کیرم تو تابستونی که از ۱۴ مرداد باید رفت مدرسه.

باید نگه دارم ظاهرو با اینکه هرشب اشک میریزم زیر پتوم.

حال خونه تخمی
حال بیرون تخمی‌تر!

استرس چیه؟
اره همون،منو گاییده

ما صبور و محکم نبودیم،دچار و مجبور بودیم…!

این یدونه اورثینكم بکنم و بعدش فقط
خواب خواب خواب.

00:01

‏تقصیر خودمونه.
خیلی جدی گرفتیم؛ حرف‌ها رو، قول‌ها رو، آدم‌ها رو، حتی دنیا رو

«همه‌ی آدم‌هایی که حالا سکوت کرده‌اند، روزی خیلی فریاد زده‌اند ولی کسی صدایشان را نشنیده.»

شبِ همه‌ی ما یکی بود اما تاریکی‌هایمان فرق داشت.

قبلا گفتم فعلا یک روح خستم
ولی الان حتی نمیدونم چیم

میخوای هیچ وقت فراموشت نکنم؟ ” بهم گردنبند بده “.

دلم میشکنه و تنها کاری که بلدم پلی کردن آهنگه.

راستش همیشه سعی میکنم قوی باشم اما درونم یه دختر بچه با بغض داره نگام میکنه.