_ یه روز بهت میـرسـم اوژنـے.. .
من بـه چشمـای پاڪت قسم خوردم.. ، چشمایـے که خیلـے وقته زنـدگیمـن .

مـیدانـستـم که دوام نخـواهـد آورد ؛
از همـان لـحظـه‌ای که بـرای اولـین بار صحبـت کـردیـم میـدانسـتم ، امـا هنـوز امـیدوار بـودم.. که شـایـد فقط یـک‌بـار ، یـک‌چیز خـوب بـاقی بمـانـد ! .

دیوانـگی رسم عشق بود ،
امـا نـتیجـه‌ای جـز تبـاهـی نداشـت .

𝖬𝖾𝖾𝗍𝗂𝗇𝗀 𝗒𝗈𝗎 , 𝖼𝗁𝖺𝗇𝗀𝖾𝖽 𝖾𝗏𝖾𝗒𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 .

از خود شـرمنـده شدم ، هـنگـامـی که فهمـیدم زندگـی یک جشن بـالمـاسکـه بود ، درحـالی که من با چهـرهٔ واقعـی ام در آن حاضـر بودم.. ؛