‌ ‌ ‌‌‌ ‌
Hope in reality is the worst of all evils because it prolongs the torments of man.

#Nietzsche

آقای فریدریش نیچه می‌فرمایند که:

امید، در واقع بدترین شرهاست؛ چرا که عذاب بشر را طولانی می‌سازد.

#مصطفی

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
کامنت و ری اکشن کانالو ببندید

جهت میده نمیذاره راحت حرفا گفته بشه

عرض کنم که، اگر دیالوگ رو منع کنیم، فرق خاصی با دیکتاتوری نداریم.

#مصطفی

۶۰۶.

برای نصیحت کردن دیگران دربارهٔ غنیمت شمردن فرصت‌ها، راه زیاده. گاهی به حدیث، گاهی به مَثَل، گاهی به حکایت و گاهی به نظم.

اشعار زیادی با مضمون غنیمت شمردن فرصت‌ها داریم. اما امروز بیتی از #بیدل_دهلوی براتون هدیه آوردم که باز کردن کاغذ کادوی این هدیه شاید کمی طول بکشه، اما به تلاشش می‌ارزه!

بیدل ضمن غزلی بی‌نهایت زیبا (که در کامنت‌های همین پست خواهم آورد) می‌فرماید که:


به راه فرصت از گرد خیال افکنده‌ای دامی
پری‌خوانی‌ست کز غفلت کنی در شیشه ساعت را


اول ببینیم «پری‌خوانی» یعنی چی:
پری‌خوانی . [ پ َ خوا / خا ] (حامص مرکب ) تسخیر جن . افسونگری . عزیمت‌خوانی
[ لغت نامه دهخدا]

بعد ساختمان بیت رو بررسی کنیم:
به راه فرصت، دامی انداخته‌ای از جنس خیال.
فرصت رو به رونده‌ای پر سرعت تشبیه کرده (البته استعاره است چون مشبه‌به نداریم) که ما دامی از جنس خیال سر راهش پهن کردیم که به چنگ بیفته.

ولی انگار که شیشه‌داشتن ساعت شنی هم از دید بیدل پنهان نمونده: اگر با شیشه‌دار کردن ساعت، قصد نگه‌داشتن زمان رو داری، کارت مثل جن‌گیری، توهمی بیش نیست!

خلاصه که عمراً 😂😂



#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

شعر خوب هیچ گاه یک درک همه جانبه و کاملاً قابل توضیح و تفسیر نیست. و بیهوده نیست که بسیاری از قدما _ بمانند ناقدان جدید اروپایی_ تصریح داشته اند که: شعر خوب معنی ندارد. شبکه ای از تداعیها_ بعضی روشن و بعضی در ابهام_ از ذهن عبور می کند و التذاذ روحی شنونده یا خواننده را سبب می شود و اگر بخواهد، همین خواننده یا شنونده، اجزای آن شبکه تداعی را تجزیه کند و مورد تفسیر و توضیح قرار دهد در همان آغاز کار ممکن است با اشکال روبرو شود مثل چشمی که تمایز رنگ ها را به هنگام تجزیه در منشور، احساس می کند ولی اگر حد و مرز هر کدام از رنگ ها را بخواهد تعیین کند، هرچه دقیق تر شود، در بیان آن مرزبندی عاجزتر خواهد شد زیرا چنین مرزی اصلاً بلحاظ علمی وجود ندارد.

شاعر آینه ها(بررسی سبک هندی و شعر بیدل)
محمدرضا شفیعی کدکنی
صفحه 106

۶۰۷.

آدمیزاد کارش جنگیدن است:
از لحظه‌ی تولد که برای آمدن می‌جنگد،
تا دوران کودکی که برای آموختن می‌جنگد،
تا نوجوانی که برای شناختن می‌جنگد،
تا جوانی که برای فتح می‌جنگد،
تا میان‌سالی که برای ثبات می‌جنگد،
و تا پیری که برای ماندن می‌جنگد.

در جنگ‌های متداول، ما معمولاً خودمان حریف را انتخاب می‌کنیم. حتی زمین و زمان جنگیدن را. اما وقتی انتخاب حریف و زمین و زمان جنگ با ما نباشد چه؟

بشنویم پاسخ زیبای #حسین_منزوی، شاعر معاصر زنجانی را:

نه‌ برانمش، نه‌ دربر کِشَمَش، #غم‌ است دیگر!
چه‌ بگویم از حریفی‌ که‌ من‌اش نمی‌گزینم؟

غم نیز از آن حریفانی‌ست که انتخاب نمی‌کنیم؛ بلکه خود به سراغ ما می‌آید. منزوی عزیز نیز مثل #سعدی، ما را به مدارا با این حریف ناخواسته دعوت می‌کند:

هم چاره تحمل است و تسلیم
ورنه به کدام جهد و مردی
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهٔ کار خویش گیرم

#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

۶۰۸.

ما عادت کرده‌ایم به توقع داشتن.

معمولاً هم بر اساس ظاهر، تصوری داریم و بر اساس تصورمان، توقع و انتظاری در ذهن و دلمان شکل می‌گیرد.
اما دریغ، که اغلب این انتظارها و توقعات، به بن‌بست می‌رسد. ما می‌مانیم و غم برآورده نشدن انتظاراتمان.

امروز دیوان #سلیم_تهرانی را ورق می‌زدم که به این بیت رسیدم:



حاصل دنیا نبود آن‌سان که ما می‌خواستیم
طفل، چشم بیضهٔ رنگینی از طاووس داشت



سلیم می‌گوید چشم‌داشت کودک، این است که چون طاووس ظاهر رنگینی دارد، لابد تخم‌های طاووس هم باید رنگین باشد! اما این توقع بی‌جاست و به غم می‌انجامد. هم‌چنان که چشم‌داشت ما از خوب گذشتن روزگار.

انگار قصهٔ ناامیدی از روزگار، از روز اول دنیا بوده تا همین حالا؛ و قرار هم نیست پایانی داشته باشد.

شاید باید توقع ما پایان بپذیرد.




#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

اگر بگویم دکتر گوستافسون هرگز هیچ حرف جالبی نمی‌زد و هیچ مدل به‌دردبخور و نگاه تازه‌ای ارائه نمی‌داد، دروغ گفته‌ام.

مثلاً یکی از فرض‌های اولیهٔ او این بود که اساساً در زندگی، تنها دو راه پیش پای انسان وجود دارد: ۱. عشق و ۲. ترس
و این دو هرگز همزمان بروز نمی‌کنند. یعنی دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند و به قول کتاب مقدس «آدمی را توان خدمت به دو ارباب نیست». در ذهن‌ مردها این گونه ته‌نشین شده‌ است که مردانگی با #رقابت و #دستاورد تعریف می‌شود و یکی از بدترین عواقب این‌ تصور این است که آن‌ها تقریبا‌ً سراسر زندگی‌ خود را در ترس به سر می‌برند و این باعث می‌شود که نتوانند عشق واقعی را تجربه کنند.

یعنی درک مردان آمریکایی از عشق معمولاً به یک نیاز خلاصه می‌شود، نیاز به این‌که آن‌ها را جور خاصی ببینند. بنابراین مردان امروز مدام در هراسند، هراس از این‌که به قدر کافی خوب نباشند. آن‌ها باید تمام وقت خود را صرف این کنند که مردانگی خود را به دیگران اثبات کنند تا کمی احساس امنیت داشته ‌باشند. تمام این‌ ترس‌ها تجربه عشق واقعی را ناممکن می‌کند.

یاد نئون به خیر
دیوید فاستر والاس

☕️قطعه‌ای از کتاب

⁠⁣دوست داشتن یک‌نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونه‌ست.
اولش عاشق همه‌ی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه می‌بینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرانی. بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده می‌شن. چوب‌ها از بعضی قسمت‌ها پوسیده می‌شن و می‌فهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقص هاشه. تمام سوراخ سنبه‌هاش رو یاد می‌گیری. یاد می‌گیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه.
اینا رازهای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم می‌کنن.

📕#مردی_به_نام_اوه

✍#فردریک_بکمن

♦️@seemorghbook

🔴I'm not oK

🔻فکر کنم اروین یالوم بود که میگفت:
وقتی کسی میگه حالم خوش نیست یا I'm not ok، الزاما نباید دنبال اتفاقات بزرگ بگردیم و نباید هم بهش بگیم اینکه چیزی نیست!

🔻نباید توی این لوپ بیوفتیم که ببیین من از تو بدبخت ترم، من از تو بیشتر سختی کشیدم و... این بازی ما ایرانی هارو دیدید که شخص میگه دیشب ۳ ساعت بیشتر نخوابیدم، یکی توی جمع میگه هه اینکه چیزی نیست من ۱ ساعت خوابیدم، اون یکی میگه برو بابا من که اصلا نخوابیدم، یه نفرم در نهایت برنده کاپ گوه بدبختی میشه و اعلام میکنه بابا خداروشکر کنید جای من نیستید من ۴ روزه نخوابیدم!

🔻این رفتار نسبت به خودمون و اطرافیان مون کاملا اشتباهه!
به دلایل متعدد، بازتاب یک رویداد بیرونی ممکنه در درون بسیار بزرگ باشه و آدمها در این مورد متفاوتن. اتفاق بیرونی که ممکنه ابدا برای من اهمیت نداشته باشه، ممکنه شخص دیگه ای رو عمیقا ناراحت کنه خیلی دنبال منطق ریاضی وار توی مسائل احساسی و روانی نباشید.

🔻به رسمیت شناختن حق «هر از گاهی کم آوردن» برای دوستان و اطرافیانتون میتونه امنیت بخش ترین قسمت دوستی با شما براشون باشه و شناخت همین حق برای خودتون میتونه نشان دهنده این باشه که با خودتون در صلح هستید، در عمیق ترین لایه های وجودیتون.

«بودا بودم»

@sut_tw

آموزش «سواد اقتصادی»
با ۱۸ ویدئوی کوتاه چند دقیقه‌ای

◻️محتوای این ویدئوها از یک منبع معتبر علمی تهیه شده و هر فردی پس از تماشای این ویدئوها، دید کاملا متفاوتی به مباحث اقتصادی اعم از تورم، شوک‌های اقتصادی، حباب بازارها و آثار این مفاهیم در حیات فردی و اجتماعی خواهد داشت.


◻️دسترسی سریع به قسمت‌های مختلف این ویدئوها تحت عنوان «داستان رشد و فروپاشی اقتصادها»، 👇🏻👇🏻👇🏻

قسمت اول
قسمت دوم
قسمت سوم
قسمت چهارم
قسمت پنجم
قسمت ششم
قسمت هفتم
قسمت هشتم
قسمت نهم
قسمت دهم
قسمت یازدهم
قسمت دوازدهم
قسمت سیزدهم
قسمت چهاردهم
قسمت پانزدهم
قسمت شانزدهم
قسمت هفدهم
قسمت هجدهم

#داستان_رشدوفروپاشی_اقتصادها

@feghtesad

دارم همین الان شبکه سه رو میبینم که چند نفر اومدن دختره ۷ سالشه از ۳ سالگی حافظ کل قرآن شده
و خواهرش ۱۴ سالشه اونم همزمان داره دانشگاه درس میخونه داره همزمان سال دهم رشته تجربی میخونه
قرآن و نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه رو حفظ هستن
و مثلا یکیشون قرآن رو به ۴،۵ زبان مختلف بلده

خوب از یه طرفی به خودت میگی واو تو سن کم چه موفقیت های زیادی به دست آورده
حالا لزوما منظورم با اینا نیست چون رفتن سراغ قرآن
کلا از این دست آدم ها زیاده
مثلا یکی بود تو ۱۶ سالگی رفته بود دانشگاه تهران رشته پزشکی قبول شده بود
یا از این دست که تو بچگی راه چند ساله رو رفتن

اما من همیشه باهاش مشکل داشتم
شاید یکی هم بگه حسودیه
یا این‌ که تو نمیتونی همچین چیزی باشی پس بدت میاد
جدا از این که هیچوقت نمیخواهم همچین چیزی باشم

نشستم بررسی کردم ببینم اصلا چرا من بدم

خوب یه سوال بزرگ این وسط وجود داره
خوب که چی اصلا
چه کار کنم
بدم میاد از این همه تلاش
چون غایتی توش نمیبینم
چون هدفی نیست
تمام این تلاش ها سر چی بوده
خوب این همه چیز کردی که چی بگی
حالا الان بهش نمی‌رسیدی ۱۰ سال دیگه میرسیدی  چی میشد؟
چرا اینقدر فشار آوردی


دلیل دوم اینه که اکثر این کسایی ک دیدم
بیشتر افتخاره برای پدر مادره بوده
یعنی یه جورایی انگار اصلا تمام این تلاش ها برای اینه که پدر و مادره بتونن به چیزی افتخار کنن
چون مثلا دختر ۳ ساله اصلا درکی از قرآن نداره
نمی‌دونه چیه چه مفهومی داره
چه چیزی داره میگه
یعنی میتونه ترجمه رو بخونه ها
ولی سیستم فکری خودش هنوز راه نیفتاده
در نتیجه داره اهدافی ک پدر مادرش بهش دیکته میکنن رو میره
یعنی این یه نکته ایه که خیلی بدم میاد
اینکه کسی بشی که پدر مادرت نتونستن بشن
و زندگی نکردهٔ اونا رو بکنی

به نظر من به قول سعدی
اینا
نه محقق بود نه دانشمند
چارپایی بر او کتابی چند

نمیدونم شاید اشتباه میکنم یا با تعصب دارم میگم

ولی با تمام وجود سبک زندگیشون رو دوست ندارم

نظر بدید

#رضا_سربازی

نکته ای ک یادم رفت بنویسم این بود ک
این بچه ها میگفتن ما کودکی هم کردیم
و در عین فشار ها سرگرمی و کودکی خودمون رو داشتیم

مشکل اینجاست
ک تو هیچ وقت در محیطی ک همچنان باشن به مدت طولانی تعامل نداشتی
مثلا هما ما ۱۲ سال مدرسه رفتیم ۱۲ سال با همسن هامون تعامل داشتیم حرف زدیم
تفکراتمون رو با هم در میون گزاشتیم
با هم خارج از محیط خانواده تجربه کسب کردیم و خاطره داریم
اینا هیچ وقت همچین چیزی ندارن
هیچ وقت تفکراتشون رو وسط نزاشت همسن هاشون نقد کنن تا چیز های جدیدی اضافه بشه
اینه ک مشکل داره

💭 از قشنگ‌ترین پژوهش‌هایی که اخیرا خوندم، مقاله دکتر چیکی دیویس(Davis) از دانشگاه برکلی بود. این پژوهشگر دنبال این بود ببینه "چطور میشه با یه سری رفتارهای به شدت ساده اما اثرگذار، یه تکونی به عزت نفس خودمون بدیم!" و حس خودارزشمندی بیشتری تو زندگی داشته باشیم...

ادامه‌ی مطلب

- Dr.amani -

@sut_tw

#رشتو 🧵

سال ۲۰۱۷ گروهی از برنامه نویسا تصمیم گرفتن مسابقه ای تفریحی برای ساخت احمقانه ترین ولوم صدا درست کنن.

نتایج این مسابقه رو با هم می بینیم:

ادامه مطلب

•برلینر 🧸•

@uttweet

خوانش: سیدحسین تهجدی
چند بند از ترجیع‌بند سعدی

مناسب قفلی زدن و دق کردن.



@tmlat { تأملات }
🌱

برای تک تک ابیاتش میشه چند بند نوشت و اشک ریخت. اشک ریخت و نوشت.

کاش دوباره دستم به نوشتن باز بشه :)

#مصطفی

دارم یادداشتی می‌نویسم که ناگهان در رویایی او را می‌بینم که شال گردنش را دور گردنم می‌پیچد. به خودم می‌آیم و می‌بینم که کلمه‌ای را نصفه رها کرده‌ام. نمی‌توانم بفهمم چه چیز این تصویر فراموش‌شده را از ژرفای حافظه‌ام فراخوانده است و چرا؟ این تصویر، چند ثانیه در برابر چشمان خیالم می‌درخشد تا این که سوزشی در قلبم احساس می‌کنم. سوزش، سوختن؛ چه‌قدر این واژه‌ها در توصیف آنچه تجربه می‌کنم ناتوانند. همواره به این اندیشیده‌ام که شاید به دلیل همین ناتوانی و نابسندگی، باید سکوت کرد؛ برای خیانت نکردن به آن‌چه در عمقی احساس می‌شود که واژه‌ها را بدان راه نیست. اما شاید چاره‌ای نداریم جز این که با واژه‌هایی که داریم، ادامه بدهیم. اطمینان دارم آنچه را که می‌گویم، دیگران پیش‌تر از من و بهتر از من گفته‌اند. اما چه غم‌انگیز است که همان لحظه‌های شیرین و نرم گذشته می‌توانند این اندازه تلخ و نامهربان باشند. انگار هر خاطره (که می‌تواند لحظه‌ای بسیار معمولی از زمان باشد) باری سنگین بر دل می‌گذارد.


#بینام

@tmlat { تأملات }
🌱