#پیام_ناشناس

بنظرم وقتی به آدمی که حتی خودشم به تبع رفتارش، توقع خوبی دیدن نداشته، خوبی کنی
یا جایی که جاش نیست به کسی لطف کنی و یا زیادی از حد به یه نفر لطف کنی

اگه طرف مقابلت پرروتر شد و وقیح‌تر =)
نباید تعجب کنی!
فعلا این روی قضیه رو دیدم و تجربه کردم
این آقاهه هم تا اینجا که من حس کردم بنظرم زیادی کلیداسراری فکر میکنه🚶‍♀️

چاوشی میخوند "نشد با شاخه هام، بغل کنم تورو."
من خیلی شاخ و برگِ هرز دارم رفیق. نمیدونم اینهمه بی ریشگی چجور اینهمه شاخه داده؛ ولی همه ی وقتایی که به خاطر شاخه هام نتونستم آدمامو بغل کنم، فرو کردمشون توو چشمام و گریه کردم. من بلد نبودم کسیو عادت بدم به ریشه داشتن، من بی ریشه ترین بودم و اگه دست میزدی به خاکم، همه ی شاخ و برگام با هم سقوط میکردن.

کی شاخ و برگ هرز نداره؟
بی ریشگی خاصیت آدمای این قرنه...

میخواهم اقلا یک نفر باشد، که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم ...


📗 ابله
✍🏻 #داستایوفسکی

📚 @BookTop

اگر این یک نفر رو دارید، بچسبید بهش.
اگر ندارید، بگردید تا پیداش کنید.

و از من بشنوید اینو که همین یه دونه چیز در زندگی، انقدر آرامش میاره که بعد میتونید راحت به درس و کار و آرزوهاتون برسید...

و اگه نباشه، مثل اون شخصیت اول داستان «قطعه‌ی گمشده»ی #شل_سیلوراستاین خواهید بود.

#مصطفی

#محسن (@mExistence):

چقد پیامای ناشناس میدین. درسته همه از قضاوت می‌ترسیم اما تاملات جایی باشه که روی این هم تامل کنیم. ص۴۱۸ درمان شوپنهاور، فلیپ میگه یکی از ایده‌های شوپنهاور که خیلی به من کمک کرد این بود که شادی نسبی از ۳ منبع سرچشمه می‌گیره: آن‌چه هستی، آن‌چه داری، و آن‌چه نزد مردم جلوه می‌کنی. او تاکید داره بر اولی تمرکز کنیم چون دومی و سومی در کنترل ما نیست و ازمون به راحتی گرفته میشه. (یه نکته اموزنده دیگه درمان شوپنهاور، صراحت و صمیمیت و ادب گروهه. کاش امکان همچین جمع‌هایی وجود داشت.)
توی روان‌شناسی هم میگن ما ۴-۵ نوع خود داریم. خود واقعی، تصویری که من از خودم دارم، تصویری که بقیه از من دارن، تصویری که من فکر می‌کنم بقیه از من دارن، تصویری که بقیه فکر می‌کنن من از خودم دارم. و میگن ما باید بر خود واقعی و تصویری که خودم از خودم دارم تاکید کنیم نه بر تصاویر دیگه.
غرض اینکه از بند قضاوت و مدح و ذم دیگران تا جایی که میشه خارج بشیم، و پیاماتون رو تا جایی که میشه ناشناس نفرستید. تازه ایدیتوتم بذارید بتونیم فیدبک بدیم. خودمونو به چالش بکشیم. یسسس👏🥳💪

یکی از رفقای عزیز فرمودند:

يه سكوت ديگه هم هست كه سرشار از سخن و فعل است
انجا كه ميگه:
ادب عشق تقاضا نكند بوس و كنار
دو نگه چون به هم اميخت همان آغوش است...

https://t.me/tmlat/194
زیاد
درست وقتایی که باید با عصبانیت برخورد میکردم و همه این انتظارو ازم داشتن ولی در کمال خونسردی کار خودمو انجام دادم
درست شبیه یه اتفاق غیر منتظره
طوفانی که از رخ دادنش اطلاع داری ولی کلی با تاخیر میاد
مثل بارونی که باید آبان ماه بباره ولی خب خبری ازش نیست :)
اینطوره که غیر قابل پیش بینی میشم
و این لذت بخشه برام :)))

﴿ برای حال خوب دیگران قدمی بردار.
کم کم حال خودت هم خوب خواهد شد.﴾

امشب و هر شب این باید گوشهٔ ذهنم بمونه.

هر وقت حال بدی داشتم، میگردم کانال‌ها و گروه‌ها رو.

یکی رو پیدا میکنم که حالش خوب نیست.

یا براش گوش میشم که درد دل کنه؛
یا اگه چیزی بلد بودم و خودش خواست، همفکری می‌کنم باهاش؛
یا اگه حوصله داشت، یه چیزی میگم بخنده -حتی یه لحظه- .

یادم بمونه☘

#مصطفی

اینجا پرسش و پاسخ قشنگی داشتیم در کانال. مرورش شاید جالب باشه.

خسته، گیج و پوچم
ناامید، گمشده و کمرنگم
نه من بی رنگم، بی رنگ..
کاش منم یکی از اون سیاه یا خاکستریای کلیشه ای بودم که اثر خودمو روی این صفحه هرچند تکراری ولی به جا میذاشتم.
اینکه ندونی چه رنگی هستی مثل اینه که زیر دوش آب داغ ایستاده باشی ولی فرقی با ایستادن جلوی پنجره اتاقت برای چند ثانیه تنفس احساس نکنی.
اینکه بی رنگ باشی مثل اینه که زیباترین بوسه در بهترین زمان و مکان رو داشته باشی ولی فرقی با نوشیدن یه لیوان آب ولرم روی لبات حس نکنی.
اینکه بی رنگ باشی یعنی در بهترین مکان قلبت تا مرز خفگی و انفجار میره ولی نمیدونی چرا...!
اینکه بی رنگ باشی یعنی از همون بچگی قصه هایی که واسه ترسوندن تو گفته میشدن فقط حوصلتو سر میبردن..
اینکه بی رنگ باشی یعنی اینکه ندونی قراره چه رنگی باشی، ندونی کدوم رنگو تو زندگیت جا بدی، کدوم قراره موندنی باشه و کدوم رنگ با تو در تضاد خواهد بود.
اینکه رنگت خاکستری یا سیاهه قرار نیست ناراحت کننده باشه، بهم اعتماد کن...

تصور کنید جزو همراهان بیماری در حال احتضار هستید که خودش از کم و کیف وخامت ناگهانی حالش باخبر نیست. خودتون رو موظف می‌دونید که پیش از رخ دادن مرگ فرد آگاهش کنید که درحال گذره؟

بعدتر تصور کنید که جزو کادر درمانی بیمارستانی هستید و بیماری درحال احتضار دارید که از کم و کیف وخامت حالش به اون صورت با خبر نیست. تصور می‌کنه برای درمان مریضیش راهی وجود داره. پیش از رخ دادن مرگ فرد جوری رفتار می‌کنید که بیمار امیدوار به بهبود بمونه همون‌طوری یا آماده‌اش می‌کنید برای مرحله‌ی گذار؟

پاسخ به این دو سوال ژوزه، بعید می‌دونم مرتبط با موقعیت من باشه.

چه همراه بیمار باشم و چه کادر درمان، مسأله اصلی اینه: آیا کسی که داره میره، حق داره بدونه یا نه؟

و جوابش مثبته.

حتی اگر فکر کنی ندونه کمتر زجر می‌کشه، داری اشتباه فکر می‌کنی.

آگاهی از حقیقت، یکی از حقوق بسیار بزرگ هر صاحب شعوریه. شاید حقی در حد و اندازهٔ آزادی.

#مصطفی

#حنا (@maghznebesht) گفت:

من سعی میکنم آگاه نکنم.

حقیقت دردناکه و رنج بیماری رو بیشتر می‌کنه. شاید یهو عصن معجزه شد. نمیخام اونی باشم ک نخ نازک امید رو قیچی می‌کنه.

https://t.me/myyyy_dream/68


همه می‌دونن من چقدر شکمو ام.
فلذا ما بین بحث‌های جدی کانال، این دستور چیزکیک رو داشته باشید و اشک و گریهٔ حضار...

#مصطفی