یک نکته دیگه هم که یادتون نره به خاطر داشته باشید این هست که ما آزادیم که وقتمون رو اونطوری که دوست داریم استفاده کنیم، توی هر زمینه‌ایی که بهش مشتاقیم، اما خب همیشه هم لزوم نداره نتایجی که بدست میاریم رو انتشار بدیم. مثلاً نیوتون هم وقت‌های زیادی رو برای کتاب‌های مقدس و شیوه‌های کیمیاگری گذاشته و خب اون زمان کنجکاو بوده که در این مورد بدونه، واقعاً هم بهش علاقه‌مند بوده، حتی در اسنادی که موجود هست از نیوتون، به راحتی شوق و اشتیاقش قابل مشاهده هست، اما خب هیچ وقت در موردشون چیزی انتشار نداده.

خیلی از موضوعات که در رشته خودمون هم هستن، بدون پاسخ موندن، مثل قضیه آخر فرما که یک موضوع توی ریاضیاته، اما مدت‌ها ریاضی دان‌ها نمی‌دونستن شواهدشون برای حل کردن این مسأله، کمه یا مهارت و ابزار هاشون. برای همین شما خودتون تصور کنید که اگر خارج از شاخه تخصصی ما باشه و بدون رعایت کردن قواعد واردشون بشیم اوضاع چطوری می‌تونه باشه.

خیلی از سؤالاتی که توی علم مطرح میشه، بعضی وقتا اصلاً مشخص نیست که برای دقیقاً چه رشته‌ای هست، مثلاً ممکنه اول کمی فلسفی به نظر برسه بعد همینطور رفته رفته تبدیل به یک موضوع در فیزیک بشه، و این موضوع فواید جالبی هم داره. مثل زمانی که فیزیک کوانتوم شکل گرفت، خب با شکل‌گیری فیزیک کوانتوم، کلی سؤال جدید در شیمی، زیست‌شناسی و... مابقی رشته‌ها شکل گرفت و برخی اوقات هم سؤالات قدیمی به شیوه‌ها و نگرش‌های جدید پرسیده می‌شد.

به قول ‌تری تائو ریاضیدان بزرگ، در ریاضیات گاهی از اوقات می‌تونیم حدس بزنیم که احتمالاً بعضی از مسائل به زودی قابل حل نیستند چرا که ابزار‌های مناسبی برای حلشون هنوز وجود نداره.

در نهایت، ما باید شک کنیم، که آیا به میزان کافی در مورد اون مسأله آگاهی داریم؟ و آیا مسیر درستی برای پاسخ دادن به اون سؤال میدونیم؟ و بعضی اوقات بریم با چند تا متخصص توی اون رشته صحبت کنیم و نظرشون رو هم بپرسیم.

در آخر این صحبت هم باید بدونیم که علم همیشه بر اساس تصمیم جامعه علمی جلو میره، که بهش اِجماع(توافق) گفته میشه. همیشه این جامعه علمی هست که تلاش می‌کنه‌ ایده‌های جدید رو قبول و یا رد کنه. در واقع این کار برای حفظ و حراست خود علمه، اما خب با وجود این مسأله هم، همیشه جامعه علمی هم تصمیم‌های درستی نگرفته، بعضی اوقات ممکن بوده یک سری مسائل رو کم اهمیت یا بی‌اهمیت جلوه بده.

مثل موضوع لودوینگ بولتسمانه، که نظریه‌اش در زمانی که زنده بود جدی گرفته نشد و خودکشی کرد، اما خب بعد از مدت کوتاهی متوجه اهمیت کارش شدن و الان بولتسمان رو به عنوان یکی از بزرگان فیزیک آماری می‌شناسن.

علم نیاز به شهادت نداره، بالاخره حقیقت بر ملا میشه! – دیوید هیلبرت

References :
— Image
— Wikipedia.org
— Psychologytoday.com
— Tandfonline.com
— Indiana.edu

"سال نو، نِگرش نو"

در آستانه شروع سال جدید، امیدوارم نکات زیر به شما برای داشتن سالی بهتر کمک کنه.

۱. باید به خاطر داشت که شرایط‌ایده‌آل تنها یک دروغ به خود ماست. حتی به فرض اگر بهترین شرایط برای ما فراهم بشه، باز هم همیشه مسأله‌ایی در خلاف هدف، یا بینش ما وجود داره، در بیشتر اوقات هم این مسئله عمل میکنه، که موضوعی در خلاف بینش و باور های ما باشه، پس هیچ وقت شرایط ایده آل نخواهد بود، اما با قبول کردن این موضوع میتوان کمک شایانی به خودمون و بهبود شرایط بکنیم.

۲. واقعیت اینه که اگر روی نداشته‌های خودمان بیش از یک اندازه تمرکز و تفکر کنیم، داشته‌هایمان را هم از دست می‌دهیم اما اگر روی داشته‌ها و شرایط فعلی خودمان تمرکز کنیم می‌توانیم نداشته‌هایمان را هم بدست بیاریم.

۳. در نهایت به خاطر داشته باشیم برخی از چیزی‌هایی که برای ما اتفاق می‌افته همراه با درسی ارزشمند و مهم برای ماست و تا زمانی که آن را فرا نگیریم به قدری تکرار میشه تا به هدف آن درس برسیم؛ حتی رنج‌ها و غم‌های ما.

با این همه آن رنج شما، گنج شما باد
افسوس که بر گنج شما، پرده شمایید
مولوی

امیدوارم سال خوبی رو برای خودتون بسازید.
پیروز و سربلند باشید.
🧠 UseData

عیدانه‌ی من و تیم ساینس‌کلاب هم این وبینارهای نوروزی هستن که توسط ادمین‌های هربخش، برای نوروز تدارک دیده شدن تا در این فرصت تعطیلی، درزمینه‌های مختلف بتونیم یادگیری داشته باشیم. اطلاعات بیشتر مربوط به وبینارها، یک روز قبل در کانال منابع ساینس کلاب قرار خواهد گرفت و لینک شرکت در هر وبینار نیز توی همون روز، توی کانال قرار می‌گیره. منتظر اطلاعات بیشتر باشید و عیدتون مبارک ♥︎.

تست MBTI: چرت محض!

سال 1917 بود که کاترین بریگز با داماد آینده خودش ملاقات کرد و متوجه شد که شخصیتش چقدر با بقیه افراد خانواده فرق داره. او برای درک بهتر این تفاوت شروع به مطالعه زندگی افراد مشهور کرد و در نهایت تمام این مطالعات چهار تیپ شخصیتی اصلی رو ایجاد کرد : متفکر - خودجوش - علمگرا - اجتماعی

وقتی که کتاب «تیپ های روان‌شناختی» یونگ در سال 1923 در امریکا به انگلیسی ترجمه شد، اون تصمیم گرفت که تحقیقات قبلی خودش را به یک چیز کاربردی تر تبدیل کنه.

ادامه مطلب - خواندن کمتر از 7 دقیقه
🧠 UseData

خلاصه این مطلب :
تست MBTI، هیچ اعتباری علمی ندارد. - آدام گرانت

امروزه MBTI شهرت خیلی خوبی داره و در آمریکا به صورت میانگین سالانه 3 میلیون نفر از این تست برای خودشناسی استفاده میکنن! این آزمون ادعا میکنه بر اساس 93 تا سوال میتونه کل مردم رو در 16 گروه شخصیتی گروه بندی کنه و بر این باور هست که این کار میتونه بسیار کمک کنه به درک بهتر هر شخص از شخصیت خودش.

حال رویکرد به اصطلاح علمی MBTI چه نقد هایی بهش وارد هست؟
• هیچ اعتباری علمی وجود نداره!
• روایی و پایایی کم.
• نتایج نامعتبر!

وقتی ما یک سری حرف مبهم و یا کلی در مورد خودمون میشنویم، به دنبال ربط دادنشون به خودمون میگردیم و اگر اون موضوع به اندازه کافی مبهم و یا کلی باشه، ارتباطی پیدا میکنیم که اون حرف ها رو به شخصیت خود یا سرنوشتمون وصل کنه!

اثر بارنوم
برترام فورر یک آزمون شخصیت شناسی به دانشجو های خودش داد و از اون ها خواست که به این آزمون پاسخ بدن. فورر به دانشجوی های خودش گفت با خواندن جواب هایی که به این آزمون دادن، شخصیت اونها رو تحلیل کرده و به هر کدوم از اونها میگه چه شخصیتی دارن! چند روز بعد فورر به دانشجو های خودش یک سری برگه نشان داد که در اون توضیحاتی در مورد ویژگی های شخصیتی آنها نوشته شده بود و از اونها خواست که بر اساس اینکه توضیحاتش چقدر واقعیت دارن از 0 تا 5 به او یک نمره بدن. نمره 0 نشون میداد که اصلا هیچ ربطی نداره اون ویژگی ها به شخصیت اون نفر، و نمره 5 هم که مشخصه. حال موضوع جالب میشه وقتی بدونید میانگین نمرات 4.26 بود! وقتی که نتایج اعلام شد، فورر به تمام دانشجویانش این موضوع رو افشا کرد و به آنها گفت که من این پاسخ ها رو از یک کتاب فالگیری در یک دکه روزنامه فروشی کپی کردم. تمام توضیحات یکسان، کلی و مبهم بودن که هر شخصی میتونه برای خودش تفسیر کنه. پس MBTI هم دست کمی از این موضوع نداره.

هیچ فایده‌ای در کار نیست.
اوایل سال 2000 بود که کاربرد های آزمون MBTI در محیط کار پیشنهاد شد. گفته میشد که این کار باعث افزایش بهره وری در محیط کار و بهبود همکاری بین کارکنان میشه. اما سال 2006 بود که به این نتیجه رسیدند که شواهد کافی برای این ایده وجود ندارد و تازه مشکلاتی هم ایجاد میکنه. عصب شناسان هم روی این موضوع شروع به کار کردند، و به این نتیجه رسیدند که حتی نتایج این تست با عملکرد کلی در محیط کار هیچ ارتباطی نداره.

تحقیقات مثبت در مورد MBTI
تمام موسسات و شرکت هایی که برای انجام این تست از شما پول میگیرند و در وبلاگ هایشان کلی تحقیقات مثبت و خوب رو در مورد MBTI منتشر میکنند، از یک منبع مشترک برای این تحقیقات استفاده میکنند، و آن هم «The Center for Applications of Psychological Type» نام دارد.

مشکل این موضوع کجاست؟
این مرکز روانشناختی توسط کاترین بریگز و دخترش ایزابل مایرز تاسیس شد. به نظر شما آیا این مرکز نقدی رو بر تستی که خودش طراحی کرده وارد میکند؟ و اگر هم وارد کند نقدی معتبر و علمی است؟ این موضوع رو هم فراموش نکنید که نه مایرز و نه بریگز به طور رسمی در رشته روانشناسی تحصیل نکردند و هر دو در زمینه تست روان‌سنجی خودآموز بودند.

اگر MBTI علمی نیست و هیچ دانشمندی آن را قبول ندارد چرا هنوز بسیار رایج است؟

• نتایج چاپولس مانندی که حس خوبی(کاذب) رو به ما انتقال میده.
• غیر پیچیده بودن و ساده بودن نتایج.
• سود اقتصادی خوب و مناسب از برای برگزار کنندگان این آزمون.


نتیجه گیری :
در نهایت منظور ما این نیست که MBTI به طور کامل بدون فایده است. نه اینطور نیست، می‌توان از آن برای تفریح و سرگرمی استفاده کرد. موفق باشید.

نسخه کامل را در ویرگول بخوانید. - خواندن کمتر از 7 دقیقه.
🧠 UseData

بعضی اوقات، این یک راز نیست، فقط مربوط به ما نمی‌شه.

شاید شما به صورت ناخواسته کنجکاو شده باشید و تلاش کرده باشید تا در مورد موضوعی از فردی مطلع بشید، اما اگر شما با این کار به حریم خصوصی شخص تجاوز کرده باشید، همچنان این کنجکاوی را ادامه میدهید؟

با اینکار، در هر شرایطی و برای هر کسی، چه برای هیجان، چه برای کمک کردن و چه برای سر در آوردن از یک موضوع، هم به حریم خصوصی اون شخص تجاوز کردید و هم به اون فرد حس "ناامنی" دادید. در هر حالتی باید به حریم خصوصی افراد احترام بزارید، حریم خصوصی همیشه یک تعریف یکسان نداره و می‌تونه بر اساس محیط، شرایط و افراد تعریف متفاوتی داشته باشه.

دوستان واقعی،جاسوسی نمی‌کنند، بلکه به حریم خصوصی یکدیگر احترام می گذارند. حریم خصوصی یک ضرورت است، نه یک حق.

اما حالا چطور می‌تونیم درک بهتری از حریم شخصی خود، و دیگران داشته باشیم، و ناخواسته این حریم را زیر پا نذاریم ؟ در پست بعدی به بررسی این موضوع می‌پردازیم. میتوانید در مورد درک حریم خصوصی در روابط از منبع زیر، اطلاعات بهتری بدست بیاورید.

How Much Privacy Is Good for a Relationship?

🧠 UseData

زیبایی‌شناسی‌عصبی
بارمان و کمیل
در این وبینار به زیبایی‌شناسی‌عصبی موسیقی و بصری می‌پردازیم. در مورد آزمایش های انجام شده صحبت می‌کنیم و مروری هم بر تاریخچه زیبایی‌شناسی عصبی خواهیم داشت.
- وبینار ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر سه‌شنبه در گوگل‌میت برگزار می‌شه.
-وبینار رایگانه.
- برای شرکت در وبینار باید از طریق این لینک ثبت‌نام کنید (از وی‌پی‌ان‌ استفاده کنید):
https://www.eventbrite.it/e/618474402587
- پس از ثبت‌نام، لینک شرکت در وبینار براتون ایمیل می‌شه.
- اگر مشکلی در ثبت نام داشتید می‌تونید به @Barmaaaan پیام بدید.

حریم خصوصی در اصل چه تعریفی داره؟
اگر بخواهیم ادبی آن را توضیح بدهیم، میتوان گفت :
حریم خصوصی به عبارتی همان مرزهای احساسی و روانی می‌باشد که هر شخص برای خودش دارد و بدون حفظ نمودن آن نمی‌تواند روابط اجتماعی و زندگی موفقی را داشته باشد.

این کار نه تنها به دلیل قوانین، بلکه برای احترام به افراد دیگر نیز باید انجام شود. اما به طور کلی تعریف یکسانی از حریم خصوصی-شخصی وجود ندارد، میتواند برای هر کدام از ما متفاوت باشد. پس مهم است به طور یکسان به حریم خصوصی دیگران فکر نکنیم، چرا که در موقعیت های مختلف، تعریف ما از حریم خصوصی تغیر میکند.

ادامه مطلب - خواندن کمتر از 6 دقیقه
🧠 UseData

خلاصه این مطلب :

من که چیزی برای پنهان کردن ندارم، چرا باید به حریم خصوصی خودم اهمیت بدم؟
ما باید به حریم خصوصی خود و دیگران اهمیت بدیم، حتی اگر چیزی برای پنهان کردن نداشته باشیم. به دو دلیل مهم؛ دلایل ایدئولوژیک، دلایل علمی.

دلایل ایدئولوژیک
• حریم خصوصی، یک ضرورت است، که شاید همیشه از آن برخوردار نبودیم.
• حریم خصوصی، یکی از مولفه های حقوق بشر است.
• اینکه چیزی را برای پنهان کردن نداریم، در حقیقت، چندان درست و واقعی نیست.

حریم خصوصی را با محرمانه بودن یا راز داری اشتباه نگیرید. همه ما میدانیم در حمام چه میکنیم، اما باز هم در را میبندیم. به این علت که شما حریم خصوصی را میخواهید، نه محرمانه بودن را. بیشتر اوقات ما در تلفن همراه خودمان محتوای خاصی نداریم، اما دوست نداریم دیگری آن را تماشا کند، به همین علت است که همه ما نیاز به حریم خصوصی و روانی داریم.

دلایل علمی
• اطلاعات در دست افراد نامناسب، خطرناک میشه، حتی اگر مهم نباشه.
• آینده غیر قابل پیش بینیست.
• زندگی شخصی شما، خارج از چارچوب تبدیل به سلاح میشود.
• اطلاعات شما ارزشمنده.

شرکت هایی مثل، فیسبوک، تلگرام، گوگل و.. به شما اجازه میدهند به صورت نامحدودی اطلاعات را رایگان در سرور هایشان آپلود کنید، تا به حال فکر کردید مدل کسب و کار آنها چطور است؟ چگونه این همه پول در می آورند؟ آنها اطلاعات شما را به شرکت های تبلیغاتی، میفروشند.

اما هیچ وقت از شما نپرسیده اند که آیا میخواهید اطلاعات خودتان را بفروشید؟ آیا اگر بپرسند به آنها پاسخ میدهید؟ اگر شخصی از شما 100 تا سوال در مورد زندگی شخصی تان بپرسید تا آن را بفروشید، این کار را میکنید؟ احتمالا نه، درسته؟ اما هر بار که از سرویسی استفاده میکنید که از فروش اطلاعات شما درآمد زایی میکند، اجازه میدهید این اتفاق به سادگی بی افتد.


یاد بگیریم راز نگه دار باشیم و به حریم خصوصی دیگران احترام بگذاریم.
پس حتی اگر دوست صمیمی ما باشه، نمیتوانیم قبل از اینکه در اتاق را بزنیم و از او اجازه بگیریم، وارد اتاق شویم. نمیتوانیم از وسایل دیگران استفاده کنیم، بدون اینکه اجازه بگیریم، نمیتوانیم از دیگران بخواهیم اسرارشان را با ما در اشتراک بگذارند، وقتی از این کار حس خوبی نمیگیرند، ما اغلب به دلایل مختلف، مرزهای زندگی شخصی یک نفر را نادیده می گیریم.

شاید صحبت در مورد حریم خصوصی-روانی هیچ وقت به پایان نرسد، اما تلاش کردیم تا درک واضحی از این موضوع در دنیای مجازی و واقعی به شما بدهیم، تا شاید از این پس جوری دیگری به حریم خصوصی خود اهمیت بدهید.

نسخه کامل را در ویرگول بخوانید. - خواندن کمتر از 6 دقیقه.
🧠 UseData

حد و مرز خودت را مشخص کن، تا آرامشت را پیدا کنی.
Setting boundaries, Find Peace

این نویسنده که خودش هم تراپیسته، توضیح میده که توی این مدت فعالیتی که داشتم، افراد زیادی با مشکلات مختلف بهم رجوع کردن و بیشتر ریشه این مشکلاتشون نداشتنِ حد و مرز شخصی بوده.

نویسنده این کتاب یک سری نکات رو که در جلسات تراپی به مراجعینش میگفته رو منتشر میکرده و چون استقبال خوبی شده، به این نتیجه میرسه که همین نکات رو مرتب کنه، و حالا هم که تبدیل به کتاب شده.

این کتاب حدودا چهارده فصل داره و سعی میکنیم به صورت مختصر و مفید به نکات خوبِ این کتاب بپردازیم. این کتاب ترجمه هم شده و میتونید از طریق این لینک، کتاب رو تهیه کنید.

Amazon - 4.8/5 — Goodreads - 4.3/5

🧠 UseData

نداشتن حد و مرز شخصی، میتونه در هر چیزی مخصوصا روابط، برای ما مشکل ساز بشه، افرادی که روحیه «اجتنابی» (Avoidant) دارن، یکی از مشکلات اصلیشون اینه که حد و مرز فردی پررنگی رو ندارن. به همین دلیله که از اینکه یکی رو زیادی به خودشون نزدیک کنن میترسن.

از کجا متوجه بشیم که باید روی حد و مرز شخصی خودمان کار کنیم؟

- از اونهایی که ازتون کمک میگیرن، کم کم کینه به دل میگیرید.
- بیشتر اوقات شکایت میکنید که به بقیه کمک میکنید ولی اونها براتون کاری نمیکنند.
جواب تلفن رو نمدید یا تکستی رو باز نمیکنید که نکته ازتون درخواستی کرده باشن.
- وقتی برای خودتون ندارید.
- هر از گاهی هم دلتون میخواد همه چی رو رها کنید و از کنار اونهایی که میشناسید محو بشید.

اگر این موارد براتون آشناست، این کتاب قراره خیلی مفید باشه براتون. در ادامه این کتاب سعی میکنیم هر فصل رو به صورت مختصر و مفید توضیح بدیم.

🧠 UseData

خلاصه فصل اول و دوم
حد و مرز فردی به چه معناست و اگر رعایت نکنیم ممکنه چه هزینه ایی برامون داشته باشه؟

همه ما، نیازمند به مرزگذاری در روابط خودمان داریم، در اصل مرزگذاری و مشخص کردن حد و مرز به ما کمک میکنه که احساس امنیت داشته باشیم. اگر ما نتونیم در یک رابطه نه بگیم، یا اگر یک چیزی ناراحتمون میکنه و نمیتونیم بگیم، اون رابطه آهسته آهسته مخرب میشه. رابطه های مخرب هم مشخصه، عامل استرس و... وقتی سوار هواپیما میشید، اول به شما هشدار میده که ماسک اکسیژن خودتون رو بزنید، و بعد به دیگری کمک کنید، این کتاب هم همین حرف رو میزنه.

ما در این کتاب به سه نوع از حد و مرز فردی میپردازیم.

- حد و مرز های ضعیف
وقتی یک نفر میبینه که یک سری چیزا باعث ناراحتیش میشه، یا میخواد نه بگه، و یا چیزی نمیگه، یا یک جوری بیان میکنه که اصلا متوجه نمیشیم،خیلی دنبال این هستند که مردم رو راضی کنن، محتاج به نظر بقیه هستن تا بفهمن دیدگاهشون درست یا غلط بوده، ترس از طرد شدن رو دارن، این افراد توی این دسته قرار میگیرن.

- حد و مرز بیش از اندازه خشک و غیر منعطف
این افراد یک سری قوانین خاص دارن برای خودشون، و تحت هیچ شرایطی این قوانین رو زیر پا نمیزارن. مثلا با خودش اون شخص عهد کرده که به هیچ وجه به کسی پول فرضا قرض نده، حتی وقتی دوستش که آدم سالمیه و توی موقعیت سختی قرار گرفته، و به پول احتیاج داره باز هم این شخص کمکی نمیکنه. در اصل اون افراد دور خودشون یک دیوار کشیدن و بقیه آدم ها دور بشن و به نوعی از خودشون محافظت کنن. این آدما چیز زیادی در مورد خودشون نمیگن.

- حد و مرز سالم
معمولا این افراد درک خوبی نسبت به احساسات و توانایی روانی و فیزیکی خودشون دارن.سعی میکنن گفته هاشون رو به صورت شفاف به دیگران انتقال بدن. جواب منفی رو به خودشون نمیگیرن، یعنی شخصیش نمیکنن، حرف طرف مقابلشون رو به خوبی گوش میکنن. در نتیجه در این روابط همه چیز برای خودشون و طرف مقابلشون شفاف تره.

برای اینکه حد و مرز سالمی رو برای خودمون مشخص کنیم، دو مرحله رو باید در نظر بگیریم. اول، بیان مرز هامون، دوم نشون دادن اون مرز در واقعیت و عمل. - اگر مثلا با دیر اومدن و بدقولی مشکل دارید، وقتی یکی از دوستانتون این رفتار رو کرد بهش بازخورد بدید از این رفتارش، بیشتر اوقات به این علت افراد نمیتونن مرز گذاری درستی داشته باشن که از واکنش دیگران میترسن.
نویسنده در مورد یک سری واکنش احتمالی صحبت میکنه که بهتره باهاش از قبل آشنا باشیم:

- پس زدن و شکایت کردن
- تست کردن (سعی میکنن چونه زنی کنن تا درخواستتون رو تغیر بدید.)
- توجه نکردن
- دفاعی رفتار کردن و شخصی کردن مسائل
- سرد شدن، قهر کردن، یا شاید قطع رابطه

اما خب این واکنش ها، واکنش های سالمی نیستند. پذیرفتن، این میتونه یک واکنش سالم باشه. مرزگذاری یک موضوع دو طرفه هست، و باید باهم در این مورد کنار بیاید و ببنید چه چیزی هایی برای هر دو شما قابل قبوله و توضیح بدید که از اون رفتار چه حسی پیدا میکنید، مثلا میتونید از توضیح دادن شرایطتون صحبت کنید؛ یادتون نره توضیح دادنتون شبیه به عذر خواهی نباشه، آن چیزی که راحت هستید رو بگید. اگر هم دیدیم اون شخص همیشه واکنش ناسالمی میده به ما، فکر کنم وقت بازنگری به اون رابطه رسیده و بهتره کمی دقیق تر به اون رابطه فکر و نگاه کنیم. احساس گناه هم عادیه، چون شما دارید با یک نوع ارزش های دیگه زندگی میکنید، پس خودتون رو بابت این حس سرزنش نکنید.

وقتی ما در اوایل روابطمون این موضوع حد و مرز رو مشخص نکنیم، یهو به خودمون میایم و میبنیم ضربه خوردیم و یا میگیم، باید خودش میفهید، چرا درک نکرد یا اینو همه میدونن، اما این موضوع کم کم میتونه حتی به کینه تبدیل بشه چون حرفشون رو نزدن کم کم حرف ها روی هم جمع میشه و تبدیل میشه به یک رفتار پسیو-اگرسیو(passive-aggressive)-(سردی، خصومت پنهان) یا وقتی بهشون میگید بیا حرفتو بزن، میگن دیگه فایده نداره و علتی براش پیدا نمیکنن و در نهایت میگن ما هم بگیم رفتارت تغیر نمیکنه پس نمیگیم، و این اینقدر تکرار میشه که یهو رابطه یا قطع میشه یا اسیب جدی بهش وارد میشه. حال چطور میتونیم متوجه بشیم یک شخص حد و مرز سالمی داره؟

اینجا یک سری نشونه هست که میتونیم از این موارد متوجه بشیم :
- تا وقتی که حرفشون، نارضایتی هاشون رو نزدن رابطه رو قطع نمیکنند.
- دائم از افرادی که باهاشون در رابطه هستند شکایت نمیکنند و در موردشون غیبت هم نمیکنن.

اینکه یک رابطه رو شخص قطع بکنه، ساده ترین حالت ممکنه، اما مشکل اونجاست که فرد یاد نمیگیره در مورد نارضایتی هاش صحبت بکنه و در اصل نویسنده در این مورد داره حرف میزنه.

🧠 UseData

One Little Diagram Holds The Secret To Ending Procrastination Forever

"شما ممکن است تاخیر داشته باشید، اما زمان این کار را نمی کند."
— بنجامین فرانکلین

همه ما در معرض، اهمال کاری بودیم، هستیم و خواهیم بود. مشکل اصلی اینجاست که به تعویق انداختن کار اضطراب را در کوتاه مدت کاهش میده، اما در بلند مدت باعث افزایش این اضطراب میشه. بیشتر اوقات، «عادت های بد»، به همین علت ایجاد میشه، چرا که ما به دنبال راه حل هایی موقت هستیم، اما بعد از مدتی این رویکرد تبدیل به یک عادت میشه.

بیاید در مورد نموداری که در تصویر هست صحبت کنیم، آن شما هستید که در حال تعویق انداختن کار هستید و از انجام دادنشون سر باز میزنید.

🧠 UseData

خط قرمز - نشون میده که وقتی یک کاری رو به تعویق میندازیم چطوری سطح اضطراب ما بالاتر میره. دقت کنید که هر بار ما یک کار رو به تعویق میندازیم، اضطراب ما کم میشه، اما تنها به صورت موقت، اما به طور کلی اضطراب ما داره بیشتر و بیشتر میشه.

خط آبی - چطور باعث می‌شه با تحمل سطحی از اضطراب نسبتا بالا در یک دوره‌ی زمانی کوتاه، به آرامش برگردیم. به طور کلی، این خط به ما نشون میده که اگر بخوایم از چیزی اجتناب کنیم چه اتفاقی رخ میده.

دایره زرد - این قسمت به ما نشون میده که وقتی واقعا با چیزی رو به رو بشیم که نمیخوایم با اون رو به رو بشیم، چه اتفاقی می افته.

در نهایت، یکی از راه های مفید از بین بردن اهمال کاری این است که، بدانیم اجتناب کردن تنها یک راه حل حتی موقتی نیست، چرا که در ظاهر به کاهش موقتی اضطراب و استرس ما کمک میکند، اما در طولانی مدت میتواند آسیب زننده هم باشد. پس بهتره بدانیم، قرار است با کاری که با اهمال کاری پشت گوش انداخته ایم، دوباره رو به رو شویم، پس بهتره انجامش بدیم.

🧠 UseData

بَشَری، انجمنی ماهیانه، برای گفت و گو در راستای پاسخ به سوالاتی که برای یک زیست باکیفیت، لازمند.
حرف‌ها، همیشه بیشتر از نوشته‌ها تاثیرگذارند و تعاملات، همیشه بیشتر از حرف‌ها. این انجمن، درجهت تشکیل دورهمی‌های دوستانه با طرح سوال و پاسخ جمعی و هدایت شده به سوالات است به امید اینکه موجب زیست بهتری برای ما بشوند.
---
برای شرکت در دوره های ماهیانه ی بشری کافیست انگیزه نامه‌ی خود را برای شرکت در دوره‌ها به آیدی @nnkskhnmg بفرستید. براساس انگیزه نامه‌ها در اولویت ورود به انجمن قرار میگیرید.
---
شرایط دوره ماهیانه:
۱. جلسات رایگان و برای عموم آزاد هستند.
۲. جلسات روزهای سه شنبه و جمعه ساعت 19 به وقت ایران و در گوگل میت برگزار خواهند شد‎.
۳. موضوعات هفتگی، براساس رای اعضا انتخاب خواهند شد.
۴. درصورت تمایل به حضور در انجمن، موظف به شرکت و حضور فعال داشتن هستید. و تنها ۲ غیبت از شما پذیرفته خواهد بود.
۵. جلسات هر ماه برای ماه بعد تمدید خواهند شد و شرایط دوباره ی حضور، آخر هرماه اعلام خواهد گردید.

سوال دارید؟ پاسخ سوالاتتون اینجاست.
در ثبت نام اگر مشکل دارید به من پیام بدید.

🧠 UseData‎

بعضی اوقات خیلی خوبه که به قالب های ذهنی خودمون سر بزنیم و بشکنیمشون، چیزای زیادی هستند که بدون پرسش، شک کردن و بررسی کردن پذیرفتیمشون. بیشتر اوقات، به این علت نمیتونیم برای مشکلات و مسائل نمیتونیم راه حلی پیدا کنیم، چرا که ما نمی توانیم مشکلات خود را با همان تفکری که ایجادشون کرده، حل کنیم.

مغز ما برای بقا و شکوفایی است که تکامل یافته، اما همچنین همین مغز، میتواند جلوی ما رو برای رسیدن به همین شکوفایی بگیرد.
— دکتر کارول اس. دوک


توی این سایت میتونید در مورد تصویر اطلاعات بهتری پیدا کنید.
Thetruesize.com

🧠 UseData‎

Kahneman, D. (2011): Thinking, Fast and Slow

جهت حرکت، خیلی مهمتر از سرعت ماست، بعضی از ما، با سرعت زیاد داریم به سمت هیچ جا، حرکت میکنیم.

وقتی در مسیر درستی قدم برمیداریم، هر قدم ما، پیشرفت به حساب میاد، حتی اگر قدم های کوتاه و ناچیزی باشند. اما اگر در مسیر اشتباهی باشیم، هر قدم ما، نتیجه معکوسی به ما میده. پس چه سریع حرکت کنیم چه کند، میبینیم که جهت اهمیت بیشتری از سرعت پیدا میکند. سفر های هزار مایلی، تنها با یک قدم شروع میشود، پس مطمئن شوید، قدم اول رو در مسیر درست برداشتید.

🧠 UseData

وقتی تصمیم های مهمی رو میگیرید که پیامد های بلند مدتی دارند، مثل قطع کردن یک رابطه، یا تغیر شغلتون، کمی سرعتتون رو کم کنید و مسیرتون رو ارزیابی کنید.

به خاطر داشته باشید که شاید قدم های کوچیک ناچیز، یا خیلی بزرگ نباشن، اما حداقل ما رو به سمت جلو حرکت میدن، وقتی شروع به حرکت میکنید، کم کم متوجه خواهید شد مسیر درستی رو انتخاب کردید یا نه.

در اینجا دو جمله داریم، اول اینکه، "تا زمانی که متوجه نشدی در مسیر درستی هستی حرکت نکن"، و جمله بعد اینه که، "بی فعلی رو کنار بذار و فقط حرکت کن". کدوم جمله میتونه درست باشه؟
— در واقع انتخاب جهت و سرعت مناسب برای هر مسیری پاسخ درست خواهد بود.

🧠 UseData

Heartbreak [The School of Life] - By Alain de Botton
دل شکستگی؛ (مجموعه کتاب های مدرسه زندگی) اثر آلن دو باتن.

[ هر چقدر هم جزئیات رنجمان مختص به شخص خودمان باشد، اما در واقع دچار اندوهی هستیم که متعلق به بسیاری همچون ماست. ]

چرا ترکمان می‌کنند؟ چرا دلمان می‌شکند؟ چرا این پایان راه نیست؟
این سوال همه ماست؛ بعد از تمام جدایی ها؛ تک تکشان. همه ما غم از دست دادن رو تجربه کردیم، و اگر تجربه نکردیم احتمال زیادی وجود داره که در آینده تجربه اش کنیم، رنج از دست دادن میتونه زندگی ما رو برای مدتی، حتی طولانی تحت الشعاع قرار بده.

این کتاب حدودا هشتاد صفحه داره و ترجمه هم شده و میتونید از طریق این لینک، کتاب رو تهیه کنید.

Amazon - 4.5/5 — Goodreads - 4.2/5

🧠 UseData

با غم ترک ‌شدن چه می‌توان کرد؟ روزی از خواب بلند می‌شوید و می‌بینید آن‌کس که بخش بزرگی از زندگی‌تان را با او سهیم بودید، حالا دیگر نیست؛ رفته است. حالا ما مانده‌ایم با حس عظیمی از فقدان در درونمان که نمی‌دانیم چگونه آن را پر کنیم.

هزاران سؤال ریز و درشت ذهنمان را درگیر می‌کند؛ درباره اینکه چه شد؟
چرا رفت؟ چرا همه تلاشمان به بن‌بست خورد؟ آخر مگر قرار نبود آینده از آنِ ما باشد؟ و سرآخر می‌رسید به بزرگ‌ترین علامت سؤال در ذهنتان: آیا من مقصر بودم؟

حالا که ترک شده‌ایم، بیش از هروقت دیگر مایلیم بدانیم چرا. تمام گذشته را زیر و رو می‌کنیم تا شاید پاسخی بیابیم. احتمالاً جایی از کندوکاوهایمان به این نتیجه می‌رسیم که مشکل از ماست. حتماً ظاهر جذابی نداریم یا شخصیت ناامیدکننده‌ای داریم یا درکل، لقمه دندان‌گیری برایش به شمار نمی‌آمده‌ایم.

ما روی این درد خاص یک اسم بزرگ می‌گذاریم و به آن عظمت می‌بخشیم، اسمش را می‌گذاریم دل‌شکستگی، چون واقعاً احساس می‌کنیم یک بخش اساسی از وجودمان درهم شکسته است. نمی‌توانیم راحت توضیح دهیم که چه می‌کِشیم. گاهی، برای چند ساعت، به نظر می‌رسد که انگار با این موضوع کنار آمده‌ایم. بعد ناگهان یادمان می‌آید که چه چیزی را از دست داده‌ایم و دنیا بر سرمان خراب می‌شود. بیش از همه‌چیز، احساس خشم و سردرگمی می‌کنیم، غمگینیم و نمی‌فهمیم چه شده.

🧠 UseData