دیگه هیچی سورپرایزم نمیکنه٫ ته همشو یبار دیدم

بزرگترین اشتباه آدما،
از دلِ بزرگترین دوس‌داشتناشون بیرون میاد.
از همون چیزایی که سفت گرفته بودنشون.
معمولاً چیزایی از دست میرن،
که میخوایم هیچوقت از دست نرن.
هرچی چیزیو سفت‌تر می‌گیریم،
خون کمتری به انگشت‌ها میرسه و یکم بعد مُشت باز میشه.

حس میکنم دارم برای چیزی انتظار میکشیم که هیچوقت قرار نیست
اتفاق بیوفته:)

من دیگه نمیدونم راجب تو چی باید بگم
من جدیدا فقط میتونم راجب تو گریه کنم!

ت*خمت که آدمای دورت یکی دیگرو به تو ترجیح دادن
مگه چقدر عمر داری که به انتخابش اهمیت میدی؟!

و گاهی مرگ آدم را از تنهایی در می‌آورد
و گاهی یاد تو نفس کشیدن من را ز یاد میبرد
و‌ گاهی لب‌های خشکم،نام تورا به یادم می‌آورند
و گاهی این دل در لحظه‌ای می‌ایستد
در انتظار آن‌گاه که تو “یار‌من”بیایی…!

عزیزم تو نترس خدا همیشه با مادرجنده هاست

اورثینک به بخشی از وجودم تبدیل شده.

مراقب بودم نشکنه دلت ‌ولی درک میشکونمش از این به بعد؛

چه بخوای چه نخوای شخصیت اول داستانی هستی که خودت ننوشتیش.

اگر من از تاریکی هایم بگوییم،باز هم جوری نگاهم میکنی که انگار خورشیدم؟

خسته
تنها
خالی از شوق
به رسیدن‌ها

‏آخرشم نفهمیدم مشکل از منه یا گیر آدمای ‌کصکشی ‌میوفتم

بفهم اعتماد کشکه بفهم سر اعتماد در میاد اشکت.

پروانه های وجودم خیلی وقته دیگه پرواز نمیکنن:)

یعنی معلوم نیست چقدر برام مهمی؟

بلادی یعنی سرم بره رفیقم نمیره،
اگه با کسی بده باید بره کفن بگیره🙌🏽😩