‍ .
🎭 تئاتر به شکلی دیگر
دنیای متنوع تئاتر و ورود عناصر دیجیتالی و ویدیویی به این عرصه باعث شده تئاتر مدرن امروز رنگ و بوی دیگری بگیرد. چنان‌که با بهره‌گیری از ویژوال‌آرت، پخش تصاویر و نورهای چندبُعدیِ متحرک که حتی می‌تواند کل فضای سالن را بدون مرز دربر بگیرد، این موقعیت ایجاد شده که بتوان برای تماشاگر و مخاطب تئاتر در سالن و به‌صورت زنده، تجربه‌ای بکر، نو و چندحسی فراهم کرد.

افزایش تجربه چندحسی برای تماشاگر، با نورهای دیجیتال و تصاویر متحرک چندبعدی، باعث می‌شود تماشاگر نه‌تنها روایت و داستان را بشنود، بلکه آن را ببیند و به درون آن کشیده شود؛ به‌طوری‌که خود نیز جزئی از فضاسازی و موقعیت درون داستان گردد. این تجربه چندحسی، درک عاطفی و روانی مخاطب را با محتوای داستانی که روایت می‌شود عمیق‌تر کرده و پیوندهای نزدیک‌تری را شکل می‌دهد.

«علی کوزه‌گر» از جمله هنرمندان تئاتر است که توانسته در دو تجربه کارگردانی خود، در نمایش‌های «مکبث» در سال ۱۴۰۱ و به‌صورت حرفه‌ای‌تر و کامل‌تر در نمایش «یکی بود، یکی نبود» در سال ۱۴۰۲، با تخصص ویژه‌ای که در نورپردازی دارد، این بخش نوین تئاتر یعنی «ویژوال‌آرت» را به‌صورت متفاوت، چندبعدی و در تمام سالن اجرا کند.

حرکت نورها و تصاویر متحرک با فناوری دیجیتال، در داستانی عاشقانه با حضور دو بازیگر، مکان‌ها و لحظاتی را بازسازی کرد که در صحنه مرسوم تئاتر امکان‌پذیر نیست و تجربه‌ای متفاوت را برای تماشاگر رقم زد.

«پوریا گلستانی» نیز در نمایش «کمدی الهی»، اقتباسی از دانته، پس از دوزخ و برزخ، بهشت را با چنین تکنیک ویژوال‌آرتی مجسم کرد و توانست یکی از لذت‌بخش‌ترین و متفاوت‌ترین تجربه‌های حسی را برای تماشاگر خلق کند.

نمایش «شهربازی» از نوید محمدزاده نیز پس از مدتی دوری او از صحنه، بازگشتی پرتلالؤ رقم زد. در «شهربازی» نیز از رقص نورها، پخش گوی‌های نوری چندبعدی و متحرک در تمام صحنه بهره گرفته شد و فضایی شکل گرفت که ضرورت متن در لامکانی و لازمانی را تکمیل می‌کرد.
«شهربازی» با همین تکنیک توانست ارتباط نزدیک‌تری با نسل نو، که فناوری، تنوع و تکنولوژی را در عرصه هنر می‌پسندد، برقرار کند.

این روزها نمایش دیگری نیز بر صحنه آمده که مملو از تصاویر نوری، ویدئو مپینگ و موشن‌گرافی است.
نمایش «مثل یک ترافل ساده» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی «محمود احدی‌نیا» تجربه‌ای متفاوت را تدارک دیده است تا مخاطب را در سالن ایت‌باکس آواپلت به نوعی فضا و روایتی نو دعوت کند.

«رامتین هوشمند»، تک‌اجراگر نمایش، با مجری‌طرح امیرسپهر تقی‌لو و گروه کارگردانی «ستایش پیله‌ور»، «ساغر سالمی» و «محمدمهدی بیات»، با تلاش گروه متخصص فناوری، پروجکشن مپینگ و تولید محتوای ویدیویی توسط بِل استودیو و هنرمندان ویژوال «مجید کیامهر» و «آرمان مقدم»، از ۱۱ آذر بر صحنه می‌آید و بی‌شک می‌تواند فضایی شگفت‌انگیز و تجربه‌ای به‌یادماندنی را برای تماشاگران رقم بزند.
@tiwall

‍ .
🎭 از نسل جوان
تئاتر به‌عنوان یک کالای فرهنگی و هنری در بسیاری از ممالک مترقی شناخته می‌شود؛ البته که رویکرد تجاری نیز جزئی از آن بوده است. عصر ماشینیسم و تنهایی انسان معاصر از یک‌سو و افزایش هزینه‌های زندگی در این قرن در نقاط مختلف دنیا از سوی دیگر، طبیعتاً حیات هنر را نیز به مخاطره انداخته است. اما فارغ از همه این‌ها، تئاتر و ادبیات نمایشی برای سرپا ماندن در این عصر، با رویکردها و سختی‌های مورد اشاره، به ابزارهای دقیق و مستعد متفاوتی نیاز دارد.

یک آکتور آوانگارد، یکی از همین ابزارهای مناسب برای نمایش امروزی است و از طرفی یکی از مهم‌ترین ابزارهای یک اجرای موفق به شمار می‌آید.

«سمیرا زائری» بازیگری جوان برای ادبیات نمایشی و مارکت تئاترِ هنر امروز است؛ آکتوری جوان، فعال و باانگیزه که مدتی‌ست تلاشی بی‌شائبه در این مدیوم داشته است.

این فعال هنری جوان، در پرونده کاری خود سوابق متفاوتی از جمله منشی صحنه، طراح صحنه و دستیار کارگردان را داراست؛ اما تخصص اصلی او بازیگری است و نگاه ویژه‌ای به این جایگاه هنری دارد. او در کسوت بازیگر، در نمایش‌هایی چون «بیشعوری»، «لنگ ظهر»، «بخوابم یا روایت شب پنجره‌ای»، «نیست» و «امان» روی صحنه رفته است. این بازیگر جوان خود را در کارگردانی نیز به چالش کشیده و در سال ۹۷ نمایش «پل یادگار» را در تماشاخانه باران کارگردانی کرده است.

سمیرا زائری این روزها به‌عنوان بازیگر با پروژه نمایشی دیگری در حال همکاری است. «انتظارات» به نویسندگی و کارگردانی پدرام آزموده در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه است و سمیرا زائری نیز به همراه کسری فرحناک، محمود محمدی، فاطمه رادمهر و تنی چند از آکتورهای جوان دیگر، گروه بازیگران این اثر نمایشی را تشکیل می‌دهند. این نمایش از آذرماه اجراهای عمومی خود را در مجموعه مولوی پیگیری می‌کند.
@tiwall

‍ .
🎭 از نسل جوان
جایگاه و شیوه بازی یک آکتور تئاتر با سینما و شاخه‌های دیگر کاملاً متمایز و متفاوت است. شاید این فرآیند را بتوان به‌صورت کلی «بازیگری» نامید، اما بازی برای این دو مدیوم، در کلیات و جزئیات، تفاوت‌های فراوانی دارد. برای تماشاگر تئاتر، یک آکتور کاملاً به‌صورت آبجکتیو تعریف می‌شود و هیچ دریافت از پیش‌تعیین‌شده‌ای درباره او ندارد. با پیش رفتن کاراکتر در متن، تماشاگر وارد عمق شخصیت و جهان سابجکتیو آن شده و می‌تواند او را در پارامترهای مختلف نمایش‌نامه تحلیل کند و با شخصیتش سمپات شود. همچنین در فراز و فرودهای درام نمایشی، با جزئیات رفتاری، دیداری و شنیداری، بازیگر را تحلیل کرده و مجذوب او شود، به‌رغم آن‌که کاراکتر چه نوع کاراکتری باشد: سیاه، سفید یا خاکستری.


«علی تاریمی» بازیگری جوان برای تئاتر است؛ آکتوری که می‌توان با کاراکتر نمایشی‌اش سمپات شد. او تئاتر را از دل تمرین، پلاتو و دانشگاه آموخته است. تاریمی از اوایل دهه بیست زندگی‌اش انتخاب کرد که باید پای در مسیر چالش‌برانگیز و پرممارستی چون تئاتر بگذارد و توانست تگ «بازیگر عرصه هنرهای نمایشی» را بر نام خود بنشاند.

این بازیگر، اکنون در آستانه سی‌سالگی، تجربیات گران‌سنگی از صحنه اندوخته و در آثار نمایشی مختلفی حضور داشته و کاراکترهای گوناگونی را بر صحنه خلق کرده است.

این فعال هنری در سه‌گانه «اوشان محمودی» به بازیگری پرداخته است. او توانسته در شکل‌گیری این آثار پرتماشاگر که هر کدام از آن‌ها شامل «پینوکیو»، «ژپتو» و «گربه‌ نره و روباه‌ مکار» بوده و که در تماشاخانه‌های مختلف اجرا شده‌اند سهم مؤثری داشته باشد.

«گوریل پشمالو»، «یرماغ» و «زنبورهای کارگر» نیز برخی دیگر از آثار نمایشی این آکتور جوان هستند.

علی تاریمی در تازه‌ترین فعالیت صحنه‌ای خود، بار دیگر همکاری مشترکی با اوشان محمودی داشته و در نمایش جدید این کارگردان با نام «شهر گناه» روی صحنه رفته است. «شهر گناه» به نویسندگی و کارگردانی اوشان محمودی و با بازی داریوش رشادت، شیرین جروقی، شکوفه حیدریان، مریم بصیری‌فر و علی تاریمی، نمایشی گروتسک است که تا بیست‌وهشتم آذرماه در مجموعه نمایشی ایرانشهر روی صحنه خواهد بود.
@tiwall