A hierarchical atlas of the human cerebellum for functional precision mapping

ما یه عالمه «اطلس مغزی» داریم؛ نقشه‌هایی که مغز رو به بخش‌های مختلف تقسیم می‌کنن.
این مقاله یک اطلس عملکردی جدید از مخچه ارائه می‌ده.
اطلس‌های عملکردی معمولا با fMRI ساخته می‌شن: فرد همزمان با اسکن کارهای مختلفی انجام می‌ده و پژوهشگرها بررسی می‌کنن کدوم نواحی مغز با چه عملکردهایی مرتبط هستن.
●فرق این اطلس چیه؟
مشکل خیلی از اطلس‌های قبلی اینه که به یک دیتاست خاص وابسته بودن؛ پس نتیجه می‌تونست تحت تاثیر تکالیف همون دیتاست قرار بگیره.
اینجا پژوهشگرها به‌جای یک دیتاست، ۷ دیتاست بزرگِ مختلف رو با هم ترکیب کردن.
یعنی مخچه رو با مجموعه متنوع‌تری از تکالیف بررسی کردن تا به یک نقشه عملکردی جامع‌تر و قابل‌اعتمادتر برسن.

Eigenmodes of the brain: revisiting connectomics and geometry

مغز ما فقط یه توده از سلول‌های عصبی نیست؛ بخش‌های مختلفش از طریق یه مسیرهای عصبی به هم وصلن و مدام با هم ارتباط دارن.
برای توضیح الگوهای فعالیت مغز، پژوهشگرها معمولا به دو چیز نگاه می‌کنن:
●شکل و هندسه‌ی مغز و
●شبکه‌ی ارتباطی یا سیم‌کشی مغز.
یه پژوهش قبلی به این نتیجه رسیده بود که شاید شکل هندسی مغز خیلی مهم‌تر از ارتباطات بین نواحی مختلف باشه.
● پژوهشگرهای این مقاله دوباره این موضوع رو بررسی کردن و می‌گن داستان به این سادگی نیست.
به نظرشون، یکی از مشکلات مطالعات قبلی این بوده که روش‌های مورد استفاده برای تخمین ارتباطات مغزی، نمی‌تونستن این ارتباطات رو با دقت کافی ثبت کنن.
پس روش‌های دقیق‌تر برای ساخت شبکه‌ی ارتباطی مغز استفاده کردن و دیدن که سیم‌کشی مغز هم می‌تونه الگوهای فعالیت مغزی رو خیلی خوب توضیح بده.
برای فهمیدن فعالیت مغز، احتمالا نباید فقط به شکل مغز نگاه کنیم.
هم هندسه‌ی مغز مهمه و هم اینکه قسمت‌های مختلف مغز چطور به هم وصل شدن.

Brainwide blood volume reflects opposing neural populations
روش‌هایی مثل fMRI فعالیت مغز رو مستقیم اندازه نمی‌گیرن؛ در واقع تغییرات مربوط به جریان و حجم خون رو می‌بینن و از روی اون درباره فعالیت نورون‌ها نتیجه‌گیری می‌کنن.

معمولا فرض می‌شه هرچی فعالیت نورونی بیشتر باشه، خون‌رسانی هم بیشتر می‌شه.

● حالا این مقاله چی میگه؟
پژوهشگرها در مغز موش‌ها دیدن ماجرا پیچیده‌تره: دو گروه از نورون‌ها وجود دارن که با بالا رفتن برانگیختگی، فعالیت یکی زیاد و دیگری کم می‌شه.
ترکیب فعالیت این دو گروه، تغییرات حجم خون در سراسر مغز رو خیلی بهتر از «میانگین فعالیت نورون‌ها» توضیح می‌ده.
یعنی برای تفسیر سیگنال‌های خون‌رسانی مغز، شاید فقط دونستن اینکه «نورون‌ها چقدر فعالن» کافی نباشه؛ اینکه کدوم نورون‌ها فعال یا غیرفعال می‌شن هم مهمه.

Neural mechanism underlying depressive-like state associated with social status loss

از دست دادن جایگاه اجتماعی می‌تونه با افسردگی ارتباط داشته باشه؛ اما اینکه دقیقا چه اتفاقی توی مغز می‌افته، خیلی مشخص نبوده.
● این مقاله چی میگه؟
پژوهشگرها روی موش‌ها بررسی کردن وقتی یک موش به‌صورت اجباری جایگاه اجتماعی خودش رو از دست می‌ده، چه تغییری در مغزش اتفاق می‌افته.
دیدن این شکست، بخشی از مغز به اسم هابنولای جانبی (LHb) رو فعال می‌کنه؛ ناحیه‌ای که با تجربه‌های منفی و پردازش پاداش در ارتباطه. این اتفاق روی قشر پیش‌پیشانی هم اثر می‌ذاره و باعث می‌شه موش بیشتر عقب‌نشینی کنه و رفتارهای شبه‌افسردگی نشون بده.
جالب اینکه وقتی موش دوباره جایگاه اجتماعی خودش رو به دست می‌آورد، این رفتارهای شبه‌افسردگی هم کاهش پیدا می‌کرد.
یعنی حداقل در موش‌ها، از دست دادن جایگاه اجتماعی و تغییرات مغزی ناشی از اون می‌تونن همدیگه رو تقویت کنن.