در قلمرو سکوت – وی جی اسواران

کتاب در قلمرو سکوت اثر سیدبهار حسینی در بین کلیه کتاب‌هایی که با موضوع اسرار موفقیت نوشته شده‌اند، تنها کتابی است که با روشی خاص به اهمیت سکوت و نحوه مهار نیروی ما توسط آن پرداخته است.

@ocbooks

از اون کتاباس که حوالی ۱۶ سالگی خوندم و هنوز مزه‌اش زیر زبونمه!

#مصطفی

🟩چطور به کمک جمع آوری خلاصه مقالات، در کمتر از یک ساعت خلاصه هایی از تعداد زیادی مقاله را به شکل یک متن منسجم به عنوان مرور ادبیات در آوریم؟

🤩ابزارهای هوش مصنوعی استفاده شده:
💠 perplexity.ai
💠 consensus.app

✔️ بخشی از محتوای جلسات آنلاین و ضبط شده

✅ ایده پردازی اولیه و رسیدن به محتوا
✅ تکنیک های شناسایی شکاف های پژوهشی
✅ جمع آوری مقالات و سازماندهی به کمک هوش مصنوعی
✅ خلاصه سازی و دور زدن تشخیص دهنده های هوش مصنوعی
✅ ده ها تکنیک دیگر کاربردی دیگر در فرایند مقاله و پروپوزال نویسی

👨‍🏫 با ارائه و پشتیبانی:
🔻رضا رسولی پور
کارشناس ارشد علوم شناختی دانشگاه تهران
🔻محمد پارسیان
کارشناس ارشد علوم شناختی دانشگاه تهران

💠 @AI_in_Research

۶۲۱. عشق، نقص، زیبا دیدن

1️⃣ سال ۱۹۶۳. اواخر پاییز. عشق یا تاج و تخت؟
ادوارد هشتم پادشاه وقت انگلستان، پاسخش به این سوال «عشق» بود. ادوارد هشتم از سلطنت کناره گرفت تا بتونه با والیس وارفیلد سیمپسون، مطلّقۀ آمریکایی ازدواج کنه. ادوارد، اولین پادشاه بریتانیا بود که داوطلبانه تاج و تخت خودش رو رها کرد.


2️⃣ سم کین، فیلسوف و نویسندۀ آمریکایی قرن بیستم، یه زمانی نوشت:
«ما نه با یافتن یک شخص کامل، بلکه با یادگیری کامل دیدن یک فرد ناقص به عشق می‌رسیم.»


3️⃣ فیلسوف‌های ژاپنی هم با فلسفۀ «وابی سابی» به ما یاد دادند که کامل بودن مهم نیست. اگر کتابشو نخوندید، زودتر بخونید.


#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

Dysania (diss-an-ya)
دیسِیْنیا؛
کلمه‌ای فرانسوی-یونانی به معنی تمایل شدید به ماندن در رختخواب!
حال ابدی..

A French-Greek word meaning the extreme desire to remain in bed!
The eternal mood..

🆔 @strangebeautifulwords

حِينَ كَانَت الأيامُ تهدِمُني
كَانت أمي عَلَي مُصَلاها تَبنيني

وقتی روزگار مرا ویران می‌کرد
مادرم بر جا نمازش مرا می‌ساخت

#فواز_اللعبون

چیکار میکنی
وقتی دیگه نمیشناسی خودتو؟
با اون غریبه توی آینه، چطوری زندگی میکنی؟
وقتی میخوای تنها باشی، چجوری از دستش فرار میکنی؟
وقتی دیگه نمیتونی تحملش کنی، چجوری میکشیش؟

چطور میشه رویامو به واقعیت تبدیل کنم؟

امیدوارم با شنیدن این مطلب، بتونید تغییر مهمی در زندگی‌تون ایجاد کنید ❤️


@mostafanasehi

هدف فوتبال لذت بردن از آن نیست؛ تجربه کردنش است. جام جهانی جشنواره‌ی تقدیر است؛ جشنواره‌ای که در آن انسان شرایط سخت خودش و شکست قریب‌به‌یقینش را می‌پذیرد. هر چه باشد، رقابتی که در آن هیچ کس برنده نمی‌شود و هیچ کس گل نمی‌زند برای ما غریبه نیست. صفر-صفر نتیجه‌ی زندگی‌ست.

شاید سختی درک فوتبال برای آمریکایی‌ها در همین نهفته باشد چون آن‌ها هنوز در زمین مسابقه دنبال باغ عدن می‌گردند. ولی فوتبال قرار نیست فرار از زندگی باشد. فوتبال خودِ زندگی‌ست، با همه‌ی بی‌عدالتی و کسالت‌باری‌اش: ما هم دنبال امتیازهای ناعادلانه هستیم، ما هم لحظه‌های کوچک شادی را جوری جشن می‌گیریم که انگار پیروزی نهایی‌مان باشند، ما هم اشتباهی به خودمان گل می‌زنيم. (در سه شب اول جام جهانی ۱۹۹۸ سه گل از هفده گل، «گل به خودی» بودند؛ بازیکنی با ضربه‌ی سر توپ را دور می‌کند و بعد می‌بیند توپ تغییر مسیر می‌دهد و از جلوی دروازه‌بان خودشان می‌گذرد. حالت‌های چهره‌اش به سرعت عوض می‌شوند: از عزم به رضایت، به نگرانی، به ناباوری و بعد به استیصال.) یک تصمیم اشتباه یا قضاوت نادرست در بیسبال دردناک است ولی معمولا در ادامه حال و هوایی طنزآمیز پیدا می‌کند و می‌گذرد. «وقت ما هم می‌رسه»، «دیگه نوبت ماست» و «صبر کن تا سال بعد» ورد زبان ورزش‌دوست‌های آمریکایی‌ست. ما آدم‌های خوش‌بینی هستیم و می‌خواهیم در ورزش هم این خوش‌بینی را تشدید کنیم.

اما در فوتبال، این «فردا» حتی در شرایط عادی به این زودی‌ها از راه نمی‌رسد و در موقعیت‌های ویژه‌ای مثل جام جهانی، رسیدنش چهار سال طول می‌کشد. تا آن موقع همه چیز فرق کرده؛ در جام جهانی خبری از فرصت دوباره نیست. جام جهانی رقابتی انسانی دریک مقیاس زمانی کم‌وبیش زمین‌شناسانه است. بدبختی‌ها و بی‌عدالتی‌ها تا سال‌ها، تا ده‌ها سال، تا ابد آزارنده می‌مانند. ولی همراهش، به طرزی رضایت‌بخش، یک جور تناسب هم هست. پذیرش محتوم بودن شکست شما را آزاد می‌گذارد تا از هر پیروزی کوچکی، از همان یک شوت خوب، لذتی واقعی ببرید.

اگر ورزش‌های آمریکایی در بهشت جریان دارند، فوتبال بعد از هبوط اتفاق می‌افتد. این موضوع حتی در یکی‌به‌دو کردن‌های فوتبالی‌ها هم هویداست: افتاد یا هلش دادند؟ این قدیمی‌ترین سؤالی بشر است.

دیدار اتفاقی با دوست خیالی | آدام گاپنیک | نشر اطراف | جستارِ «دست آخر»

🎵پادکست کارلید
راهنمای تصمیم‌گیری شغلی


1⃣ فصل اول:
زمینه‌سازی برای موفقیت

1⃣ قسمت اول:
از تو فقط یک نسخه در جهان وجود داره و بس!

مصطفی ناصحی
مشاور مسیر شغلی-تحصیلی

@mostafanasehi
https://instagram.com/mostafanasehi_

بزرگ‌سالی ورطه‌ی دریوزگی برای دو سی‌سی دوپامینه.

^چاهار^

@sut_tw

میک عه ویش!✨

دنیا در کرانه‌ها و اعماقش آبی‌ست. این آبی همان نور گم‌شده است. نور، در انتهای طیف آبی‌اش، تمام مسیرِ از خورشید تا زمین را طی نمی‌کند. در میان مولکول‌های هوا می‌پاشد، در آب به هر سو پخش می‌شود. آب بی‌رنگ است، آبِ کم‌عمق رنگ چیزی را می‌گیرد که زیرش باشد اما آبِ عمیق پُر است از این نورِ پراکنده؛ هرچه آب خالص‌تر، آبی پررنگ‌تر. آسمان هم به همین دلیل آبی‌ست، اما آبیِ افق، آبیِ خطه‌ای که انگار با آسمان در می‌آمیزد، آبیِ تیره‌تر، رؤیایی‌تر و ماتم‌زده است، آبیِ دورترین جایی که به چشم می‌بینی، آبیِ دوردست.

سال‌های سال شیفته‌ی آبیِ دورترین کرانه‌ی چیزهای چشم‌رَس بوده‌ام، رنگ آفاق، رشته‌کوه‌های دور و هر چیزِ دوردست. آبیِ دوردست رنگِ یک حس است، رنگ تنهایی و رنگ حسرت، رنگ آن‌جایی که از این‌جا پیداست، رنگ جایی که خودت آن‌جا نیستی و رنگ جایی که هیچ وقت نمی‌توانی بروی، چون این آبی کیلومترها دورتر بر لبه‌ی افق ننشسته، بلکه در فاصله‌ی بین تو و آن کوه‌هاست. رابرت هسِ شاعر نامش را «حسرت»می‌گذارد، «چرا که اشتیاق پر است از فواصل بی‌پایان».

آبیْ رنگِ حسرتِ دوردست‌هایی‌ست که هیچ وقت به آن نمی‌رسی؛ حسرتِ دنیای آبی.

نقشه‌هایی برای گم شدن | ربکا سولنیت | نشر اطراف

"What is the bravest thing you've ever said?" asked the boy.
"Help" said the horse.
"Asking for help isn't giving up.." said the horse. "It's refusing to give up."

The Boy, the Mole, the Fox and the Horse | Charlie Mackesy

لندِن می‌گفت "بچه‌ها راه و رسم گم‌شدن را بلدند، چون «کلید نجات در این است که بدانی گم شده‌ای»؛ کودکان خیلی دور نمی‌شوند و شب را کزکرده در سرپناهی می‌مانند. آن‌ها می‌دانند به کمک نیاز دارند."¹

گم شدن یکی از بدترین حس‌های دنیاست؛ شاید بدترین‌اش. اینکه ندانی باید چکار کنی، کجا بروی یا چه بگویی تا به آن‌چه می‌خواهی برسی. اینکه اصلا ندانی به چه می‌خواهی برسی؟!

آدم خیلی وقت‌ها ممکن است احساس گم شدن کند، وسط زندگی، توی یک رابطه، در باورها، حتی امور روزمره و کاری. اولین قدم در تمام موقعیت‌ها پذیرش گم شدن است. تقلا کردن و پا دادن به ایده‌های هیجانی، فقط توان آدم را می‌گیرد و احتمال نجاتش را کمتر می‌کند.
«کمک خواستن» قدم بعدی‌ست. کمکککک، عررررر، کمککککککک

۱.نقشه‌‌هایی برای گم شدن | ربکا سولنیت | نشر اطراف

هر موقع به این فکر می‌کنم «خدایا تو می‌بینی، هیچکس هم نبینه، تو می‌بینی و میدونی...» یه حسی ته دلم میگه ولی اگه این چیزا اصلا برای خدا مهم نباشه چی؟! یا اصلا حق‌ با تو نباشه؛ الکی فکر کردی داری کار درست رو می‌کنی و رنجت ارزشمنده!

فرض کن اون دنیا با یه عالمه ناله و شکایت و امیدِ رحمت و نازنازی شدن بری‌ جلو برگرده بگه «به من چه؟! من که راهو نشونت داده بودم، خود الاغت اشتباه رفتی. الان هم جمع کن گمشو جهنم»

به به، خیلی جالب میشه.

یکی از دوستان باسواد من دارند وزن شعر دارن یاد میدن اینجا. دوست داشتید قدمتون روی چشم: