#БЕДИЛ_
Ғами рузӣ махӯр Бедил, мазан авроқи дафтарро,
Ки пеш аз тифл Холиқ пур кунад пистони модарро

====================

Чаро худро асири ғам зи фикри бешу кам дорӣ,
Ки нагзорад туро муҳтоҷ Эзид то ки дам дорӣ,
Машав бедасту по аз муфлисиву бекасӣ ҳаргиз,
Магар нашнидаи, Бедил, Худо дорӣ чӣ ғам дорӣ?
__

Қиссаи зебо ва ибратбахш!

Ҷавони сарватманд ба назди донишманде рафт ва аз ӯ барои зиндагии хуб маслиҳат пурсид. Донишманд ӯро ба назди тиреза бурд ва пурсид: Дар паси тиреза чӣ мебинед? Гуфт: Мардуме, ки меоянду мераванд ва нобиноёне, ки дар кўча садақа мепурсанд.
Сипас оинаи калонеро ба ў нишон дод ва боз пурсид: Ба ин оина нигар ва баъд ба ман бигў, ки чӣ мебинӣ?
Гуфт: Ман худамро мебинам.

Донишманд гуфт: Шумо акнун дигаронро намебинед! Оина ва тиреза ҳар ду аз як маводи асосӣ, шиша сохта шудаанд. Аммо дар оина як қабати тунуки нуқра дар паси шиша гузошта шудааст ва шумо ба ҷуз худ чизе намебинед. Ин ду ашёи шишагинро муқоиса кунед.
Вақте, ки шиша камбағал аст, дигаронро мебинад ва нисбат ба онҳо дилбастагӣ мекунад. Аммо вақте онро бо нуқра мепўшанд, яъне сарват, танҳо худро мебинад.

Насиҳати ман бар ту чунин аст:
Танҳо вақте, ки сазовор ва соҳиби сарват бошӣ, он оинаи нуқрагинро аз чашмонат дур кун, то дигаронро дубора бубинӣ ва дӯст дорӣ.

Худро ҳамеша дар оинае ки нуқра дорад, ва шуморо ба худатон шинос мекунад назар кунед, ва бо табассум худро шиносед.

Ассалом алейкум
Дустон ва ҳамватанони азиз.
Шоматон ба хайр ва қалбатон пурнур бошад.
Ба ҳаммаи шумоён пешрави мехоҳем.

Тест барои ҳамма

Қалби хотирҷамъ чигуна аст?
Ва
Қалби хотирҷамъ чанд хел мешавад?

Касе ҷавоби дурустро шарҳи пурра медиҳад,консультатцияи беҳтаринро дастрас мешавад.

Дустон ҷавобҳо қариб ҳамма дуруст. Лекин маънои асоси

Мо ҳам аз фаъолияти фикрронаи шумоён завқ ва хурсанди дорем дустон.

Дар дунё аз 100 % инсонҳо танҳо 1% инсонҳо ба қалби хотирҷамъ дастрас мешудаанд.
Пас қалби хотирҷамъ чи гуна аст, ки танҳо 1%инсонҳо ба он дастрас мешаванд?

Қиссаи кутоҳ барои каме равшанӣ.

Марди сарватманд тамоми чиз дошт, чандин хонаҳои боҳашамат, ва зебои роҳатафзо, ва чанд намуд мошинҳои охирон модел.
Корхонаҳо,пасандозҳо, инчунин ширкатҳои пешрафта.
Лекин қалби хотирҷамъ надошт.
Сабаби он дар чист, ки қалби хотирҷамъ надошт?

Маънои асоси инсонро ба пешрави ва муваффақият сабаб мешавад.

Дар инҷо чанд ҷавобҳо хело дуруст омаданд.
Лекин
Ҷавоби дуюм савол каме нопурра аст.

Қалби хотирҷамъ чи гуна мешавад?

Қалби хотирҷамъ ором ва бароҳат мешавад аз тамоми ҳолатҳо.
Аз нафрати дируза, ва аз тарси оянда.
Ҳамеша бо худ ва бо меҳри Офаридгор пайвастаги доштан.
Ҳамеша сидқан шод будан,дар ҳамма ҳолат.
________
Қалби хотирҷамъ ду хел мешавад.
1. Он қалбеки, тамоми ҳолат ро ба тақдир ҳавола карда ба пешрави ҳаракат надорад,кори имрузаро озод ба фардо мегузорад,ва солҳо як ранг зиндагиро паси сар мекунад.

2. Қалбеки равшан аст, ва тамоми корро оссон қабул карда қадам ба қадам ба пешрави ҳаракат мекунад, ва ниҳоят бо мадади Худованд ба муваффақият дастрас мешавад.

Барои ба қалби хотирҷамъ расидан илм омухтан ва илми асосиро бо амалаш дастрас шудан, беҳтарин вазифаи инсони аст, ки ҳам вақти моро бо самар ба пеш мебарад, ва ҳам роҳи мо, қалби мо равшан аст. Илми асоси ба инсон тавонои медиҳад.
Ба тамоми мушкилот роҳи равшанро нишон медиҳад.
Илм омузед азизон.
Вақт ҳар лаҳза ғанимат аст.
Ҳар як инсон мехоҳад, пешравиро, оромиро, бароҳат ва ростиро.

Вазифа
Ба хоҳишмандон.
Дар ҳамин канали Телеграми мо чи қадар дарсе ҳаст, то тавонои доред, хонда таҳлил кунед, ки фикри шумо чиро ба худ мегирад, ва чи гуна натиҷа мебинед.

Ман устод дар хамин синусол расидам лекин хотирчами калб надоштам аз худам бехабар мегаштам хамаро гунахкор карда то он даме ки ман аз шумо курси худшиносиро омухтам охиста охиста ман аз худам бохабар шудам ман худамро дар хайëт шинохтам ман оромиши калбамро пайдо кардам ва имруз ман худамро солим хис мекунам ва фахмидам ки дар хайëт аз Хама чизи киматарин ин хотирчами калб будай хотирчами калб ба ман бисëр чизхоро дод устод ман аз шумо минатдорам хамавахкт худованд илматона зиëда гардонад доим солим сарбаланд бошед 🙏🙏

ДАР ДАМИ ВОПАСИНИ УМР
НОЧОР МАГАРДОН ЭЙ ХУДО

Сарватманди хасис тамоми умри худро танҳо барои ҷамъ кардани сарват сарф кард. Ӯ рӯзе нишаста, ба шумурдани бойигарии ҷамъкардааш оғоз намуд ва дид, ки тамоми дороияш 300 000 динори тилло шудааст. Сипас, ба таҳияи нақшаҳои ояндаи худ шуруъ кард. Ба худ андешид, ки минбаъд аз пайи ҷамъоварии сарват намегардад. Тамоми давлати худро барои хўрдану нўшидан сарф карда, хушу хурсанд умр ба сар мебарад. Дар ин лаҳза фариштаи марг дар пешаш пайдо шуд.
- Шумо кӣ? - пурсид марди сарватманд.
- Ман фариштаи марг ҳастам.
- Чаро омадед?
- Барои ҷони туро гирифтан!
- Не-не, ман то ҳол аз зиндагӣ сер нашудаам. Ин қадар вақтам танҳо барои меҳнат сарф шуд. Шабу рӯз кор кардам. Акнун роҳаташро мебинам гӯям, ту ҷонамро гирифтан мехоҳӣ?
- Рӯзат ба охир расид. Ман ба дер гузошта наметавонам. Супоришро бояд иҷро намоям.
Бой ҷиддияти масъаларо дарк карда, ба ҳила рӯ овард:
- Ба ман се рӯз мӯҳлат деҳ, ки пуламро тақсим кунам ва се рӯз хуб зиндагӣ кунам. Ман ба ту панҷоҳ ҳазор динор медиҳам.
- Не, ба ман сарват умуман даркор нест, ман танҳо ҷон мегираму халос.
- Ба ман ду рӯз мӯҳлат деҳ, ман ба ту нисфи сарватамро медиҳам,- боз гуфт мард. Фариштаи марг сухани пешинаи худро такрор кард.
- Тамоми сарватамро гирифта, ба ман як рӯз деҳ, — илтимос кард.
- Не! — бо қатъият гуфт фаришта.
- Пас, барои навиштани ду ҷумла сухан рухсат деҳ, — гуфт ӯ.
Фаришта розӣ шуд. Баданашро канда, дар девор бо хун навишт: "Эй бандае, ки шаб то саҳар аз паи молу давлат давида, умри хешро барбод медиҳӣ! Ба қадри умри худ, вақти худ бирас. Ман, фаҳмидам, ки чӣ қадар сарват дошта бошӣ ҳам, вақтро харида наметавонӣ. Ман бо 300 000 динор ҳатто як рӯз барои худ гирифта натавонистам. Вақти гаронбаҳоро барои ҷамъоварии сарвату боигарии сарф карда, аз худ бехабар намонем.
Илм,
Сарват,
пешравӣ,
муваффақият бо шинохти худ,ва бо самар гузаронидани вақти бебаҳо, бо арзиш аст.
Аввал худ, дувум шинохти худ.
Ҳар якеи мову шуморо Аллоҳи бузург аз неъмати бебаҳояш, аз илму дониш, ва дастовезҳои ҳарду олам фаровон созад!

Гар мушкили ояд ба сар.
Танҳо магу, худро дигар.
Аз ғайбаш ёри мекунад.
Бо ҳар сабаб, боши бо сабр