به عبارتی دیگر تروما درد‌هایی هستند که بیان نمی‌شن، به قول نویسنده ما زبونمون رو از دست می‌دیم. تروما بر خلاف خاطرات ما دچار تغییرات نمی‌شن و تا حد زیادی ثابت می‌مونن. چون شخص فرصتی نداشته اون‌ها رو مرتب کنه و به نوعی وقتی احساسات و تجربه تروما به شخص هجوم میارن شخص عملا فلچ می‌شه.

مغز در بیشتر اوقات تلاش میکنه که تصاویر تروما رو از ذهن خودش دور نگه داره، به همین خاطر خیلی ها برای مدت های طولانی یادشون نمیاد که تجربیاتی داشتن. ولی ناگهان می‌بینن که صدای گریه و.. تمام وجودشون رو پر از استرس و اضطراب می‌کنه.

در شرایط نرمال وقتی ما احساس خطر می‌کنیم در بدنمون هورمون های استرس ترشح می‌شه و وقتی از اون شرایط در میایم بدن به حالت عادی برمی‌گرده اما برای افرادی که دچار تروما هستند این هورمون ها تاثیر طولانی‌تری می‌ذاره، اما در برخی اوقات مغز این افراد یاد میگیره که به همه چی مخصوصا استرس بی‌حس باشه در واقع سرکوبش می‌کنن، اما اثرات روان-تنی(سایکو‌سوماتیک) زیادی در بدنشون دیده میشه، مثل خستگی مفرط، ضعف سیستم ایمنی بدنشون، مشکلاتی در تمرکز و توجه و ... همه نشونه‌های از این اثرات هستند.

درمانگر و متخصص به ما کمک می‌کنن تا در مورد تروما و آنچه که اتفاق افتاده راحت‌تر حرف بزنیم و نذاریم موضوع به همچین جایی ختم بشه تا دچار مشکلاتی دیگری بشیم.

Decoding the contents and strength of imagery before volitional engagement

مغز ما، زودتر از آگاهی ما تصمیم می‌گیرد.

اراده آزاد، موضوعی جذاب برای همه ماست، مخصوصا متخصصان علوم اعصاب که تلاش می‌کنند تا سر از کار اِراده آزاد در بیارن. سال ۲۰۱۹ بود که جول پیرسون و همکارانش مقاله جالبی رو در Nature چاپ کردند.

اونها تونستند که تصمیمات اولیه شرکت‌کنندگان آزمایششان را پیش بینی کنند، دقیقا یازده ثانیه قبل از اینکه آنها تصمیمشان را آگاهانه بیان کرده باشند. در این مطالعه ۱۴ نفری، داده‌های هر شخص با (fMRI) دنبال می‌شد، در این مطالعه دو تا الگو وجود داشت، راه راه های افقی قرمز و راه‌ راه‌ های عمودی سبز، شرکت‌کنندگان حداکثر ۲۰ ثانیه فرصت داشتند که بین این دو تا الگو یکی را انتخاب کنند و بعد از اینکه انتخاب کردند، دکمه‌ای رو فشار بدهند.

بعد، ده ثانیه فرصت داشتند که الگویی که انتخاب کرده بودند رو در ذهنشون تجسم کنند. در آخر زمان مشخص شده، از شرکت کنندگان دو سوال پرسیده می‌شد، که آنها این دو سوال رو با فشردن دکمه‌ها پاسخ می‌دادند: «چه چیزی را تجسم کردید؟» و «چقدر تصور شما واضح بود؟»

افکار ناخودآگاه قبل از خودآگاه
با استفاده از fMRI برای رهگیری فعالیت‌های مغز و یادگیری ماشین(در زمینه تصویر برداری عصبی) محققان قادر بودند در این مورد که کدام الگو توسط کدام یک از شرکت کنندگان انتخاب شده دست به پیش بینی بزنند، دقیقا یازده ثانیه قبل از اینکه شرکت کنندگان تصمیم خود را آگاهانه بیان کنند. حتی در این آزمایش محققين می‌تونستند کیفیت تجسم این الگو‌ها را هم پیش بینی کنند.

این تحقیق نشان می‌دهد که رگه‌هایی از افکار ما به شکل ناخودآگاه قبل از اینکه به آگاهی(conscious) راه پیدا کنند، وجود دارند.

وقتی که تصمیمی در مورد اینکه به چه چیزی فکر کنیم گرفته می‌شود، منطقه‌ی اجرایی مغز خط فکری را که قوی‌تر است انتخاب می‌کند. به عبارت دیگر اگر هر کدام از فعالیت‌های مغزی از قبل موجود [در ناخودآگاه] با یکی از گزینه‌های شما برای فکر کردن مطابق باشد، مغز شما به احتمال قوی‌تر آن گزینه را انتخاب می‌کند. چرا که این گزینه توسط فعالیت از پیش موجود در مغز شما شانس بیشتری پیدا کرده است.

نشخوار و سیکل افکار منفی
این تحقیق به صورت کلی نیز به این که ما چطور افکار ناخوشایند را درک می‌کنیم، می‌پردازه. در پژوهش به یک نکته جالب اشاره میشه: اینکه چرا فکر کردن در مورد چیزی، باعث میشه ما به چیزای بیشتری در حول محور آن موضوع فکر کنیم.

ما می‌د‌انیم که مغز ما قبل از هوشیاری آگاهانه ما آماده عمل می‌شود، بین فکری که اکنون به آگاهی وارد شده و نمایش در آمدن این فکر توسط شما فقط چند میلی ثانیه فاصله زمانی وجود داره. اما همین چند ثانیه به ما شانس این را می‌دهد تا به صورت آگاهانه جهش های ناآگاهانه را دور بی‌اندازیم و به نظر میرسد این یک اراده آزاد باشد.

The brain and the nervous system are our most cultural organs.

مغز و عصب های ما، فرهنگی ترین اندام ما هستند.

نمیتوان انسان و عصب هایش را از هم جدا کرد، با اینکه هر دو معنای مختلفی دارند. اما معنا، درک، پردازش یا بهتره بگیم هر آنچه که ما را انسان کرده تنها عصب‌ها و مغز ما بوده؟

بیاید اینطور نگاه کنیم، منشاء‌ انسان کجاست؟
جدا از عصب‌هایش، تکامل شناختی چطور اتفاق افتاده؟ بیاید یک نمونه سوال رو از خودمون بپرسیم، انسان از کجا متوجه شد که توانایی سفر کردن داره؟ چرا باید زادگاه جغرافیایی-فرهنگی خودش رو ترک کنه؟

قراره در یونیکس با یک دوره دو جلسه‌ای بیایم و متوجه بشیم چه پُلی بین انسان و عصب هایش است و این پل چطور به ما و دنیای ما معنا می‌بخشه؟


اگر شما هم مثل من مشتاق هستید و دوست داشتید در این دوره شرکت کنید میتونید اطلاعات بیشتر رو از این لینک پیدا کنید. توی دوره می‌بینمتون.
کد تخفیف: Usedata

Rocket Man, Dungeness, Kent, 1979, Brian Griffin

The smells have been with us for many years.

بو‌ها سالیان زیادی هست که با ما هستند.

در تمام فرهنگ ها، مردم از مواد شیمایی برای تغییر بوی هایی که بدنشان تولید می‌کند، استفاده می‌کنند. حداقل ۵ هزار سالی است که از عطر برای این کار استفاده میشه، حتی از رایحه های سنتی همچنان در ساخت عطر های مدرن به کار برده میشه.

اما سوال اینجاست، چرا ما از عطر می کنیم؟
در واقع عطر ها می‌توانند بوهای ناخوشایند بدن ما را پنهان کنند، اما جالب اینجاست که بدونید تعداد کمی از آنها از عهده این کار بر می آیند. داده های تبلیغاتی به ما می‌گویند عطر‌ها به عبارتی دنبال این هستند که جذابیت جنسی ما را افزایش دهند، این داده ها و توضیحات درست است، اما سوال اصلی اینجاست، عطر‌ها چطور اینکار را انجام میدهند؟

چرا اصلا بو مهمه؟
ما به بوهای طبیعیت واکنش های مثبت یا منفی شدیدی داریم، به بوی چیز هایی که به ما فرصت مثبتی می‌دهند، واکنشی مثبت می‌دیم، مثل بوی یک غذای لذیذ و بلعکس به بو‌ های چیزها یا موقعیت هایی مثل آتش سوزی یا بوی غذای فاسد شده، واکنش منفی نشون می‌دیم. این واکنش های زیبایی شناختی مثبت و منفی به رایحه‌ها در خدمت ما هستند و برای یافتن غذا، دوری از سم ها و انتخاب جفت تکامل یافتند.

به عبارتی دیگر بو ها به ما اطلاع میدهند چه بکنیم، و نقش آنها در بافت های اجتماعی خیلی پر رنگ تر می‌شوند. در واقع وقتی بالغ می‌شویم واکنش های هیجانی ما به بو ها تغییر می‌کند، اما در کودکان همچین چیزی رخ نمیدهد. یک کودک ممکن است در دوران کودکی هر چیزی را بخورد، او تلاش میکند جهان را نمونه برداری کند. حال این یکی از ورودی های ما، از دنیای اطراف ماست.

Leningrad, 1991, Barbara Klemm

تنها راه پیشرفت، توقف بود!

Samuel Beckett, Waiting for Godot,Paris, 1961
USA. New York. 1999, Elliott Erwitt

بوته های خار را در سرزمین من نکار، شاید فردا پا برهنه به سراغم بیایی.

Ghada al-Samman
Lisboa, Portugal, 1976, Eduardo Gageiro

Maternal overprotection in childhood is associated with amygdala reactivity and structural connectivity in adulthood

والدین کنترل‌گر چه بلایی سر فرزندانشون میارن؟

دکتر مدلین فاربر تحقیقاتی جالب در دانشگاه دوک انجام دادند تا ببینند محافظت بیش از اندازه والدین چه تاثیراتی روی ساختار مغز فرزندان می‌ذاره؟ آیا واقعا محافظت بیش از اندازه خوبه؟

برای اینکه بتونند به نتیجه خوبی برسند، یک آزمایش طراحی کردند، و از دانش آموزان و دانشجویان سال آخری خواستند که توی این آزمایش مربوط به تجربه زندگی شرکت کنند.

در طی این آزمایش سعی کردند اطلاعات خوبی در مورد ارتباطشون با والدینشون و دوره بچگیشون بدست بیارن و از بین همه شرکت کنندگان ۳۱۲ نفری رو پیدا کردند که در دوران کودکی و نوجوانیشون بیش از اندازه والدین کنترل گر و محافظه کاری داشتند.

از شرکت کنندگان خواسته شد که با fMRI عملکرد مغزیشون مورد مطالعه قرار بگیره و همزمان با fMRI یک سری تصاویر بهشون داده می‌شد که یک سری هیجان مختلفی رو شبیه سازی می‌کرد، مثل ترس، عصبانیت و ...

نتیجه نشون میده که حمایت زیاد و بی دلیل والدین از بچه ها در سنین کودکی و نوجوانیشان ناحیه‌ای از مغز به اسم آمیگدال Amygdala که مسئول واکنش های هیجانی ماست رو پرکار تر می‌کنه.

بچه های که در دوران کودکی بیش از اندازه محافظت می‌شدند، هم همینطور. بیش از اندازه آمیگدال فعال‌تری داشتند و بیشتر موقعیت ها رو بیش از حد عادی ترسناک تر ارزیابی می‌کردند.

به عبارتی دیگر باعث می‌شه در نوجوانی و بزرگسالی این افراد به جای اینکه در موقعیت های دشوار با شجاعت و صبوری مشکلی رو حل کنند، به دنبال راه فرار از مشکلات می‌گردن.

در نهایت، والدین کنترل‌گر و بیش از اندازه محافظه کار، فرزند شما بزرگسالی خواهد شد که به سختی تصمیم می‌گیره، چرا که ترس و استرس اجازه تصمیم گیری درستی بهش نمیده.

Timotejvägen, Sweden, 1961, Sune Jonsson

و تو نیک می‌داني كه رنج، در قياس با رنج بزرگتر، كمتر نمی‌شود.

Vladimír Holan, Poet
Le coeur de la cible 1998, Gilbert Garcin

در نهایت حماقت بر هر جنبه دیگری از شخصیت غلبه می‌کند.

Louis Ferdinand Celine, Journey to the End of the Night, 1932
Letizia Battaglia (1935 - 2022), Italian

"ما سبز نخواهیم ماند"

هر سال درس های زیادی با ما همراه می‌شوند، درس‌هایی از جنس غم و شادی، سالی که گذشت این نکته مهمی بود برای من، هیچ وقت سعی نکنید بی نقض به نظر برسید و هیچ وقت اجازه ندهید آدم ها از شما بت بسازند، هر جایی در هر رابطه‌ای که تبدیل به بت شدید، منتظر روزی باشید که بدست همان افراد شکسته می‌شوید.

از قول دونالد وینیکات:
زیادی معقول بودن نشانه‌ای از فقر روانسیت. شوریدگی بخش مهمی از سرزندگیست.

سعی کنید هر هنری که می‌توانید تمرین کنید، موسیقی، سینما، داستان، شعر و .. بدون اینکه توجه بکنید چقدر خوب و یا بد عمل می‌کنید، نه برای شهرت یا پول، برای شناخت و بیان بهتر خودتان، امسال را به خوبی بسازید، از زبان های دیگر، ما همیشه سبز نخواهیم ماند.

و در نهایت، به خاطر داشته باشید آن هنگام که دو گیاه را نزدیک هم بکارید، ریشه های آنها در هم می‌آمیزد و کیفیت خاک را بهبود می‌بخشد، در پرتوی این تعاون و همبستگی است که هر دو بهتر رشد می‌کنند.

براتون سال خوبی رو آرزومندم.
خالصانه،
کمیل

سومین دوره رویداد بین‌المللی نوروتاک

امسال میزبان یکی از بزرگترین رویداد های نوروساینس کشور هستیم، اگر شما هم علاقه‌مند به نوروساینس و علوم شناختی هستید و یا تازه با این زمینه آشنا شدید این رویداد برای شماست. نیازی هم نیست پیش زمینه خاصی داشته باشید، کافیه ثبت نام کنید و از رویداد لذت ببرید.


- ۲۷ فروردین، سالن رازی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران (حضوری)
- برای ثبت نام از اینجا اقدام کنید.
- سوالی داشتید میتونید از خودم بپرسید.

هیاهوی بسیار، برای هیچ

هیچ تفکری برای من به این اندازه رهایی بخش نیست، که بدانیم روزی همه ما می‌میریم، کل این بازی به ظاهر بزرگسالانه ۷۰ تا ۹۰ سال طول می‌کشه. حال چه از زندگی خوشمان آمده باشه چه نه، چه پشیمان باشیم چه رنج کشیده، یا به قول خودمان هنوز زندگی نکرده باشیم، بعد از مرگ، ماجرای همه‌ی ما تمومه. به قول بوکوفسکی، همه ما خواهیم مرد، همه ما، چه سیرکی! مرگ باید با ما کاری می‌کرد، که دیگر نمی‌کند و فراموش کرده‌ایم، همه چیز موقتی است.

Everything is Temporary
— By Joe Pease

رسانه‌های اجتماعی به انبوهی از احمق ها اجازه داده‌اند، که مانند دانشمند ها صحبت کنند، این هجوم احمق هاست.

Umberto Eco, Italian medieval historian and philosopher
Czestochowa, Poland. 1964, Elliott Erwitt

سی‌و‌یکمین جلسه محفل تریویا
اکران و گفت‌وگوی فیلم
«Exprimenter 2016»

قدرت مطلق فسادآور است.

استنلی میلگرام، در دانشگاه ییل سال ۱۹۶۱، آزمایشی طراحی می‌کند که در آن افراد شرکت‌کننده فکر می‌کنند به فردی ناشناس که بر صندلی اتاقی دیگر بسته شده شوک‌های الکتریکی دردناکی را وارد می‌کنند. اما تمام ماجرا این نیست و فیلم در خلال روایت به این سوال پاسخ می‌دهد که «چطور انسان‌ها مرتکب رفتاری ضداجتماعی می‌شوند، حتی بی‌آنکه سابقه‌ی جنایی داشته باشند.

- ‌همراه با ارائه کمیل قاسمی، عصب‌انسان‌شناس و مغزپژوه اجتماعی، درباره‌ی آزمایش میلگرام

آیدی تلگرام جهت رزرو و هماهنگی:
@TriviaAdmin
📅 پنجشنبه، ۱۰ خرداد ۱۴۰۳
🕓 ساعت ۱۶

تریویا، محفلی برای فیلم‌ها

ممکن است ما عروسک خیمه شب بازی‌هایی باشیم که توسط ریسمان های جامعه کنترل می‌شوند، اما حداقل ما عروسک‌ باز‌هایی با ادراک و آگاهی هستیم. شاید آگاهی اولین قدم برای آزادی باشد.

Stanley Milgram, Social Psychologist, 1961
Bert Hardy, Liverpool, 1955

⚡️ انجمن علوم اعصاب گابا، با افتخار برگزار می‌کند:

🧠 دوره انسان شناسیِ شناختی؛ آنچه از جنگل های دور به ارث بردیم!👀

🗣 با تدریسِ کمیل قاسمی؛ عصب انسان شناس و مغزپژوه اجتماعی

⏳مهلت ثبت نام: ١۴ خرداد ١۴٠٣؛ ساعت ٢۴ بامداد

📆 زمان برگزاری: از ۱۵ خرداد الی ۵ تیر؛ در ۴ جلسه

🖥 فرمت رویداد: آنلاین؛ در بستر Meet

💸 هزینه ثبت نام: رایگان 🔥🤩
(ظرفیت ثبت نام، محدود می باشد!)

🔴 نحوه ثبت نام:
از طریق لینک ثبت نام (فیلترشکن خود را خاموش کنید.)

🔗 جهت کسب اطلاعات بیشتر درباره رویداد و سخنرانان، ما را دنبال کنید:
📲 https://t.me/neurogaba

از دست دادن سکونتگاهمان

ایستادن بر روی دو پا و از دست دادن سکونتگاهمان در جنگل‌های بارانی می‌توانست شبیه به یک فیلم درام پایانی غم‌انگیز داشته باشد، هر بار که فیلم را به عقب برگردانیم و این سناریو را از نو اجرا کنیم، از هر ده بار، نُه بار در بهترین حالت، نهایت بابون‌هایی ترسو تبدیل می‌شدیم که از ترس شیر‌ها همیشه به پشت سر خودمان نگاه می‌کردیم و دنبال نزدیک‌ترین درخت بودیم. اما ما چطور به انسان امروزی تبدیل شدیم؟

ما چشمان فوق‌العاده‌ای داریم، اما گوش و بینی ما نسبتاً معمولی است، بنابراین در تاریکی، شناساییِ ما برای حیوانات دیگر خیلی راحت‌تر از شناساییِ آن‌ها برای ما است، پس ما تنها در طی روز شکارگرانی درنده بودیم، اما در شب ما به راحتی قربانی حیوانات دیگر می‌شدیم، پس احتمال خیلی کمی وجود داشت که شب‌گردی به نسل‌های ما انتقال پیدا کند.

Komeil Ghasemi, Cognitive Anthropology
Australia, Undate, Trent Parke