وقتی من نیستم یچی تو زندگیت کمه که هیچ، کل زندگیت کیریه بنظرم.

به طرز افتضاحی دارم سعی میکنم که دورو بریام نفهمن دارم از هم میپاشم.

دلیل اینکه نمیتونم بیخیالت بشم
اینه‌که ته دلم هنوز امیدوارم:)

من بهت اهمیت نمیدم؟
+من وقتی غذای مورد علاقتو میخورم یادت میوفتم و بغض میکنم :)

من دوست نداشتم؟
هرجای جزوه هامو نگاه میکنم همش پر از اسم توعه.

:)

خسته از تمام چیزهایی که در بیرون به پایان رسید.
اما در درون من ادامه یافت ...

Remember
نباید قلبتو دودستی بدی به کسی که حتی حاضر نیست
دستتو محکم بگیره…!

بغل میشوم،برای غم‌هایت

دیگه هیچی سورپرایزم نمیکنه٫ ته همشو یبار دیدم

بزرگترین اشتباه آدما،
از دلِ بزرگترین دوس‌داشتناشون بیرون میاد.
از همون چیزایی که سفت گرفته بودنشون.
معمولاً چیزایی از دست میرن،
که میخوایم هیچوقت از دست نرن.
هرچی چیزیو سفت‌تر می‌گیریم،
خون کمتری به انگشت‌ها میرسه و یکم بعد مُشت باز میشه.

حس میکنم دارم برای چیزی انتظار میکشیم که هیچوقت قرار نیست
اتفاق بیوفته:)

من دیگه نمیدونم راجب تو چی باید بگم
من جدیدا فقط میتونم راجب تو گریه کنم!

ت*خمت که آدمای دورت یکی دیگرو به تو ترجیح دادن
مگه چقدر عمر داری که به انتخابش اهمیت میدی؟!

و گاهی مرگ آدم را از تنهایی در می‌آورد
و گاهی یاد تو نفس کشیدن من را ز یاد میبرد
و‌ گاهی لب‌های خشکم،نام تورا به یادم می‌آورند
و گاهی این دل در لحظه‌ای می‌ایستد
در انتظار آن‌گاه که تو “یار‌من”بیایی…!

عزیزم تو نترس خدا همیشه با مادرجنده هاست

اورثینک به بخشی از وجودم تبدیل شده.

مراقب بودم نشکنه دلت ‌ولی درک میشکونمش از این به بعد؛

چه بخوای چه نخوای شخصیت اول داستانی هستی که خودت ننوشتیش.