پاسخ اول (بی‌نام):

۱) وقتی سر مسائل جزئی و کم اهمیت دعواهای بزرگی بوجود میاد یعنی انزجار وجود داره و شاید اصطلاحا بهش میگن بهونه گرفتن.
ینی وقتی یه طرف یا هر دو از هم بهونه میگیرن.
۲) وقتی نمیتونی پیشش خودت باشی و دلت واسه خودت تنگ میشه. ینی وقتی خود خودت پذیرفته نیست.
۳) وقتی پیشش استرس داری نه آرامش.

__________________________

چقدر با دومی موافقم. چقدر!

راست میگه دوستمون.
هیچوقت با کسی که مجبورتون می‌کنه خودتونو سانسور کنید، وارد رابطه نشید.

وگرنه چند وقت که بگذره، اونقدر دلتون برای خودتون تنگ میشه که بی تامل، می‌ذارید و میرید.

تازه اگه بعدش سرزنش نکنید خودتونو که چرا انقدر وقتمو تلف کردم و به خودم بدهکار شدم.

.

پاسخ دوم (بی‌نام):

به نظر من وقتیه که دیگه طرفین همدیگرو پیگیری نمیکنند.

______________________

شاید موقتا خسته شده باشند و احتیاج به کمی فاصله باشه. تنفس از هم دیگه هم واجبه گاهی. قرار نیست همش آویزون هم باشیم که😅

البته شاید هم شما درست بگی.
مرسی از بازخوردت❤️

.

پاسخ سوم (تینا):

فقط وقتي مرگ يه رابطه ميتونه بدون برگشت باشه كه ديگه حداقل يك نفر از اين دونفر واقعاً هيچ حسي به اون يكي ندارن و اين ديگه تمومه.

______________________

این شاید سر راست‌ ترین جواب باشه، ولی مغز و قلب آدم مثل دستگاه نیست که دکمه بزنی و خاموش بشه. «هیچ حسی نداشتن» به تدریج اتفاق میفته...

سوال اینجاس که، از کجا بفهمیم داریم حسمونو به هم از دست میدیم؟

.

پاسخ چهارم (بی‌نام):

در اصل یک رابطه دوسویه با هر شکل و نوعی زمانی پایان می‌پذیرد که شرط بقای آن به تناقض و شکاف جدی با «خود» و من حقیقی یک طرف این رابطه گره بخورد که این «خود» حقیقی مجموعه ای از: عقاید، رفتارها، علایق و اتفاقاتی در عمق ضمیر آن شخص است که تغییر ناپذیر است و در اصل هویت آن شخص محسوب می‌شود. ممکن است در یک شخص این «من» تغییر ناپذیر به رفتارهای واجب و اولیه دینی چون نماز روزه و... برسد که توجه نکردن به این موضوع توسط یک سوی دیگر رابطه، یکی شدن با او را به دلیل همراهی این ارتباط دوسویه با شکاف شدید و دور شدن از «خود» طرف دیگر ناممکن کند.

______________________

بله. در نگاه دینی معمولا مرگ رابطه یعنی بریدن یکی از دو طرف از گره مشترکی به نام عقیده.

پس در نگاه دینی سه تا سناریو بیشتر نداریم: قانعم کن، قانعت کنم، یا جدا شیم.

.

پاسخ پنجم (محسن):

نشانه‌هاش می‌تونه اینا باشه:
بگومگوها حل‌نشده باقی می‌مونه. به همه وقتایی که هدر دادی فکر می‌کنی. دیگه مجذوبش نیستی. سعی می‌کنی یه جایگزین براش پیدا کنی. نمی‌تونی لمس کردنشو تحمل کنی. دیگه اهمیت نمیدی و بی‌تفاوت میشی. دنبال بهونه‌ای برای دوری می‌گردی. دیگه حرف نمی‌زنی. دیگه خوشحال نیستی. کسل شدی. به هم نمی‌زنی چون فعلا فقط راحتی ولی امیدواری یه اتفاقی بیفته دیگه کات کنی. دیگه خود واقعیت نیستی و نمی‌تونی افکار و احساساتت رو راحت بیان کنی. اگر دیگه اهداف مشترکی وجود نداره، نباید ارزش‌ها و اولویت‌های کلیدیتو فدای ادامه رابطه کنی.

______________________

بله. تقریبا همه نکات درسته.

دوتا چیز نظرمو بیشتر جلب کرد. اول، «ترجیح دوری» و دوم، «ارزش‌ها».

اولی نشانه است و دومی جای فکر داره. قبل از اینکه وارد رابطه بشید، لازمه طرف مقابل رو بشناسید؛ اما ده برابرش لازمه که خودتونو بشناسید.

ارزش‌های کلیدی شما چیه؟

اگر کسی به این سوال بتونه واضح جواب بده، رابطه برقرار کردن براش مجازه‌. وگرنه، فقط باعث رنج خودش و طرف مقابل خواهد شد.

.

پاسخ ششم (حنا):

چقد بنیادینه
من موقع جدایی (طلاق) چند نفر بودم. ینی وقتی دعواهای جدی داشتن یا درد دل هاشون پیش من بود. اونا خیلی جدی رابطشون مرده بود. یکیش این بود که مدام خوبی های خودشونو میکوبیدن تو سر اون یکی، انگار همش لطف بود به آدمی که استحقاقش رو نداشت.
یکی دیگش بهونه آوردن یکی از طرفین بود‌. که مثلا من از بیرون میام تو سلام نمیکنی به من. بهونه های کوچیک که طرف به زار زدن میوفته از شنیدنش.
بعدیش این که دیگه حرمتی نمونده بینشون. به خانواده های هم توهین میکنن. تو ایران هر چقد هم طرف خودشو از خانوادش جدا کرده باشه بازهم یک دلبستگی عجیب بهشون داره. وقتی پای خانواده ها و اسم بردن از اونها به میون میاد ینی دیگه آخراشه..
یکی دیگش این که دو طرف انقد گیج و سر در گم میشن که از بقیه تقاضا میکنن پا در میونی کنن. نه تقاضای رسمی البته. انقد جلوی خانواده های هم با هم بحثشون میشه ک اونها خودشونو ملزم میبینن مسأله رو حل کنن و متأسفانه هر موقع خانواده ها چیزیو بفهمن (کلا در تمام موارد) اون مسأله دیگه روزای آخرشه😎 (قدرت خانواده های ایرانی در گند زدن به تمام مسائل)
بعدیش روابط رفت و برگشتی بین اون دو نفره. حتا اونی که میخواد کات کنه هم دلبستگی هاش نمی‌ذاره یهو بره. دهن اون یکی رو صاف می‌کنه با معلق نگه داشتنش. آخرش طرف می‌بُره دیگه!
بعدیش احساس قربانی شدن برای هر دو طرفه.

______________________

خیلی عالی.

اونی که بیشتر از همه جنس «نشانه» داشت، به نظرم «توهین به خانواده‌های طرفین» بود. نشونهٔ مهمیه.

ریشه‌های یک گیاه رو وقتی بزنی، چطور انتظار داری اون گیاه زنده بمونه؟🙃

.

پاسخ هفتم (بی‌نام):

سلام، به نظرم پایان رابطه میتونه از تمام شدن گفتگو شروع بشه، حالا یا عدم احساس امنیت در بیان نظرات و احساسات یا ناامیدی از امکان ایجاد ارتباط متقابل از طریق گفتگو. پذیرفتن و پذیرفته شدن انچه هستیم و انچه طرف مقابلمون است، یکی از شرطهای برقرار ماندن رابطه است. وقتی پذیرفته شدن در کار نباشه احساس امنیت در بیان و بروز نظرات از بین میره و در گفتگو کم کم بسته میشه.

______________________

مختصر و مفید.

شروع مرگ رابطه، شروع مرگ گفتگوست. ببین هنوز حوصله داری باهاش حرف بزنی؟ اگه آره، که هیچ. اگه نه، گوش به زنگ باش! یه چیز خیلی مهم داره خراب میشه...

.

پاسخ هشتم (بی‌نام):

وقتی به حفظ اون رابطه فکر کردی.

______________________

برندهٔ جایزهٔ کوتاه‌ترین جواب!

جواب کوتاه همیشه عمیق‌تر آدمو به فکر فرو می‌بره....

.

پاسخ نهم (بی‌نام):

پایان یک رابطه زمانیه که اون ارزش، احساس و احترام اولیه دیگه نباشه . این که دلیل نبودن این افت ارزش ها چی هست شاید جوابش این باشه:
رابطه یا عشق یا ... مثل یک نهال کوچک میمونه که بسیار حساس و پر باره. هر روز باید بهش آب داد دون داد مراقبش بود . اما اگه هر طرف در این امر کوتاهی کنه این نهال زیبا کم کم از رشد می‌ایسته و پژمرده میشه . پس اونجایی میفهمیم رابطه قطع شد که در درونمون جستجو نکرده متوجه بشیم دیگه مثل قبل طراوت و ثمره و میوه این نهال برامون اهمیت نداره .

______________________

یاد نظریهٔ «پنجره شکسته» افتادم با حرفت.

میگن اگه دیدی پنجره‌های یه خونه مدت زیادیه شکسته و کسی درستش نمیکنه، یعنی خونه متروکه است.

اگر پنجره‌های شکستهٔ رابطه برات بی‌اهمیت شدن، یعنی تو دیگه تو اون رابطه نیستی. حتی اگر جسمت باشه، روحت نیست.

.

پاسخ دهم (محمد یحیی):

دو نکته به ذهنم می‌رسه:
۱. وقتی اعتماد از بین بره و قابل برگشت هم نباشه.
۲. درک متقابل وجود نداشته باشه.

______________________

خیلی ممنونم.

اینا هم از جنس آسیب‌شناسی هستند نه «نشانه‌شناسی». الان میشه پرسید از کجا بفهمیم اعتماد دیگه وجود نداره؟

در عین حال، نکات مهمی بودند.

.

پاسخ یازدهم (بی‌نام):

سراشیبی یه رابطه وقتیه که بخوای خودتو قانع کنی همه چی مثه روز اولشه.

______________________

عالی. عالی.

وقتی حال آدم خوبه، اصلا لازم نیست برای خوب بودن دلیلی بیاری! ولی وقتی یه صدایی (بیرونی یا درونی) بهت میگه مریضی؟ شروع می‌کنی به «دلیل آوردن» واسه خوب بودنت!

اگه داری دنبال دلیل می‌گردی که بگی رابطه خوبه حالش، حتما حالش خوب نیست🙃

.

پاسخ دوازدهم (متین):

مرگ یه رابطه زمانیه که دنیاهامون اندازه ی هم نباشه! چیزی که برای من مهمه برای اون مهم نباشه و چیزی که اون روش حساسه برای من...

__________________________

قابل تأمله.

.

پاسخ سیزدهم (بی‌نام):

به نظرم مرگ ی رابطه برای ی دختر اونجایی هست که دیگه نتونه به طرف مقابل تکیه کنه
نتونه اعتماد کنه.

__________________________

بله. اعتماد شاید رکن اصلی رابطه باشه.

.

پاسخ چهاردهم (بی‌نام):

وقتی حس میکنی دیگه بود و نبودت برای طرف مقابل فرقی نداره که اینم از خیلی چیزا میشه فهمید دیر جواب دادن الویت دادن به بقیه کارا به جای تو یا عوض شدن رفتارش و مثل قبل صحبت نکردن....گاهی هم خودت حس میکنی دیگه دوس داشتنی وجود نداره اونجاس که دیگه حتی اگر سختت هم هست باید خودت تمومش کنی.

__________________________

فکر میکنم بیشتر مواردی که گفتی، سوء تفاهم‌هایی هستند که با گفتگو حل میشن. مگر اینکه طرف مقابلت باهات مشکلات رو در میون نذاره و به جای طرح مشکل، اینجور رفتارها رو نشون بده از خودش.

اینجا هم باید پرسید: مگه من چه جور آدمی هستم که طرف میترسه مشکلات رو باهام در میون بذاره؟

.

پاسخ پانزدهم (نازنین):

مرگ رابطه وقتیه که اگر مخالفتی صورت میگیره به جای بحث کردن راجبش سعی کنیم فراموشش کنیم
یه جورایی دیگه دغدغه اینو نداریم حلش کنیم و فقط به فکر کمرنگ کردنشیم برای آسایش خودمون
به تدریج این شکایت های نگفته تبدیل به فاصله عمیق بین زوج میشه
و کم کم رابطه رو به نابودی میل میکنه

__________________________

بله. بله. شبیه همون پنجره شکسته. ممنونم.

.

پاسخ شانزدهم (زهره):

بی اعتمادی.

__________________________

حالا درسته جایزۀ کوتاهترین پاسخ رو برنده شد ولی مسابقه اصلا این نبود بخدا 😂

.

پاسخ هفدهم (علی):

زمانی که دو نفر هیچ حرفی با هم نداشته باشن رابطشون به پایان میرسه...حرف هم باید از علم نشات بگیره که طبیعتا هر حرفی یه علمی توش نهفتست...رابطه جنسی هم توش حرفه ولی زبونی نیست😬حرف تکراری یا غیر تکراری همیشه مفیده مگر اینکه یکی از دو طرف راضی نباشن.

______________________

جالبه برام که هیچکس از رابطه جنسی حرفی نزد. مرسی صداقت. و بله. موافقم. حرف مشترک نداشتن بسیار نشونۀ خوبیه. و در زمینۀ رابطۀ جنسی هم، حرف مشترک نداشتن خیلی ستمه. ممنونم علی.

.

پاسخ هجدهم (بُشرا):

از نظرم من مرگ ی رابطه زمانی هستش احترام از بین بره طرفین برای هم دیگه مرزی قائل نشن.

__________________________

بله. احترام یکی از نیازهای اساسیه که اگر جواب داده نشه، دیر یا زود آدم کنار میکشه. ممنونم و ببخشید که دیر دیدم پیام رو. فکر کنم پاسخ اول بود.

.

پاسخ نوزدهم (بی‌نام):

وقتی حرمت ها شکسته بشه.

__________________________

بله بله. اشاره شد و ممنونم.

.

پاسخ بیستم ( یه علی دیگه):

پایان رابطه وقتی هست که دیگه درد و غمش تکونت نده، شادیش شادت نکنه، احساس بینتون از بین بره.
آدم وقتی حتی یه غریبه براش مشکلی پیش بیاد دلش میگیره ولی آیا وقتی برای کسی که یه زمانی عزیزترینت بوده، دردی بوجود بیاد و تو تکون نخوری، اون رابطه نمرده؟؟؟ 😔

______________________

عجب ملاک خوبی. آفرین. ملموس و واضح.

.

پاسخ بیست و یکم (نادیا):

بنظرم مرگ رابطه زمانیه که دیگه از دیدن غم طرف مقابل خم به ابروت نیاد.
چه حالا غم بخاطر غروب جمعه چه درد عمیق.
آدم عاشق تحمل دیدن درد طرف مقابلشو نداره.

______________________

دقیقا.

.