too young to be treated like that btw.

ما بازنده‌های بد هستیم، چون بازنده‌های خوب کسانی هستند که به باختن عادت دارند.

- شهر خرس، فردریک بکمن، ترجمهٔ میعاد جهان‌تیغ

من این مقاله رو خوندم و برام جالب بود. شما هم بخونیدش💘

💌why nothing matters

Get in the car it’s august.

عزیزترینم
از آخرین باری که برایت نامه نوشتم خیلی می‌گذرد. تمام دفترهای قبلی را دور انداختم. دیگر هم وقت و کاغذهایم را حرام نوشتن برای تو نمی‌کنم. همان پاراگراف‌هایی که برایت تایپ می‌کردم تا کمی با من مهربان‌تر باشی کافی بود.
یادم می‌آید یک‌بار گفتی: «ویژگی تو اینه که از زنده کردن یه چیزی دست نمی‌کشی. اگه یه روزی تصمیم بگیری یه درختی که چند ساله خشک شده رو احیا کنی تعجب نمی‌کنم.» اشتباه نمی‌کردی؛ اما من این‌بار دیگر این گیاه خشک‌شده را با ریشه‌اش از خاک بیرون کشیدم، آتشش زدم و خاکسترش را در عمیق‌ترین چاله‌ای که می‌توانستم حفر کنم، دفن کردم.
چون که هیچ‌چیزی نمی‌توانست آن گند را از زندگی من پاک کند. هرکاری که فکرش را بکنی کردم اما حقیقت این است که حال من بعد از آن اتفاق هرگز بهتر نشد. هرگز خود سابقم نشدم با اینکه آن الهام سابق را دوست داشتم. من خیلی منتظر ماندم، خیلی تلاش کردم که همه چیز را درست کنم و اجازه ندهم تکه‌های آخرین پل باقی‌مانده بینمان به ته دره برود؛ اما از یک جایی به بعد دیگر کاری از من ساخته نبود. تصمیم، تصمیم تو بود و من چاره‌ای جز پذیرفتن تصمیمی که قلبم را هزار تکه می‌کرد، نداشتم.
خلاصه هرچه که شد، ثانیه به ثانیه‌اش را در جهنم گذراندم و مطمئن بودم که دیگر از این یکی زنده بیرون نمی‌آیم.
تمام این ۹۲ روز شبیه به یک مرده‌ی متحرک بودم. خیلی کارها کردم، جاهای جدیدی را دیدم و با آدم‌های جدیدی آشنا شدم؛ اما هیچ چیزی حس نکردم.
در نهایت تنها راه نجاتی که برای خودم می‌دیدم این بود که همه چیز را پشت سر بگذارم و یک زندگی جدید را شروع کنم. زندگی‌ای که تو هرگز در آن نبودی.
حالا هرچیز باقی‌مانده از گذشته را در بشکه‌ای می‌ریزم و به آتش می‌کشم. چون من از ته قلبم به شروعی دوباره ایمان دارم. چون نمی‌توانم اجازه بدهم یک‌بار دیگر هم من را از خودم بگیری.

پی‌نوشت: من از یک جایی به بعد فهمیدم که دیگر برایم اهمیتی ندارد که دوستم داشته باشی و یا بخواهی زندگی‌ام را خراب کنی، من فقط می‌خواهم در زندگی‌ام باشی.

A hundred thrown-out speeches I almost said to you - نامهٔ نوزده

همواره در درونم سرگرم فکر کردن به آینده بودم، طوری که زمان حال هم بخشی از آینده شده بود.

- یک رمانک لمپن، روبرتو بولانیو

فقط ایرانی بودنه که می‌تونه مجبورت کنه به هرچیزی حسودی کنی. به مارهای آمازون، به کارتن‌خواب‌های آمریکا و به مرده‌ها.

من تقریبا بیشتر آثار این نویسنده رو خوندم و تا این‌جا، این یکی موردعلاقه‌ی منه.

«مردای لعنتی! مشکل شمایین! مذهب نمی‌جنگه، اسلحه نمی‌كشه و بايد خيلى واضح بدونى كه هاكى به کسی تجاوز نمی‌كنه! اما می‌دونى كى اينكارا رو انجام می‌ده؟ می‌جنگه و می‌کشه و تجاوز می‌کنه؟» سونه گلويش را صاف می‌كند. «مردا؟»
«مردا! هميشه مرداى لعنتی!»
- بخشی از کتاب

با اینکه حجم کتاب نسبتا زیاد بود ولی انقدر روان و گیرا بود از موقع شروع کتاب تا به پایان رسوندنش، حتی ثانیه‌ای دست از خوندن نکشیدم و در عرض سه ساعت کتاب رو تموم کردم. کاراکترها گاهی اون‌قدر دوست‌داشتنی بودن که بخوای بغلشون کنی و گاهی اون‌قدر احمق که بخوای به قتل برسونیشون. ناراحت‌کننده‌ست که چطور در سراسر دنیا دیدگاه مردم به تجاوز یکسانه و هرگز کسی حرف زن‌ها رو باور نمی‌کنه. اینکه چطور وقتی یک تجاوز رخ می‌ده، همه‌ی مردم قربانی رو سرزنش و از متجاوز دفاع می‌کنن.
در مورد ترجمه هم باید بگم که به‌خاطر کامنت‌هایی که دیدم، قبل از کامل خوندن کتاب، بخش‌هاییش رو از نشر نون خوندم و بخش‌هایی رو از نشر علمی به ترجمهٔ میعاد جهان‌تیغ. و این ترجمه واقعا زیباتر بود و همین‌طور با حداقل سانسور (با اینکه ویراستاری کتاب نیاز به اصلاح داشت)

I'd rather die there than live here.

- Caraval, Stephanie Garber

تنها فرق بین یک بیمار در بیمارستان روانی و مارتین مک‌دونا اینه که مارتین مک‌دونا بیرونه.

can you even feel a thing?