سلام، همان‌طور که بن‌عطیه گفت، من 30 سال است در فوتبال هستم و به صحبت‌های داخل رختکن عادت دارم.

باید همه‌چیز روشن شود. یک سؤال دارم: اگر در یک رستوران، دو گارسون مثل دعوای داخل یک میخانه به جان هم بیفتند، صاحب رستوران چه باید بکند؟ ما در این‌باره با لونگوریا و بن عطیه صحبت کردیم و تصمیم ما این بود که این بازیکنان را کنار بگذاریم زیرا باشگاه قبل از هر چیز در اولویت است.

من که از خیابان آمده‌ام، هرگز چنین چیزی ندیده‌ام: یک هم‌تیمی روی زمین با پزشکان در حال رسیدگی باشد و بقیه بازیکنان در همان لحظه با هم درگیر شوند...

بازیکن و مربی همیشه پیدا می‌شود، اما مهم این است که حرفه‌ای باشی و حد و مرز خودت را بشناسی.

مادر رابیو دو نکته را فراموش کرده است: اول اینکه تصمیم به کنار گذاشتن او را من به‌تنهایی نگرفتم اما زمانی که تصمیم گرفتم او را مقابل پاریس کاپیتان کنم، در آن انتخاب کاملاً تنها بودم.

در طول یک سال، به پسر او بیشتر از آلفردو، پسر خودم توجه کردم و حتی همین هفته پیش به او گفتم حالا که نتونستی خونه مدنظرتو بخری بیا خونه خودمو بهت میدم، من میرم هتل اونجا راحتم و حتی بعد از این ماجراها بهش گفتم که پسر خودمم بود همین تصمیمو در قبالش میگرفتم.

آنچه اهمیت دارد عمل است، کاری که در شغل‌مان انجام می‌دهیم مهم است، این تصمیم، تصمیمی سخت اما ضروری بود. حالا تلاش می‌کنیم تیم را تکمیل کنیم تا غیبت آدرین باعث حسرت نشود.