یا اون لحظه‌هایی که توی ضرری و با امید الکی چارت رو نگاه می‌کنی که شاید برگرده بالا و نجاتت بده؟

این یعنی افتادی توی دام انتقام گرفتن از بازار یا امید واهی داشتن به بازگشت قیمت.
هر دوتاش خطرناکن، چون توی اون لحظه‌ها دیگه تصمیم‌هات بر اساس تحلیل نیست، بر اساس احساساتیه که نمی‌خوای ببازی.

حجم بالا بزنی که ضرر قبلی رو جبران کنی
بی‌فکر وارد معامله شی فقط چون حس می‌کنی "حقته" سود کنی
ترید کنی در حالی که ذهنت آروم نیست

وقتی پوزیشن به ضرر رفته، همچنان نگه‌داریش و با خودت بگی “الان برمی‌گرده”
به جای قبول اشتباه، گیر کنی توی یه معامله‌ی خراب
استاپ‌لاس رو برنداری چون "شاید این‌بار استثناء بشه

بعد از هر ضرر، یه نفس عمیق بکش و حداقل ۱۵ دقیقه از چارت فاصله بگیر.
ترید بعدی باید بر اساس سیستم معاملاتی باشه، نه احساسات.
با خودت روراست باش. اگه اشتباهی کردی، بپذیرش و یاد بگیر.
برای خودت قانون بذار: بعد از ۲ ضرر پشت هم، روز رو ببند.
یاد بگیر که بازار با کسی دشمنی نداره. این ما هستیم که گاهی با خودمون دشمن می‌شیم.