- The Pumpkin Spice Café, Laurie Gilmore

روزم خیلی بد بود. فکر میکنی همه چی بهتر میشه؟

همیشه همه‌چیز بهتر می‌شه. همیشه.

عزیزترینم
امروز اولین روز نوامبر است و من تمام روز را در تخت گذراندم. تب داشتم و حالم خوب نبود.
گاه در سرم احساس بالرینی گیر افتاده در جعبه‌ی موسیقی را دارم. بیهوده می‌چرخم و چیزی عوض نمی‌شود. شرایط تغییر نمی‌کند و گمان می‌کنم هرگز از این جعبه‌ی موسیقی رها نخواهم شد. مگر آنکه آن را بشکنم.
راستش من هرگز به جایی احساس تعلق نکردم. به هیچ شهر و هیچ خانه‌ای. انگار خانه برای من فقط دیوار و سقف بود. جایی که در آن می‌مانم، نه اینکه زندگی کنم. به تو اما احساس تعلق داشتم. تو خانه‌ای بودی که در آن می‌توانستم برای اولین بار خودم باشم. هرچند این خانه آن‌قدرها هم که فکر می‌کردم امن نبود. برای همین هربار از دست دادن تو، فقط از دست دادن عشق زندگی‌ام نبود. هربار از دست دادنت به معنای از دست دادن صمیمی‌ترین دوستم و مورد اعتمادترین آدمی که می‌شناختم بود. به معنای از دست دادن خانه.
دوست نداشتم هیچ‌چیز این‌طور پیش برود؛ اما حالا که این اتفاق افتاد، من مسئول این هستم که خودم را بیرون بکشم. خودم را پیدا کنم. بفهمم که کی هستم و چه کسی می‌خواهم باشم. من مسئول شکستن این جعبه‌ی موسیقی نفرین شده هستم.
جدا از جدال‌های درون سرم، این پاییز هم مثل پاییز قبل، شور و شوقم برای پارچه‌ها و لباس‌ها قلبم را گرم نگه می‌دارد. روی نیمکت‌های چوبی جنگل نشستن و چایی خوردن با دوستانم، برنامه‌ریزی برای سفرهایی که می‌دانیم نمی‌رویم و صحبت کردن درباره‌ی اینکه چطور این شهر هیچ‌جای هیجان‌انگیزی ندارد؛ اما با این حال همیشه به ما خوش می‌گذرد. حتی همان مکالمات کوتاه با غریبه‌هایی که در کافه کنارمان می‌نشینند هم شوق درونی‌ام برای زندگی را زنده می‌کند.

پی‌نوشت: دلم برای خود الانت که نه، اما دلم برای آن ورژن از تو که صمیمی‌ترین دوستم بود تنگ می‌شود.

A hundred thrown-out speeches I almost said to you - نامهٔ بیست

- House of Cards (2013-2018)

شنل پاره عزیزم خیلی به دلم نشست. ساشا، راوی کتاب، از احساسات و خاطراتش از کودکی‌ای که در فقر گذشت و بزرگسالی‌ای که به عنوان یک مهاجر روس در پاریس گذروند، بهمون می‌گه. داستان کوتاه، سرد و غمگین بود؛ اما با این حال ارتباطی که بین من و این کتاب شکل گرفت دوست‌داشتنی بود.