این نامه را در بهارِ ۱۹۷۰، میان عطر باران و شکوفه‌ها می‌نویسم. نمی‌دانم آیا روزی آن را خواهی خواند یا نه، اما دلم می‌گوید بعضی نوشته‌ها راهشان را از میان سال‌ها پیدا می‌کنند.

از روزی که رفتی، هر غروب کنار پنجره می‌ایستم و به خیابانی خیره می‌شوم که آخرین بار از آن دور شدی. هنوز هم با خودم فکر می‌کنم شاید یک روز، بی‌خبر برگردی و همه‌چیز دوباره از همان‌جا ادامه پیدا کند.

اگر این نامه اکنون در دستان توست، یعنی زمان نتوانسته عشق را از بین ببرد. شاید دنیا عوض شده باشد، شاید فصل‌ها هزار بار آمده و رفته باشند، اما نام تو هنوز همان گرمایی را به قلبم می‌دهد که در همین بهارِ ۱۹۷۰ می‌داد.

اگر در زندگی دیگری همدیگر را پیدا کردیم، این بار نگذار خداحافظی آخرین خاطره‌ی ما باشد.