زندگی شاید همینه،
کنار اومدن با چیزی که
نمی‌تونیم تغیرش بدیم،
دوست داشتن چیزی که همین حالا وجود داره،
و ساختن چیزی که هنوز نیومده

ترس از دست دادن اینجوریه که بغلش میکنی و میبوسیش و باهاش میخندی و حالت خوبه ولی هر لحظه که نگاش میکنی تو دلت یه دختر بچه با گریه میگه :یعنی کِی میری؟تورو خدا نرو…

+ با آدم هایی که نا امیدت کردند چه کردی؟
_ رها کردم ، گویی که هرگز نبوده اند .

تقصیر تو نیست، اون لحظه حس کردی ارزشش رو داره!

من تایمایی که خوب نیستم
ففط زورم به موهام میرسه🫠

خیلی بهت اومد🥲♥️

00:50

موهامو دوست دارم🫠

اصلیه چشامه که با کوچیک‌ترین ناراحتیم گریش میگیره!:)

تا میام بگم چشام و قلبم داره میخنده
یهو یه اتفاق میوفته گند میخوره به اون حال خوبه!:)

اگه نظریه نوامبر-دسامبر واقعی باشه، تو همون آدمی

@THTEEN

و من مدام از خود میپرسم
چرا سرنوشت تورا به من رساند،اما فرصتی برای زندگی باتو به من نداد!

درونم یه دختر بچه‌ای هست که
همه‌چیو با چشم های پر از بغض قبول کرده:)

مبتلا به چیزی هستم که گریه درستش نمیکند
فریاد زدن جبرانش نمیکند،صبر کردن حلش نمیکند،
تمام چیزی که نیاز دارم،پذیرفتن و رها کردن است!