>>>>

"میدونی به چی نیاز دارم تهیونگ؟
نیاز دارم دم گوشم بگی نگران تموم شدن دنیایی؟ دنیات منم"

"نمیزارم تو تاریکی دنیات غرق بشی جونگ کوک"

"نگران نباش عزیزکرده ، اسمونت بی ماه نمیمونه"

"اشک گونه هات بی مقصد مونده؟ شونه هام مال تو"

"سرمای روحت قلبتو تاریک کرده؟ بزار لبام گرمی ببخشه بهش"

"بزار پیشت باشم جونگ کوک"
اما من تنها چیزی که ندارم توعه..!

در جعبه را باز کرد، زندگی‌ای را برداشت و به تن کرد. لباسی فرسوده و کهنه، به یادگار سالی که خورشید ناپدید نشده بود و رنگ ها بی رنگ نشده بودند، مانده بود. خط های ریز و درشت روی آن خبر از فراز و نشیب های آن زندگی میداد. چند دکمه ی خوشحالی آن گم شده بود. لباس را در تن خود مرتب کرد و آیینه را قضاوتگر زندگی جدیدش قرار داد. لب هایش میخندید اما انعکاس تصویر چهره‌اش در آن لباس زندگی غمناک بود. چشمانش برق غم عجیبی داشت، گویی گنشجک تنهایی در جنگل عظیم درد و سختی، بال های زخمی و شکسته‌اش را در اغوش خود جمع کرده و ناامید از هر موجود زنده ای‌ صدایش را در سینه خفه میکند.
زانوهایش لرزید و اراده‌اش سست شد. لباس را از تنش کشید، در نیامد، پاره شد، روح اوهم پاره شد.
بیشتر کشید، دارکوبی روی بند بند تنش ضربه میزد، زخم هایش از هم باز شدند و حالا سرخیِ خونی مزین شده بود بر روی تن درمانده‌اش.
خسته از تلاش، به خود نگاه کرد ؛ فهمید این لباس، این زندگی جدید، چقدر برازنده او بود.

بخوان عزیزم ؛
بخوان که این اولین باری نیست که نغمه ی عشق نوت های درد را بهم میریزد و تلخیه رنج را از میان شیرینیه شرابِ نگاه، بیرون میکشد..
آنگاه که دستی گلویت را فشرد و کلمات را درون گلویت حبس کرد، برقص. برقص و با قوس های ریزِ تنِ به خاک نشسته ات در میان کوچه های تنهایی، روحت را فرا بخوان ؛ و سکوت دفن شده‌ ی قلب را با نغمه دلنشین دوست داشتن پر کن.
با او در این شب که ماه ستاره ی چشمانش را به تو دوخته برقص و بگذار امشب را اسوده سر به بالین تو بگذارد نه تاریکی اتاق نمناکش‌.
کار از جسم گذشته، روح او را از این تنهایی نجات بده..