۶۰۵.

همراهان عزیز تأملات، سلام.
ممنون که با زیر و بم روزگار و تعدد رسانه‌ها، هنوز با ما هستید.

مایلید که یک پروندهٔ دیگه رو باهم بررسی کنیم؟
ترجیح میدم موضوعشو خودتون پیشنهاد بدید.

طبق معمول، میتونید موضوعتون رو ناشناس بگید:
https://t.me/BChatBot?start=sc-14343-nudjYpF

یا اینکه در کامنت‌ها موضوع پیشنهادی‌تونو بفرمایید.

اگر پیشنهادی نرسید و موافق بودید اکثرتون، مثل قبل خودم یه موضوع پیش می‌کشم.
اگر مایل نبودید هم میتونید همین پست رو دیسلایک کنید.

#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
سوال پیشنهادی تاملات:
به چی امید داری؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
مفهوم امید دیگه برام مثل قبل نیست
واقع‌بینی داره جای همه چی رو تو زندگیم میگیره
حس عجیبیه.‌‌ و ترسناک...انگار امید داشتن هم فریب بوده، مثل خیلی مفاهیم دیگه

.
دوست داشتید می‌تونید نظرتونو کامنت کنید براش.
ناشناس هم بگید میذارم تو کامنتاش.

#مصطفی

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://t.me/tmlat/1027

از ما طلبِ یأس کن ای خواجه، نه اُمّید
کآن جنس متاعی‌ست که در کشور ما نیست

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
من هر چند وقت یبار امیدم ب چیزای متفاوتیه
ب ایده هام
ب مغزم
ب احساس عشق
ب دوست داشتن ادما
ب برنامه ریزیام
ینی ب یچیز ثابت مدت طولانی امید ندارم
و بعضی وقتا حس میکنم دلیل ناامیدیام همین امیدای تیکه تیکه است.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
به خدا امید قطعی دارم و خدا اصلاحگر امور است...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
سلام مصطفی
برای تاملات

موضوع پیشنهادی من پذیرفتن دیکتاتوریه
چه دیکتاتوری‌های کوچک مثل اشخاص
چه بزرگ مثل حکومت ها

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
کامنتا رو خوندم، فهمیدم که دوستان منظور منو اشتباه برداشت کردن

منظور من اینه که به صورت ناخودآگاه گاهی ما دیکتاتوری رو میپذیریم
چون قدرتش بیشتره

ممکنه پدر باشه، مدیر یه جایی باشه، حتا یه دوست صمیمی

من این اتفاق رو تو کسایی دیدم که به شدت مخالف دیکتاتوری هستند.
بعضیاشون که خودشون دیکتاتورهای بزرگی هستن

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
Hope in reality is the worst of all evils because it prolongs the torments of man.

#Nietzsche

آقای فریدریش نیچه می‌فرمایند که:

امید، در واقع بدترین شرهاست؛ چرا که عذاب بشر را طولانی می‌سازد.

#مصطفی

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
کامنت و ری اکشن کانالو ببندید

جهت میده نمیذاره راحت حرفا گفته بشه

عرض کنم که، اگر دیالوگ رو منع کنیم، فرق خاصی با دیکتاتوری نداریم.

#مصطفی

۶۰۶.

برای نصیحت کردن دیگران دربارهٔ غنیمت شمردن فرصت‌ها، راه زیاده. گاهی به حدیث، گاهی به مَثَل، گاهی به حکایت و گاهی به نظم.

اشعار زیادی با مضمون غنیمت شمردن فرصت‌ها داریم. اما امروز بیتی از #بیدل_دهلوی براتون هدیه آوردم که باز کردن کاغذ کادوی این هدیه شاید کمی طول بکشه، اما به تلاشش می‌ارزه!

بیدل ضمن غزلی بی‌نهایت زیبا (که در کامنت‌های همین پست خواهم آورد) می‌فرماید که:


به راه فرصت از گرد خیال افکنده‌ای دامی
پری‌خوانی‌ست کز غفلت کنی در شیشه ساعت را


اول ببینیم «پری‌خوانی» یعنی چی:
پری‌خوانی . [ پ َ خوا / خا ] (حامص مرکب ) تسخیر جن . افسونگری . عزیمت‌خوانی
[ لغت نامه دهخدا]

بعد ساختمان بیت رو بررسی کنیم:
به راه فرصت، دامی انداخته‌ای از جنس خیال.
فرصت رو به رونده‌ای پر سرعت تشبیه کرده (البته استعاره است چون مشبه‌به نداریم) که ما دامی از جنس خیال سر راهش پهن کردیم که به چنگ بیفته.

ولی انگار که شیشه‌داشتن ساعت شنی هم از دید بیدل پنهان نمونده: اگر با شیشه‌دار کردن ساعت، قصد نگه‌داشتن زمان رو داری، کارت مثل جن‌گیری، توهمی بیش نیست!

خلاصه که عمراً 😂😂



#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

شعر خوب هیچ گاه یک درک همه جانبه و کاملاً قابل توضیح و تفسیر نیست. و بیهوده نیست که بسیاری از قدما _ بمانند ناقدان جدید اروپایی_ تصریح داشته اند که: شعر خوب معنی ندارد. شبکه ای از تداعیها_ بعضی روشن و بعضی در ابهام_ از ذهن عبور می کند و التذاذ روحی شنونده یا خواننده را سبب می شود و اگر بخواهد، همین خواننده یا شنونده، اجزای آن شبکه تداعی را تجزیه کند و مورد تفسیر و توضیح قرار دهد در همان آغاز کار ممکن است با اشکال روبرو شود مثل چشمی که تمایز رنگ ها را به هنگام تجزیه در منشور، احساس می کند ولی اگر حد و مرز هر کدام از رنگ ها را بخواهد تعیین کند، هرچه دقیق تر شود، در بیان آن مرزبندی عاجزتر خواهد شد زیرا چنین مرزی اصلاً بلحاظ علمی وجود ندارد.

شاعر آینه ها(بررسی سبک هندی و شعر بیدل)
محمدرضا شفیعی کدکنی
صفحه 106

۶۰۷.

آدمیزاد کارش جنگیدن است:
از لحظه‌ی تولد که برای آمدن می‌جنگد،
تا دوران کودکی که برای آموختن می‌جنگد،
تا نوجوانی که برای شناختن می‌جنگد،
تا جوانی که برای فتح می‌جنگد،
تا میان‌سالی که برای ثبات می‌جنگد،
و تا پیری که برای ماندن می‌جنگد.

در جنگ‌های متداول، ما معمولاً خودمان حریف را انتخاب می‌کنیم. حتی زمین و زمان جنگیدن را. اما وقتی انتخاب حریف و زمین و زمان جنگ با ما نباشد چه؟

بشنویم پاسخ زیبای #حسین_منزوی، شاعر معاصر زنجانی را:

نه‌ برانمش، نه‌ دربر کِشَمَش، #غم‌ است دیگر!
چه‌ بگویم از حریفی‌ که‌ من‌اش نمی‌گزینم؟

غم نیز از آن حریفانی‌ست که انتخاب نمی‌کنیم؛ بلکه خود به سراغ ما می‌آید. منزوی عزیز نیز مثل #سعدی، ما را به مدارا با این حریف ناخواسته دعوت می‌کند:

هم چاره تحمل است و تسلیم
ورنه به کدام جهد و مردی
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهٔ کار خویش گیرم

#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

۶۰۸.

ما عادت کرده‌ایم به توقع داشتن.

معمولاً هم بر اساس ظاهر، تصوری داریم و بر اساس تصورمان، توقع و انتظاری در ذهن و دلمان شکل می‌گیرد.
اما دریغ، که اغلب این انتظارها و توقعات، به بن‌بست می‌رسد. ما می‌مانیم و غم برآورده نشدن انتظاراتمان.

امروز دیوان #سلیم_تهرانی را ورق می‌زدم که به این بیت رسیدم:



حاصل دنیا نبود آن‌سان که ما می‌خواستیم
طفل، چشم بیضهٔ رنگینی از طاووس داشت



سلیم می‌گوید چشم‌داشت کودک، این است که چون طاووس ظاهر رنگینی دارد، لابد تخم‌های طاووس هم باید رنگین باشد! اما این توقع بی‌جاست و به غم می‌انجامد. هم‌چنان که چشم‌داشت ما از خوب گذشتن روزگار.

انگار قصهٔ ناامیدی از روزگار، از روز اول دنیا بوده تا همین حالا؛ و قرار هم نیست پایانی داشته باشد.

شاید باید توقع ما پایان بپذیرد.




#مصطفی_ناصحی

@tmlat { تأملات }
🌱

اگر بگویم دکتر گوستافسون هرگز هیچ حرف جالبی نمی‌زد و هیچ مدل به‌دردبخور و نگاه تازه‌ای ارائه نمی‌داد، دروغ گفته‌ام.

مثلاً یکی از فرض‌های اولیهٔ او این بود که اساساً در زندگی، تنها دو راه پیش پای انسان وجود دارد: ۱. عشق و ۲. ترس
و این دو هرگز همزمان بروز نمی‌کنند. یعنی دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند و به قول کتاب مقدس «آدمی را توان خدمت به دو ارباب نیست». در ذهن‌ مردها این گونه ته‌نشین شده‌ است که مردانگی با #رقابت و #دستاورد تعریف می‌شود و یکی از بدترین عواقب این‌ تصور این است که آن‌ها تقریبا‌ً سراسر زندگی‌ خود را در ترس به سر می‌برند و این باعث می‌شود که نتوانند عشق واقعی را تجربه کنند.

یعنی درک مردان آمریکایی از عشق معمولاً به یک نیاز خلاصه می‌شود، نیاز به این‌که آن‌ها را جور خاصی ببینند. بنابراین مردان امروز مدام در هراسند، هراس از این‌که به قدر کافی خوب نباشند. آن‌ها باید تمام وقت خود را صرف این کنند که مردانگی خود را به دیگران اثبات کنند تا کمی احساس امنیت داشته ‌باشند. تمام این‌ ترس‌ها تجربه عشق واقعی را ناممکن می‌کند.

یاد نئون به خیر
دیوید فاستر والاس