" شـنیـده بـودم کـه مـیگـن..
خـامـوشـی زبـان عـاشـقاسـت.. . نـمیـدونـم زبـان تـو چـیه ، امـا مـن اون شـب از نـگاهـت چـیزهـای زیـادی رو خـونـدم ، و اون نـگاه ، زبـان خـامـوشـی بـود کـه از دل تـو مـیومـد.. . "

مـن بـخشـی از جـوانـی نـاپـلئـون بـودم ؛ و هـرگـز کـسی جـوانـی خـود را فـرامـوش نـمیـکنـد . حـتی اگـر بـه نـدرت بـه آن بـیانـدیـشد .

" بـالـاخـره زمـانـی بـرای مـا خـواهـد آمـد . بـرای دیـدن یـک زنـدگـی ارزشـمند ، بـرای تـو و مـن .
بـا عـشقـمان از مـیان اشـک‌هـا و خـارهـا ، هـنگـامـی کـه از مـیان طـوفـان مـیگـذریـم تـحمـل خـواهـیم کـرد . یـک روز زمـانـی بـرای مـا خـواهـد بـود.. ؛ دنـیایـی تـازه دنـیایـی پـر از امـیدهـای درخـشان.. .

" Parce que vous seul pouvez calmer ce Napoléon là-bas.. . "

بعـضـی آدمـا دو بـخش دارن.. .
یـه بـخشـشون کـه خـود واقـعیـشونـه ، و بـخش دیـگه کـسیـه کـه مـیخـنده و از خـنده‌اش یـه نـقاب ، بـرای خـود واقـعیـش میسازه . مـن دیـر فـهمـیدم ، امـا تـو از هـمیـن آدمـایـی.. ، و مـن بـه جـای ایـنکـه اون نـقابـتو تـبدیـل بـه خـود واقـعیـت کـنم ، شـکونـدمـش.. . حـالـا مـنمو آدمـی کـه بـی نـقابـه ، و مـن ازش خـیلـی مـیتـرسـم ، چـون دیـگه هـیچ دری روی قـلبـش نـداره.. .