https://www.ted.com/talks/brian_greene_why_is_our_universe_fine_tuned_for_life/transcript?language=fa#t-96217
(زیر نویس فارسی دارد)

هر وقت با داییم یه جایی میریم انقد از ترس تو صندلی فرو میرم چند سانت ازم کاسته میشه!
آخه چرا انقد تند میرونی؟
مگه داری بازی میکنی؟
قلبم اومد تو دهنم خب!

دیشب خواب دیدم the ways در خونمون که یه جای دیگه بود کنسرت گذاشته بود ولی من فقط چند دقیقه‌اش رو تونستم باشم به کاوه آفاق گفتم الان میرم بعد میام!!
بعد اونا سوار یه ماشین گنده که روش عکس بستنی بود شدنو رفتن!
بعدشم من رفتم تو یه ساختمون بسیار عجیب که پله ها رو بالا میرفتم میومد پایین!
و واسشون آهنگ جنگ و بوسه رو با تحریر خوندم!!!!
و یه عده میخواستن منو بکشن یا هر چی مثل اسب دنبالم بودن و من مثل یک ومپایر واقعی میدویدم و فرار کردم!
ولی اونجا اونا یه کارایی میکردن شبیه تبدیل آدم ها به موش که من استرس داشتم نمیدونم دقیقا،
دیگه متاسفانه یادم نمیاد.

وی اکثر مواقع داشت این را زمزمه میکرد.

"و من هیچ نگفتم اِلا سکوت باد
که اصلا نمی وزید."
#Almost_blue_from_her_hands

"توی راه خواب هامان را برای بابونه‌ های دره‌ ای دور تعریف میکنیم."

#Season1
#Episode5

📚پروژه‌ی خونین او اثر گرم مک‌ری برنت
اواخر قرن نوزدهم چند قتل در یک روستای دورافتاده‌ی اسکاتلند اتفاق می‌افتد و همین شروع داستان این رمان چندلایه است. کاوشی موشکافانه در ساختار نظام طبقاتی، ماهیت عقل و جنون، انسان‌شناسی و روان‌شناسی جنایی، نسبیت واقعیت و خیلی مباحث دیگر.
#criminal
#Fiction
#Mystery

🎙گویندگان: مهدی ابراهیمی - محمد سعادت 🖌نویسنده: محمد سعادت 📻کارگردان: محمد سعادت 🎨‌گرافیست: علی سعادت 🎛 تدوین‌گر: علی فدائی

📡در تلگرام، اینستاگرام، شنوتو، anchor ,Castbox, soundcloud و ... با این شناسه ما رو دنبال کنید:
🎵 @GalingorCast

«همه‌مان افرادی معمولی هستیم، خسته کننده‌ایم، شگفت‌انگیزیم. همه‌مان خجالتی هستیم، شجاعیم، قهرمانیم، بی‌پناهیم.
فقط به روزش بستگی دارد.»

برد ملتزر

این روزها مردم وسایلشان را آنقدر تند تند عوض می کنند که دیگر کسی نمی داند باید چطوری وسایلش را نگه دارد و ازشان مراقبت کند.


مردی به نام اُوِه|فردریک بکمن
#کتاب

[یک پست نسبتا طولانی حاوی توضیحات پاک شد و به جاش فکر کردم باید این کشور رو که نمیذاره آدم ها راه مناسب رو انتخاب کنند، ترک کرد.]

#بریم 🎒

روزایی که از جونام کم میشه شبش پناه میارم به کتاب پریا، چند صفحه میخونم نور میره تو جونم.

تو کلاس نقاشی در خراب شده بود بسته میشد نمیتونستم بازش کنم،
یکی از هنرجوهام میگفت خانوم کاش در قفل شه تا همیشه، ما با شما نقاشی بکشیم.
حقیقتا ذوق کردم.*-*