The brain and the nervous system are our most cultural organs.

مغز و عصب های ما، فرهنگی ترین اندام ما هستند.

نمیتوان انسان و عصب هایش را از هم جدا کرد، با اینکه هر دو معنای مختلفی دارند. اما معنا، درک، پردازش یا بهتره بگیم هر آنچه که ما را انسان کرده تنها عصب‌ها و مغز ما بوده؟

بیاید اینطور نگاه کنیم، منشاء‌ انسان کجاست؟
جدا از عصب‌هایش، تکامل شناختی چطور اتفاق افتاده؟ بیاید یک نمونه سوال رو از خودمون بپرسیم، انسان از کجا متوجه شد که توانایی سفر کردن داره؟ چرا باید زادگاه جغرافیایی-فرهنگی خودش رو ترک کنه؟

قراره در یونیکس با یک دوره دو جلسه‌ای بیایم و متوجه بشیم چه پُلی بین انسان و عصب هایش است و این پل چطور به ما و دنیای ما معنا می‌بخشه؟


اگر شما هم مثل من مشتاق هستید و دوست داشتید در این دوره شرکت کنید میتونید اطلاعات بیشتر رو از این لینک پیدا کنید. توی دوره می‌بینمتون.
کد تخفیف: Usedata

Rocket Man, Dungeness, Kent, 1979, Brian Griffin

The smells have been with us for many years.

بو‌ها سالیان زیادی هست که با ما هستند.

در تمام فرهنگ ها، مردم از مواد شیمایی برای تغییر بوی هایی که بدنشان تولید می‌کند، استفاده می‌کنند. حداقل ۵ هزار سالی است که از عطر برای این کار استفاده میشه، حتی از رایحه های سنتی همچنان در ساخت عطر های مدرن به کار برده میشه.

اما سوال اینجاست، چرا ما از عطر می کنیم؟
در واقع عطر ها می‌توانند بوهای ناخوشایند بدن ما را پنهان کنند، اما جالب اینجاست که بدونید تعداد کمی از آنها از عهده این کار بر می آیند. داده های تبلیغاتی به ما می‌گویند عطر‌ها به عبارتی دنبال این هستند که جذابیت جنسی ما را افزایش دهند، این داده ها و توضیحات درست است، اما سوال اصلی اینجاست، عطر‌ها چطور اینکار را انجام میدهند؟

چرا اصلا بو مهمه؟
ما به بوهای طبیعیت واکنش های مثبت یا منفی شدیدی داریم، به بوی چیز هایی که به ما فرصت مثبتی می‌دهند، واکنشی مثبت می‌دیم، مثل بوی یک غذای لذیذ و بلعکس به بو‌ های چیزها یا موقعیت هایی مثل آتش سوزی یا بوی غذای فاسد شده، واکنش منفی نشون می‌دیم. این واکنش های زیبایی شناختی مثبت و منفی به رایحه‌ها در خدمت ما هستند و برای یافتن غذا، دوری از سم ها و انتخاب جفت تکامل یافتند.

به عبارتی دیگر بو ها به ما اطلاع میدهند چه بکنیم، و نقش آنها در بافت های اجتماعی خیلی پر رنگ تر می‌شوند. در واقع وقتی بالغ می‌شویم واکنش های هیجانی ما به بو ها تغییر می‌کند، اما در کودکان همچین چیزی رخ نمیدهد. یک کودک ممکن است در دوران کودکی هر چیزی را بخورد، او تلاش میکند جهان را نمونه برداری کند. حال این یکی از ورودی های ما، از دنیای اطراف ماست.

Leningrad, 1991, Barbara Klemm

تنها راه پیشرفت، توقف بود!

Samuel Beckett, Waiting for Godot,Paris, 1961
USA. New York. 1999, Elliott Erwitt

بوته های خار را در سرزمین من نکار، شاید فردا پا برهنه به سراغم بیایی.

Ghada al-Samman
Lisboa, Portugal, 1976, Eduardo Gageiro

Maternal overprotection in childhood is associated with amygdala reactivity and structural connectivity in adulthood

والدین کنترل‌گر چه بلایی سر فرزندانشون میارن؟

دکتر مدلین فاربر تحقیقاتی جالب در دانشگاه دوک انجام دادند تا ببینند محافظت بیش از اندازه والدین چه تاثیراتی روی ساختار مغز فرزندان می‌ذاره؟ آیا واقعا محافظت بیش از اندازه خوبه؟

برای اینکه بتونند به نتیجه خوبی برسند، یک آزمایش طراحی کردند، و از دانش آموزان و دانشجویان سال آخری خواستند که توی این آزمایش مربوط به تجربه زندگی شرکت کنند.

در طی این آزمایش سعی کردند اطلاعات خوبی در مورد ارتباطشون با والدینشون و دوره بچگیشون بدست بیارن و از بین همه شرکت کنندگان ۳۱۲ نفری رو پیدا کردند که در دوران کودکی و نوجوانیشون بیش از اندازه والدین کنترل گر و محافظه کاری داشتند.

از شرکت کنندگان خواسته شد که با fMRI عملکرد مغزیشون مورد مطالعه قرار بگیره و همزمان با fMRI یک سری تصاویر بهشون داده می‌شد که یک سری هیجان مختلفی رو شبیه سازی می‌کرد، مثل ترس، عصبانیت و ...

نتیجه نشون میده که حمایت زیاد و بی دلیل والدین از بچه ها در سنین کودکی و نوجوانیشان ناحیه‌ای از مغز به اسم آمیگدال Amygdala که مسئول واکنش های هیجانی ماست رو پرکار تر می‌کنه.

بچه های که در دوران کودکی بیش از اندازه محافظت می‌شدند، هم همینطور. بیش از اندازه آمیگدال فعال‌تری داشتند و بیشتر موقعیت ها رو بیش از حد عادی ترسناک تر ارزیابی می‌کردند.

به عبارتی دیگر باعث می‌شه در نوجوانی و بزرگسالی این افراد به جای اینکه در موقعیت های دشوار با شجاعت و صبوری مشکلی رو حل کنند، به دنبال راه فرار از مشکلات می‌گردن.

در نهایت، والدین کنترل‌گر و بیش از اندازه محافظه کار، فرزند شما بزرگسالی خواهد شد که به سختی تصمیم می‌گیره، چرا که ترس و استرس اجازه تصمیم گیری درستی بهش نمیده.

Timotejvägen, Sweden, 1961, Sune Jonsson

و تو نیک می‌داني كه رنج، در قياس با رنج بزرگتر، كمتر نمی‌شود.

Vladimír Holan, Poet
Le coeur de la cible 1998, Gilbert Garcin

در نهایت حماقت بر هر جنبه دیگری از شخصیت غلبه می‌کند.

Louis Ferdinand Celine, Journey to the End of the Night, 1932
Letizia Battaglia (1935 - 2022), Italian

"ما سبز نخواهیم ماند"

هر سال درس های زیادی با ما همراه می‌شوند، درس‌هایی از جنس غم و شادی، سالی که گذشت این نکته مهمی بود برای من، هیچ وقت سعی نکنید بی نقض به نظر برسید و هیچ وقت اجازه ندهید آدم ها از شما بت بسازند، هر جایی در هر رابطه‌ای که تبدیل به بت شدید، منتظر روزی باشید که بدست همان افراد شکسته می‌شوید.

از قول دونالد وینیکات:
زیادی معقول بودن نشانه‌ای از فقر روانسیت. شوریدگی بخش مهمی از سرزندگیست.

سعی کنید هر هنری که می‌توانید تمرین کنید، موسیقی، سینما، داستان، شعر و .. بدون اینکه توجه بکنید چقدر خوب و یا بد عمل می‌کنید، نه برای شهرت یا پول، برای شناخت و بیان بهتر خودتان، امسال را به خوبی بسازید، از زبان های دیگر، ما همیشه سبز نخواهیم ماند.

و در نهایت، به خاطر داشته باشید آن هنگام که دو گیاه را نزدیک هم بکارید، ریشه های آنها در هم می‌آمیزد و کیفیت خاک را بهبود می‌بخشد، در پرتوی این تعاون و همبستگی است که هر دو بهتر رشد می‌کنند.

براتون سال خوبی رو آرزومندم.
خالصانه،
کمیل

سومین دوره رویداد بین‌المللی نوروتاک

امسال میزبان یکی از بزرگترین رویداد های نوروساینس کشور هستیم، اگر شما هم علاقه‌مند به نوروساینس و علوم شناختی هستید و یا تازه با این زمینه آشنا شدید این رویداد برای شماست. نیازی هم نیست پیش زمینه خاصی داشته باشید، کافیه ثبت نام کنید و از رویداد لذت ببرید.


- ۲۷ فروردین، سالن رازی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران (حضوری)
- برای ثبت نام از اینجا اقدام کنید.
- سوالی داشتید میتونید از خودم بپرسید.

هیاهوی بسیار، برای هیچ

هیچ تفکری برای من به این اندازه رهایی بخش نیست، که بدانیم روزی همه ما می‌میریم، کل این بازی به ظاهر بزرگسالانه ۷۰ تا ۹۰ سال طول می‌کشه. حال چه از زندگی خوشمان آمده باشه چه نه، چه پشیمان باشیم چه رنج کشیده، یا به قول خودمان هنوز زندگی نکرده باشیم، بعد از مرگ، ماجرای همه‌ی ما تمومه. به قول بوکوفسکی، همه ما خواهیم مرد، همه ما، چه سیرکی! مرگ باید با ما کاری می‌کرد، که دیگر نمی‌کند و فراموش کرده‌ایم، همه چیز موقتی است.

Everything is Temporary
— By Joe Pease

رسانه‌های اجتماعی به انبوهی از احمق ها اجازه داده‌اند، که مانند دانشمند ها صحبت کنند، این هجوم احمق هاست.

Umberto Eco, Italian medieval historian and philosopher
Czestochowa, Poland. 1964, Elliott Erwitt

سی‌و‌یکمین جلسه محفل تریویا
اکران و گفت‌وگوی فیلم
«Exprimenter 2016»

قدرت مطلق فسادآور است.

استنلی میلگرام، در دانشگاه ییل سال ۱۹۶۱، آزمایشی طراحی می‌کند که در آن افراد شرکت‌کننده فکر می‌کنند به فردی ناشناس که بر صندلی اتاقی دیگر بسته شده شوک‌های الکتریکی دردناکی را وارد می‌کنند. اما تمام ماجرا این نیست و فیلم در خلال روایت به این سوال پاسخ می‌دهد که «چطور انسان‌ها مرتکب رفتاری ضداجتماعی می‌شوند، حتی بی‌آنکه سابقه‌ی جنایی داشته باشند.

- ‌همراه با ارائه کمیل قاسمی، عصب‌انسان‌شناس و مغزپژوه اجتماعی، درباره‌ی آزمایش میلگرام

آیدی تلگرام جهت رزرو و هماهنگی:
@TriviaAdmin
📅 پنجشنبه، ۱۰ خرداد ۱۴۰۳
🕓 ساعت ۱۶

تریویا، محفلی برای فیلم‌ها

ممکن است ما عروسک خیمه شب بازی‌هایی باشیم که توسط ریسمان های جامعه کنترل می‌شوند، اما حداقل ما عروسک‌ باز‌هایی با ادراک و آگاهی هستیم. شاید آگاهی اولین قدم برای آزادی باشد.

Stanley Milgram, Social Psychologist, 1961
Bert Hardy, Liverpool, 1955

⚡️ انجمن علوم اعصاب گابا، با افتخار برگزار می‌کند:

🧠 دوره انسان شناسیِ شناختی؛ آنچه از جنگل های دور به ارث بردیم!👀

🗣 با تدریسِ کمیل قاسمی؛ عصب انسان شناس و مغزپژوه اجتماعی

⏳مهلت ثبت نام: ١۴ خرداد ١۴٠٣؛ ساعت ٢۴ بامداد

📆 زمان برگزاری: از ۱۵ خرداد الی ۵ تیر؛ در ۴ جلسه

🖥 فرمت رویداد: آنلاین؛ در بستر Meet

💸 هزینه ثبت نام: رایگان 🔥🤩
(ظرفیت ثبت نام، محدود می باشد!)

🔴 نحوه ثبت نام:
از طریق لینک ثبت نام (فیلترشکن خود را خاموش کنید.)

🔗 جهت کسب اطلاعات بیشتر درباره رویداد و سخنرانان، ما را دنبال کنید:
📲 https://t.me/neurogaba

از دست دادن سکونتگاهمان

ایستادن بر روی دو پا و از دست دادن سکونتگاهمان در جنگل‌های بارانی می‌توانست شبیه به یک فیلم درام پایانی غم‌انگیز داشته باشد، هر بار که فیلم را به عقب برگردانیم و این سناریو را از نو اجرا کنیم، از هر ده بار، نُه بار در بهترین حالت، نهایت بابون‌هایی ترسو تبدیل می‌شدیم که از ترس شیر‌ها همیشه به پشت سر خودمان نگاه می‌کردیم و دنبال نزدیک‌ترین درخت بودیم. اما ما چطور به انسان امروزی تبدیل شدیم؟

ما چشمان فوق‌العاده‌ای داریم، اما گوش و بینی ما نسبتاً معمولی است، بنابراین در تاریکی، شناساییِ ما برای حیوانات دیگر خیلی راحت‌تر از شناساییِ آن‌ها برای ما است، پس ما تنها در طی روز شکارگرانی درنده بودیم، اما در شب ما به راحتی قربانی حیوانات دیگر می‌شدیم، پس احتمال خیلی کمی وجود داشت که شب‌گردی به نسل‌های ما انتقال پیدا کند.

Komeil Ghasemi, Cognitive Anthropology
Australia, Undate, Trent Parke

این نتیجه بخت و تصادف است.

بار دیگری که از تاریکی ترسیدید، به دنبال دلیل‌های منطقی نگردید، این ترس به شکل طبیعی سراغتان می‌آید. وجود ما به عنوان یک گونه نتیجه بی‌شمار تاس ریختن است، که هر دفعه باید عدد مشخصی می‌آمده است. کوچک‌ترین اختلالی در گذشته ما همه چیز را دگرگون می‌کرد، اگر تنها ما همچنان روی چهار پا راه می‌رفتیم و یا بر آتش چیره نمی‌شیدیم، احتمالاً دنیا جور دیگری بود. ‌ با اجتماعی-فرهنگی شدن بسیاری فرآیند‌های پیچیده‌ی شناختی و رفتاری نیز ملزم به شکل‌گیری شدند تا زندگی ما را نظم ببخشند و حاصل حک شدن این توانایی‌ها در ژن‌های ما، چنین مغز بزرگی‌ست که دارا هستیم.

در دوره اِنسان‌شناسی شناختی، علاوه بر بررسی تکامل شناخت انسان، به مطالعه فرهنگ و اجتماع نقش آن‌ها در عملکرد‌های شناختی-عصبی انسان خواهیم پرداخت. فرهنگ، مغز اجتماعی و تعاملات اجتماعی نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری انسان امروزی ایفا کرده‌اند و این روند همچنان ادامه دارد. این دوره برای اولین بار در ایران در حال برگزاریست.

خود ماندن در جهانی که مدام در تلاش است تا از تو چیز دیگری بسازد، بزرگترین هنر یک فرد است.

Ralph Waldo Emerson, An uneasy solitude, 1987
Ernst Scheidegger, Zurich, c 1946

«شر» لزوماً فقط از هیولاهای شیطانی سر نمی‌زند، بلکه افراد ابله و کودن هم می‌توانند مرتکب شر شوند و آثاری فاجعه‌بار بیافرینند.

Hannah Arendt, February 16, 1963
Eichmann in Jerusalem, Bettmann, Getty

Common neural code for reward and information value

مغز چطور ارزش مواد مخدر و اطلاعات رو متفاوت می‌سنجه؟

بیشتر ما با اعتیاد به مواد مخدر حال به هر شکلی تا حدی آشنا هستیم، اما اعتیاد به دریافت اطلاعات چطور؟

خیلی وقت‌ها بدون اینکه پیام یا کار مهمی داشته باشیم، گوشی‌مون رو چک می‌کنیم، یا بدون اینکه گرسنه باشیم هوس خوردن یه میان وعده می‌کنیم. این مثال‌ها خیلی زیادن، ولی چرا این اتفاق‌ها می‌افتن؟

امروزه با یه سیل از اطلاعات مواجهیم؛ مهم باشن یا نه، فقط با یه کلیک به دنیایی از اطلاعات دسترسی داریم که خیلی وقتا برامون بی‌فایده‌ان. یه آزمایش ساده: چند ثانیه بعد از صدای نوتیفیکیشن گوشی‌تون رو چک می‌کنید؟


Fig. 4. SVOI / EU representation, (searchlight within-categorical decoding).
Tomorrow morning, 1969, Vladimir Lagrange