(خیلی گرمه نمیتونم توضیحات مورد نظرم رو لحاظ کنم)

اومدم قم خونه ی دایی.
همه چیز واسم غریب و قشنگه.
داریم میریم حرم و چادر پوشیدم و خب یه حسایی هر چقدرم دور، تو دل آدمو یه طوری میکنن.

دود میشم میرم تو ریه ت.

اونهایی که عکس‌ها رو نبوسیدن، «عاشق» نشدن..

@sodqaihaa

وز چشم من بیرون مشو

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

مولوی

تلماسه - فرانک هربرت - کتابسرای تندیس

«نمی‌دانم چه شد که دیگر هیچ‌جا و پیش هیچ‌کس احساس راحتی برای غمگین بودن نکردم. برای محبت کردن چرا، برای دغدغه‌داشتن، نگران بودن و حتّی عصبانی بودن؛ اما برای سوگواری و بسیط و بی‌حرف غمگین بودن نه».

از وبلاگ ساره‌خالدی.