پاسخ چهارم (بی‌نام):

بچه تر که بودم حدود 10 - 11سالم اینا
فکر اینک مامان و بابام طوریشون بشه یه عذابی بود که حتی شبا خوابو ارم می‌گرفت و از استرس عرق میکردم طوری که لباسم خیس و میشد
یه ذره که بزرگتر شدم اون حالتو دیگه نداشتم ولی باز ترس تو وجودم بود
باز که گذشت و الان فقط موقع فکر کردن بهش اون حس ناراحتی شدید رو داشتم دیگه استرس و... رو نداشتم
فکر کنم شدت وابستگی و ناراحتی ما بستگی به این داره که چقدر تا وقتی که هستن از تجربه هاشون از محبتاشون استفاده کنیم وقتی با تمام وجودمون از محبت هاشون بهره ببریم کنار اومدن با بعدش خیلی راحت تر میتونه باشه
بزرگ تر شدن و پخته تر شدن همیشه اینو به ما یاد میده که مرگ همیشه هست هیچکی عمر بینهایت نداره

سوال شما مربوط به درمان بود
ولی خب من پیشگیری رو گفتم

کسی که این درد و غم و تجربه نکرده هیچ وقت نمیتونه حال کسی رو که درک کرده بفهمه و فقط میتونه باهاش همدردی کنه
جواب این سوالو باید کسایی بدن که تجریه کردن
وگرنه ماها هر چی بگیم فقط شعاره.

.

پاسخ پنجم (بی‌نام):

هر کاری کنیم بازم این فکر ترسناکه دلهره آوره حداقل برای کسایی که با احساساتشون زندگی میکنند تا منطق های عقلانیشون ، همونایی که عاشق خانواده اند اولین دوست و رفیق و پناهگاهشون خانوادشونه، اونا از دست دادن مهره های وصل زندگیشون خیلی براشون سخت تره چون دیگه نمیتونن تا آخرین لحظه‌ی عمرشون این احساس محبت عاشقانه و واقعی رو درک کنند و بهش وابسته بشند . فکر می‌کنم تنها علاجی که کمی شاید کمتر از سر یک سوزن از درد این فراغ گریزناپذیر کم کنه دوباره همون محبت باشه ، تا اگه زمان گذشت و به یکباره سر سفره‌ی دورهمی‌هامون جای خالیشون ما رو یاد اون دوران قشنگ با هم بودن انداخت همراهش کابوس و سرزنش یقه امون رو نچسبه ، به جاش لحظه لحظه هایی که بهشون عشق ورزیدیم لبخند رضایت به لبمون بیاره .

.

پاسخ ششم (رضا):

زمان مزخرف ترین عنصر هستیه...
من خیلی دیر حس کردم چقدر پدرم رو دوست دارم وقتی بهم لبخند میزنه، هیکل نچندان خوشفرمم رو تماشا میکنه و ذوق میکنه که چقدر بزرگ شدم.
یا مادرم... وقتی هست. با اینکه خیلی از دستم حرص خورده ولی همین که هست و میشه در آغوشش گرفت و دوست دارم.
همه عزیزان میرن... حتی خودمونم از این عزیزانیم پس بهتره وقتی قراره برن خودمونو ازشون اشباع کنیم. در فیلمی دیالوگی بود که مردی بعد از مرگ معشوقه اش میگفت، من و اون کلی خاطره باهم داریم. کلی سکانس های خوشبختی در زندگیمون ثبت کردیم... میدونم اون الان رفته میدونم هییییچی جاش رو نمی گیره ولی... حداقل حسرت نداشتن خاطراتش رو نمیکشم.

.

پاسخ هفتم (محدثه):

بنظرم دنیای بعد از مرگ عزیزان رو توی دو قسمت بررسی کنیم:
۱.هفته ها و ماه های اول
۲‌.وقتی که مدتی از فقدان عزیزمون گذشت
**

۱.بخش اول برای اکثر آدما خیلی عجیب میگذره چون غالبا اطرافمون پر شده از پیام ها و شعارهای کلیشه ای،تسلیت ها،ابراز همدردی ها و گاهی توصیه هایی که همشون با نیت خوب و از صمیم قلب برای کمک به ما گفته میشن.توی این مرحله هیچ چیز عادی نیست شنیدن جمله هایی مثل "اون راضی نیست تو اینقدر گریه کنی"، "با این کارا روح اونو اذیت میکنی"، "من هم عزیز از دست دادم میفهمم" ،"راحت شد" ،"من از تو بچه تر بودم که عزیزم رو از دست داد تو که ماشالله بزرگی" ،"هممون یه روز این درد رو تجربه میکنیم "،" حتما حکمتی داشته که رفته" کمکی نمیتونه بکنه :) چون این حس رو منتقل میکنه که هیچ کس رنج و دردی که میکشی رو نمیفهمه! فهمیده نشدن خیلی دردناکه :)


۲.توی بخش دوم واقعیت ها خیلی ملموس تر میشن،جای خالی عزیزانمون و خاطره هاشون دائم تو ذهنمون هستن و محتاج حضورشون هستیم توی این بخش تنهاتر شدیم و دورمون خلوت تره!
حالا توی هر دوی این بخش ها باید به یه سری چیز ها توجه کنیم:

- پذیرش بزرگترین گامی هست که میتونیم برداریم تا به خودمون کمک کنیم.

- وضعیت همون قدر که فکر میکنیم و میبینیم بد هست و قرار نیست درد ما بهتر بشه یا جای خالی اون فرد پر بشه.

- قبول کنیم یه سری چیزا راه حل نمیخوان باید یاد بگیریم چطوری تا وقتی زنده ایم به دوش بکشیم دردمونو.

- قبول کنیم که عزاداری یکی از قشنگ ترین و واقعی ترین و غریب ترین راه های نشون دادن عشق ماست.از عزاداری و ابراز درد چه در خلوت خودمون چه در جمع نترسیم و به روش خودمون سوگواری کنیم و کمک کنیم به خودمون که قلبمون مچاله نشه هرکاری بکنیم که حس امنیت بیشتری داشته باشیم.
راه خودمون میتونه گریه ی بلند باشه،نقاشی و رنگ آمیزی وبازی باشه،رقص باشه،گوش کردن اهنگ باشه و...

- به قلب و روحی که آسیب دیده زمان بدیم و احترام بذاریم که حالشون خوب نیست با دل خودمون مهربون باشیم.

- هممون نیاز به حامی و تکیه گاه داریم به کسی که شنیدن رو بلد باشه و حرف هاش زخم جدیدی اضافه نکنه! سعی کنیم اون آدم زندگیمونو پیدا کنیم و هواشو داشته باشیم.

- "وحتّى كأنّ الموت لو أتاك أتاني
و اگر مرگ به سراغت آید، انگار به سراغ من آمده"
اگر با مرگ عزیزانتون یا با شنیدن مرگ یه آدم که حتی نمیشناختید یا ندیده بودینش سخت کنار میایید و سوگواریتون طولانی میشه نشونه ی بدی نیست عشق و تعهد شما نسبت به دیگران باعث این واکنش ها میشه و قشنگه.

.

پاسخ هشتم (علی):

نزدیکان عزیزمون ارزشمندترین داشته هامون هستن، چون ما بیشترین تعلق خاطر رو، به اونها داریم. احساس خلاءش جبران ناپذیر هست ولی یجورایی آدم رو از تعلقات عادی دنیا میکَنه. راحت تر میتونی دلبستگی به دنیا رو بزاری کنار. اما وقتی فکر کنی میبینی زندگی ادامه داره و این چرخه میره جلو، بزرگتر از عزیزان ما رفتن و طبیعت زندگی دنیایی فناپذیریه، تلاش کنیم لذت ببریم و برسیم به اون چیزایی که اونها برامون میخاستن، چون هستن میبینن و از شادیمون شاد میشن. روحشون رو شاد کنیم🌹

.

پاسخ نهم (هادی):

مرگ عزیزان یکی از دردناک ترین اتفاقات غیر قابل اجتناب زندگیه که ناراحتیش مثل زلزله تو یک روز اتفاق میوفته و بازسازی اون شاید سالها طول بکشه .
از دست دادن عزیزان مثل قطع شدن عضوی از بدنه ، که نه دردش قابل انکاره و نه اینکه هیچوقت فراموش میکنیم که مثلا دستمون قطع شده اما میشه باش کنار اومد و میشه هنوز زندگی کرد.
روز های اول هنوز زخم تازه اس ، با کوچکترین تنشی سر باز میکنه و دردش کل وجودتو میگیره اما با بودن و گذروندن در کنار بقیه ی عزیزان میشه درد رو کمتر حس کرد .

کمی بعد تر ، اون درد زخم نیست که اذیتت میکنه ، نبودن خود دست هست ، مثل وقتی که جای خالیشو سر سفره و روی صندلی می‌بینی . مسافرت و تغییرات تو محیط و زندگی یه ذره کم رنگش میکنه اما این که بگیم به این عادت میکنی به این معنا نیست که بار هزارم دیگه اذیتت نمیکنه ، به این معنیه که بار هزارم به اندازه ی بار های اول برات غم انگیز نیست چون کم کم درک میکنی یه جای خالی همیشه خالیه و با اشک های ما پر نمیشه و خیلی مهم تر این که درک میکنی اون موقعیت و نقش فیزیکی جای خالی افراد نیست که درد آوره ، اون نقش معنویشونه که برامون مهمه !

در اینجا ممکنه حتی با یاداوری خاطرات خوب گذشته ی در کنار هم هم گریه مون بگیره و دلمون بسوزه که دیگه کنارمون نیست .
اما باید بدونیم که خاطرات خوب گذشته ، دزدیدنی نیستن حتی اگه دیگه به اون شکل اتفاق نیوفتن ، پس نباید شادی هایی که کنار هم داشتیمو تلخ کنیم .
حادثه ی بدتری که ممکنه رخ بده اینه که با خاطرات بدمون عذاب وجدان بگیریم اینجا هم باید بدونیم که ( اگر حالا ما راحت تر از اشتباهتشون میگذریم ، ) ما هم برای عزیزانمون عزیزیم و اونها هم دوست ندارن مارو غمگین ببینن و مرگ باعث ارتقای سطوح اگاهی و درک روح میشه پس راحت تر میتونه عزیزانشو ببخشه .

کمی بعد تر جای خالیشونو وقتی حس میکنیم که در سختی ها ، شانه به شانه ی ما و ستونی زیر سقف مشکلات نیستن . اما در حقیقت اینطور نیست ، روحشون کنارمونه و درد دلمونو میشنون و دعامون میکنن حتی اگه صداشون به گوشمون نرسه .

در مرحله ی اخر ، هنگامی جای خالیشونو حس میکنیم که یه اتفاق خوب برامون میوفته و نیستن که شادی هامونو باهاشون قسمت کنیم ، از خوشحالی خوندن یه کتاب خوب گرفته تا وارد شدن ادمای جدید به زندگیمون . و این تا همیشه با ما هست چون ارزش واقعی انسان ها تو زندگی ما همینه ، چون جاییه که ادم ها رو برای خودشون میخواهیم . و کسی که روحمون اینقدر با او پیوسته است ، همیشه در کنار ماست ، همیشه جزیی از ماست و همیشه با ما خواهد بود .

.

پاسخ دهم (بی‌نام):

چون تجربه اش را دارم، تجربه خودم را میگم. چیزی که به من آرامش می داد این بود که ان شخص خوب زندگی کرد، یاد و خاطره خوب در ذهن اطرافیان از خودش به جا گذاشت، در مقام عمل ارزشهایش را حفظ کرد، و از درد و رنج و ناملایمات دنیا رها شد. من هم فرصت این را داشتم که سالها از موهبت وجودش در کنارم بهره مند بشم، که ممکن بود از این موهبت بی بهره باشم، ولی لطف خدا شامل حالم بود، و بابتش سپاسگزارم، و هر وقت یاد بذرهای نیکی که در وجودم کاشت می افتم و از میوه های آن بذرها بهره می برم، گرمای وجودش را حس میکنم. و البته دلتنگی هست، درد و رنج عمیق دوری هست، ولی یاد خدا آرامش بخش است و همانی که موهبتی را از ما پس گرفته، لطف و محبتش را به نوعی نشانمان خواهد داد و دل شکسته مان را با گرمای مهربانی اش روشن خواهد کرد. زندگی با همه بدست اوردن ها و از دست دادن ها ادامه دارد، بی توقف.

.

پاسخ یازدهم (بی‌نام):

واقعیت بخوام بگم هیچوقت نمیشه باهاش کنار اومد اونقدر چیزایی تو زندگی هست که مدام آدم رو به یاد اون افراد میاره بهترین توصیف ازش رو میتونیم مثل یه فیلم سینمایی بگم که وقتی پلی دیگه نمیتونی استپ کنی باید بشینی از اول تا آخرش رو نگاه کنی. تنها زمان که بگذره میتونی امیدوار باشی مدت زمان این فیلم سینمایی با فراموشی کمتر و کمتر بشه.

.

پاسخ دوازدهم (محسن):

۱. طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت. تنها اصل ثابت جهان، تغییره و هر تلاشی برای ثابت نگه‌داشتن هر چیزی، باعث ترس و نگرانی و رنجه. اگر همه چی داری خیلی خوشحال نباش، اگر هیچی نداری خیلی ناراحت نباش. تضمینی برای ثبات هیچ چیزی وجود نداره. پذیرش این اصل مسلم جهان مادی، می‌تونه آرامش بیاره. رجوع کنید به شرح مثنوی معنوی

۲. تا وقتی با کسی هستی، همه محبت و عشق و توجهتو بهش بده. وقتی رفت، براش خیرات کن اما شاد زندگی کن. این چیزیه که عزیز رفته ازت میخواد. اگر کاملا ناراحت باشی و در فکر اون، نمی‌تونی عشق و محبت و توجهت رو به انسان‌های اطرافت، به اعصای خونوادت بدی. کسایی که به محبتت نیاز دارن. کتاب زوربای یونانی.

۳. حوادث و اتفاقات جهان خنثی هستند. این ذهن ماست که معنا میده و طوری بازتعریف میکنه که شادکننده یا ناراحت‌کننده باشه. میتونی بگی خوب شد زودتر از من رفتو مرگ منو ندیدو رنج نکشید. میتونی بگی مرگ یعنی از جنین تنگ و تاریک دنیای مادی بیرون اومدن و به جهان بزرگ‌تر و قشنگ‌تر رفتن. میتونی بگی مرگ یعنی وصال و لقای معشوق حقیقی، خداوند. و چه اتفاقی از وصال، شیرین‌تر؟ یه راهی برای معنادار کردن رنج و کاهش سختیش پیدا کن. کتاب انسان در جستجوی معنا. مامان و معنای زندگی، یالوم.

۴. کل نفس ذائقه الموت. ما مرگ رو می‌خوریم و نابودش می‌کنیم، نه مرگ ما رو. عزیز از دست رفته و ما ابدی هستیم و امروز یا فردا بهش ملحق میشیم. تفسیر اقای جوادی املی

۵. ترس از مرگ عزیزان شاید برگرده به اصطراب وجودی خودمون از مرگ. این اصطراب وجودی خودمون رو حل کنیم شاید ترس از مرگ عزیزان کمتر بشه. روان‌درمانی اگزیستانسیالیست، یالوم.

۶. پذیرش، گریه کردن، با دوستان بودن و هر کار دیگه‌ای که حالمونو خوب می‌کنه بکنیم. مشاور یا روان‌شناس اگر لازمه ببینیم.

.

پاسخ سیزدهم (محمدحسن):

جوابی از صائب

پاسخ چهاردهم (سپهر):

چاره ای جز پذیرش ندارم، ولی هرگز نمی‌تونم باهاش کنار بیام... اینکه چیزی واقعیت داشته باشه باعث نمیشه که از رنج مواجهه باهاش چیزی کم بشه.

.

از کجا می‌فهمید «آنِ» شما کیست؟
____________________________

تا همین چند دقیقه پیش، داشتم با یکی از دوستان عزیزم دربارهٔ ملاک انتخاب همسر/همراه حرف میزدم.

اغلب صفاتی که می‌گفت، متنوع بودند و کمیاب! و مشابهش را بارها از زبان دوستان دیگر شنیده بودم. با خودم فکر می‌کردم: این همه، در یک نفر نگُنجد!

این بود که سوالی به ذهنم رسید و خواستم بار دیگر زحمتتان بدهم.

لطفاً بگویید،

۱. اگر قرار باشد «فقط یک ملاک» برای انتخاب یار زندگی‌تان داشته باشید، آن ملاک چیست؟
۲. فکر می‌کنید خودتان همان ملاک را دارید؟

لطفاً یک جایی از جواب هم بنویسید خانم هستید یا آقا. به نظرم مفید باشد.

طبق معمول،
پاسخ‌های شما اگر بخواهید، با نام یا بی‌نام منتشر می‌شوند که در کنار هم و از هم بیاموزیم. ممنونم.

@mostafaonline
و یا
https://telegram.me/HarfBeManBot?start=OTc0NDM4ODU

.

پاسخ اول.

#پیام_ناشناس
به دل نشستنی از جنس احساس یکی بودن، و نه رابطه ای از کنار هم قرار گرفتن دو نفر از فاصله های دور!!
(احساس علاقه ای که کفویت خیلی زود درش حس بشه)

ا------------------------------ا

فکر نمی‌کنی مبهمه؟

.

👌در باب «احساس تنهایی» و درمان این احساس مخرب در ایام قرنطینه، نوشتهٔ زیر رو به شدت توصیه میکنم:

https://t.me/farnoudian/416

#مصطفی_ناصحی

یه رفیق داشتیم دوران توپ پلاستیکی، توپ چهل تیکه داشت.
وقتی میخواستیم فوتبال بازی کنیم میگفت به شرطی توپ چهل تیکه ام میارم که من کاپیتان باشم.
فوتبالش،!؟ نابود، چاق و بد فرم....
واسه بازی یار انتخاب میکرد،
یار چه عرض کنم دوستاش رو انتخاب می کرد
تو پنج دقیقه انقدر گل میخوردن که توپش رو بر میداشت و با قهر میرفت خونه...
ماهم عشق توپ چهل تیکه...
کار ما به جای رسیده بود که برای بازی کردن باتوپ چهل تیکه گل نمیزدیم،
دروازه خالی رو میزدیم تو در و دیوار که صاحب توپ چهل تیکه قهر نکنه...
اون رفیق ما بعد یه مدت باورش شد که فوتبالش خوبه... که ما نمی تونیم بهش گل بزنیم ،
دیگه کم کم گل زدن یادمون رفت،
بخاطر یه توپ چهل تیکه ضعیف بودن رو انتخاب کردیم و رقیب رو قوی نشون دادیم.
همین مثال رو تو تمام زندگیمون نگاه کنیم.
برای علاقه یا شاید منفعت چه جاهایی جلوی چه کسایی خودمون رو ضعیف نشون دادیم و توهم قوی بودن رو به دیگران دادیم.
میخوام بگم باهمون توپ پلاستیکی بازی کنید ولی هیچ وقت جلوی کسی ضعف نشون ندید.
چون توهم قوی بودن بشون دست میده.
چون گل زدن رو،قوی بودن رو فراموش میکنید!

#عطا_آل‌امین
به نقل از منبعی نامعلوم

بعضی چیزا مثل یه قله کوه میمونه شما ممکنه ماه ها و یا سال ها تلاش کنین تا بتونین به اون قله برسین و وقتی رسیدین تنها یه منظره زیبا رو تماشا کنین که شاید بعد از یک روز تکراری و بی اثر باشه و در نهایت با انتخاب خودتون از اون قله پایین میاین و یه خاطره ازش براتون میمونه

درباره‌ی سکوت خیلی حرف‌ها میشه زد.

برای من سکوت خیلی وقت‌ها جایگزین خشم و اعتراضه.
گاهی گیجم و نیاز به سکوت دارم تا فکرام منظم بشن.
گاهی خسته‌ام و سکوت آرومم می‌کنه.

اما امشب به یه نتیجه‌ی خاص رسیدم:
وقتی با کسی هستی که پیشش احساس امنیت می‌کنی، «سکوت ذهن» به معنای واقعی کلمه خودشو نشون میده.

سالها بود این سکوت رو نداشتم. ممنونم ازت که ذهن مشوّش منو ساکت کردی🙃

بمونی برام...

آنچه که به ما امید ادامه دادن می‌دهد؛
امید تنفس و از خواب برخاستن؛
امید دم کردن چای صبح و با لذت نوشیدنش؛
امید سلام کردن به همسایه؛
امید باز کردن پنجره و نگاه کردن به آسمان؛

آنچه که به تمام این امیدها معنا می‌دهد، این است که بدانیم کسی، جایی، دوستمان دارد و منتظر صبح به خیر ماست.