت، فرهنگ را در چارچوب خود قرار دهیم و یادمان بماند سیاست ارباب آن نیست. زیرا سازوکار (مکانیزم) و نهادهای فرهنگ مانند سیاست کار نمی‌کنند و بسیار پیچیده‌تر و ناروشن‌تر هستند. هنگامی که کنترل کردن متغیرهای کمابیش روشن امور اقتصادی برای سازمان‌های عریض و طویل یا سیاست‌‌گذاران پرمدعا ناممکن است و معمولا منجر به فاجعه اقتصادی می‌شود، چرا باید اعتماد به نفس بالایی برای دستکاری‌های فرهنگی داشته باشیم؟ باید بی‌تعارف بر خود آشکار سازیم که آسیب تنها در این نیست که بودجه عظیمی را با ساختن سازمان‌های به ظاهر فرهنگی نابود کنیم یا برای هر سازمان سیاسی و اقتصادی یک معاونت فرهنگی نیز در نظر بگیریم. بلای واقعی وقتی رخ می‌دهد که با دخالت‌های خود پویایی طبیعی فرهنگ، اعتماد هویت‌ها و سبک‌های زندگی گوناگون به نهاد دولت، نظم اجتماعی و آینده مشروعیت نظام سیاسی را مختل می‌کنیم.

امروز رشته‌های گوناگونی تمام یا قسمتی از تمرکز خود را بر مطالعه فرهنگ گذاشته‌اند؛ از انسان‌شناسی فرهنگی، جامعه‌شناسی فرهنگ و جامعه‌شناسی فرهنگی بگیرید تا علوم‌شناختی و مطالعات توسعه. اگر بخواهیم چکیده‌ی پندهای آن‌ها را برای سیاست، سیاستمدار و سیاست‌پژوه بیان کنیم، باید چنین چیزی باشد: ورود قهری و حتی تشویقی اقدام عمومی دولت به فرهنگ آغازی پهلوانی اما سرانجامی وخیم در پی خواهد داشت.


#انجمن_علمی_علوم_سیاسی
#یک_فنجان_سیاست
#سیاستگذاری

-------------
@utpsaa

✅انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران برگزار می‌کند:

دوره‌های زبان فرانسه🇫🇷

🔻کلاس A1.1

تعداد جلسات: ۱۸ جلسه

⏰روز‌های شنبه و دوشنبه - ساعت۱۸

شروع کلاس از ۲۴ بهمن‌ ماه


〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

هزینه‌ی شرکت در دوره‌ برای دانشجوهای دانشکده حقوق و علوم سیاسی ۳۵۰ هزار تومان و سایرین ۴۵۰ هزار تومان می‌باشد.

• دانشجویان دانشکده برای برخورداری از تخفیف، بایستی عکس کارت دانشجویی خود را ارسال کنند.

❌ظرفیت محدود

🔸 آموزش به صورت مجازی و در گوگل‌میت خواهد بود.


برای ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید:
@HemilaYavarnezhad

@UTPSAA

✅انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران برگزار می‌کند:

دوره‌های زبان لاتین

🔻کلاس A1.1

تعداد جلسات: ۱۲ جلسه

⏰ یکشنبه‌ها - ساعت ۱۸

شروع کلاس از ۲۳ بهمن‌ ماه


〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

هزینه‌ی شرکت در دوره‌ برای دانشجوهای دانشکده حقوق و علوم سیاسی ۴۰۰ هزار تومان و سایرین ۵۰۰ هزار تومان می‌باشد.

• دانشجویان دانشکده برای برخورداری از تخفیف، بایستی عکس کارت دانشجویی خود را ارسال کنند.

❌ظرفیت محدود

🔸 آموزش به صورت مجازی و در گوگل‌میت خواهد بود.


برای ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید:
@NjahanE

@UTPSAA

✅انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران برگزار می‌کند:

دوره‌های زبان ترکی استانبولی🇹🇷

🔻کلاس A1

تعداد جلسات: ۲۴ جلسه

⏰ یکشنبه‌ و سه‌شنبه - ساعت ۱۷

شروع کلاس از ۲۳ بهمن‌ ماه


〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰

❌ظرفیت محدود

🔸 آموزش به صورت حضوری و در دفتر انجمن علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران خواهد بود.


برای ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر به آیدی زیر پیام دهید:
@Sagharkhh

@UTPSAA

🔴 کلاس‌های زبان در حال ثبت نام انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران:

🔸دوره مبتدی(A1) زبان فرانسه(مجازی)

شروع دوره: ۲۴ بهمن

🔸دوره مبتدی(A1) زبان لاتین کلاسیک(مجازی)

شروع دوره: ۲۳ بهمن

🔸دوره مبتدی(A1) زبان ترکی استانبولی(حضوری)

شروع دوره: ۲۳ بهمن


@utpsaa

💢انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه بجنورد باهمکاری انجمن های علمی برتر علوم سیاسی و اقتصاد برگزار می کند :

🔸سیاست گذاری و امنیت انرژی در ایران


👤 دکتر عباس ملکی
🎓پژوهشگر و استاد سیاست گذاری انرژی دانشگاه صنعتی شریف

🗓 پنجشنبه ۱۳ بهمن

🕖 ساعت ۱۹

لینک ورود به نشست :

🌐https://www.skyroom.online/ch/atu/politic-union



📮 روابط عمومی انجمن علوم سیاسی دانشگاه بجنورد

@ub_ps

✅ نشریهٔ خرد
شمارهٔ پنجم | بهمن ۱۴۰۱

🔴صاحب امتیاز: انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه تهران

🔹در این شماره خواهید خواند:

🔻 مطالبه‌گری زنان امروز
🔻اعتراض طبقهٔ متوسط
🔻ساز و کارهای قانونی اعتراضات در ایران
🔻بحران تورم در ایران
و بیشتر

@utpsaa

📖همه ما، در مواجهه با هر نوع کمیابی، جذبش می‌شویم. ذهن به شکلی خودکار و پرقدرت به سمت نیازهای برآورده نشده متمایل می‌شود. آن نیاز برای افراد گرسنه غذاست، برای افرادی که سرشان شلوغ است ممکن است پروژه‌ای باشد که باید تمامش کنند، برای کسی که دچار تنگدستی شده است می‌تواند پرداختی اجاره‌ این ماه باشد، برای افراد تنها می‌تواند نبود همنشین باشد. کمیابی چیزی بیش از نارضایتی حاصل از کم داشتن یک چیز است. کمیابی شیوه تفکر ما را تغییر می‌دهد و خود را به ذهن ما تحمیل می‌کند.

🔻فقر احمق می‌کند- سنهدیل مولاینیتن

#برشی_از_کتاب
--------------

@utpsaa

«یک فنجان سیاست☕️»

🔹مقدمه‌ای بر روابط ادبا و دولت‌ها

🖌به قلم علیرضا مددی، دانشجوی کارشناسی دو وجهی علوم سیاسی


تا پیش از مدرنیته، فکر و اندیشه در ایران اغلب در قالب شعر و یا نهایتاً نثری ادبی و نه علمی انعکاس پیدا می‌کرد و این امر باعث شده که یک محقق ادبیات فارسی حوزه کاری وسیعی از تاریخ گرفته تا عرفان و از کلام و فلسفه گرفته تا برخی متون پزشکی داشته باشد.
اما حکایت سیاست و ادبیات فارسی رنگ دیگری دارد و در این نوشته و شاید نوشته‌های آتی سعی می‌شود بخشی از این حکایات بازگو شود تا زمینه‌های آشنایی با تأثیرات ادبای فارسی زبان بر سیاست و همچنین تأثیرات سیاست بر زیست شعرا و نویسندگان فارسی زبان فراهم آید.

۱. ادبا و سیاست تا پیش از مشروطه:
می‌توان گفت در ایران پیش از مشروطه، دو دسته از ادیبان ایرانی بیشتر با حکومت و سیاست مرتبط بوده‌اند:
اولین دسته شاعرانی بودند که برای ماندگاری اشعار خود و همچنین برای کسب درآمد، نیازمند حمایت پادشاهان، وزرا و درباریان بودند و از این رو اغلب به مدح و ستایش ارباب قدرت می‌پرداختند. از طرف دیگر پادشاهان و وزیران برای تقویت مشروعیت حکومت خود به بازوهای تبلیغاتی فراوانی نیاز داشتند و هیچ جادویی را به اندازه جادوی شعر برای این کار مناسب نمی یافتند.
اگرچه قصاید مدحی میتواند برای استخراج اطلاعات مفیدی از عصر شاعر مورد بهره برداری قرار گیرد اما باید به این نکته هم توجه داشت که به عنوان مثال در زمانی که شاعرانی مانند فرخی و عنصری بر سر پاداش‌های بی‌کران سلطان محمود با یکدیگر رقابت داشتند، سلطان مشغول کشتن انسان‌های بی‌شماری بود که جرمشان ظاهراً داشتن عقاید متفاوت با خلیفه و سلطان بود.

دسته دوم شامل ادیبانی می‌شود که قصد بیان انديشه‌ها، افکار و یا نصایح خاصی را داشته‌اند و آنها نیز ناچار بودند برای کسب درآمد و مورد توجه پادشاه و درباریان قرار گرفتن، خود را به حکومت نزدیک نگه دارند و در صورت لزوم به مدح صاحبان قدرت هم بپردازند. فردوسی، بیهقی، سعدی، حافظ و حتی خواجه نظام را می‌توان از این دسته به شمار آورد. از خلال نوشته های این افراد می‌شود اندیشه سیاسی حکیمان و حاکمان ایرانی و همچنین تا حدودی وضعیت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی هر عصر را بررسی نمود.

۲. ادبا و سیاست در عصر مشروطه و پس از آن:
در حالی که وضعیت شعر و ادبیات فارسی تا پیش از مشروطه به شکل مذکور ادامه داشت، پس از ورود سایه‌های مدرنیته به ایران، شعر و نثر ادبی هم دچار تحولات گوناگونی شد و شاعران و نویسندگانی که تا دیروز تنها منبع حمایتی برای خود را دربارهای پادشاهان می‌دیدند، با منبع بی‌پایانی به نام افکار عمومی و حمایت مردمی آشنا شدند. از این رو شاعران و نویسندگان بیش از پیش پا در کفش سیاست کرده و سعی نمودند وضعیت خود را از حالت منفعل و پذیرا به حالت فعال و تأثیر‌گذار تغییر دهند.
این مسئله تحت تأثیر عواملی بود که ذکر برخی از آنها بی فایده نیست:
۱. ورود صنعت چاپ به ایران و ارزان‌تر شدن صنعت نشر کتاب
۲. رفت‌وآمد آمد فرنگیان به ایران و همچنین بازگشت فرنگ رفتگان و تشکیل گروه‌های منور الفکری
۳. وجود آزادی بیان بیشتر برای شاعران و نویسندگان تحت تأثیر سستی و ضعف دولت قاجار در سال‌های پیش از مشروطه و ناتوانی آن دولت در سانسور و قلع و قمع شعرا و نویسندگان، آزادی بیان نسبی پس از مشروطه و همچنین زندگی کردن بسیاری از ادبا در خارج از کشور
۴. تأسیس احزاب مختلف «مخصوصاً حزب توده» و درگیر شدن بسیاری از شعرا و نویسندگان در مسائل سیاسی روز ایران و جهان
۵. تجربه کردن استبداد پهلوی اول و دوم پس از تجربه شیرین آزادی نسبی و آرزوی باز یافتن آن روزها
این عوامل و سایر عواملی که در جای خود باید به آنها پرداخته شود، بازار سیاست را به قدری برای شاعران و نویسندگان ایرانی گرم کردند که سهراب سپهری به عنوان کسی که از دنیای سیاست فاصله گرفته و با آنچه در آن است غریبه بود، توسط دیگر شعرا مطرود شد و احمد شاملو درباره او چنین اظهار نظر می‌کرد: «باید فرصتی پیدا کنم یک بار دیگر شعرهایش را بخوانم، شاید نظرم درباره کارهایش تغییر پیدا کند. یعنی شاید بازخوانی‌اش بتواند آن عرفانی را که در شرایط اجتماعی سال‌های پس از کودتای ۳۲ در نظرم نامربوط جلوه می‌کرد، امروز به صورتی توجیه کند. سر آدم‌های بی‌گناهی را لب جوب می‌برند و من دو قدم پایین‌تر بایستم و توصیه کنم که: "آب را گل نکنید!" ... دست کم برای من فقط زیبایی کافی نیست؛ چه کنم؟ اختلاف ما در موضوع کاربرد شعر است. شاید گناه از من است که ترجیح می‌دهم شعر شیپور باشد نه لالایی؛ یعنی بیدارکننده باشد نه خواب‌آور.»
در نوشته های آتی سعی خواهد شد نوشته‌ها، آثار و ادبایی که پایی در کفش سیاست و پایی در کفش ادبیات داشته‌اند، به تفصیل معرفی و بررسی گردند به گونه ای که برای دانشجویان هر دو رشته سودمند واقع شود.

#یک_فنجان_سیاست
-------------

@utpsaa

کانون ایران‌شناسی دانشگاه تهران با همکاری انجمن علمی تاریخ دانشگاه علامه طباطبایی برگزار می‌کند:

📔حلقه کتابخوانی کتاب هویت ایرانی

دوشنبه‌ها ساعت ۱۰ الی ۱۲
شروع از ۲۴ بهمن
به صورت حضوری

برای ثبت نام به آیدی @benedict_msv مراجعه نمایید.


@iranshenasi_ut
@anjomn_history_atu