‍ .
🎭نسل جوان

بازیگرانی که توانسته‌اند به تبحری در هنر و اجرای نقش برسند، بدون شک مسیر سخت و پرتلاشی را پشت سر گذاشته‌اند. حضور در دوره‌های آموزش بازیگری، تمرینات سخت و مدام و محک بر روی صحنه در نمایش‌های زنده، از جمله فعالیت‎هایی ست که یک بازیگر خبره باید طی کند تا به استانداردی از بازی و اجرا برسد.


از جوانان بازیگر و کاربلد، «الناز شاهوردی» است که کارنامه پربار او، حکایت از این تبحر و تلاش و پختگی دارد. این هنرمند متولد ۱۳۷۱ با بازی در نمایش «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی»، به نویسندگی و کارگردانی "محمد رحمانیان"، در ۱۳۹۵ به دنیای بازیگری ورود کرد. این اجرا، نشانگر حضور این بازیگر توانمند در دوره‌های کارگاهی و آموزشی این کارگردان باتجربه بود چرا که این نمایش خروجی هنرجویان دوره آموزشی بر روی صحنه در سالن تئاتر آفتاب قلمداد می‌شد.


نمایش بعدی «الناز شاهوردی» با تیم حرفه‌ای و پرسابقه "محمد یعقوبی" و کار پایانی با هنرجویان کارگاه بازیگری سی و دو حرف برای اجرا، تحت نظارت کمپانی تئاتر باران به نام «تنها راه ممکن» بر روی صحنه رفت که توانست تجربه خوبی برای این هنرمند جوان رقم بزند.


«پاره‌های ساده»، «چمدان»، «شپی»، «داری اون جا چی کار میکنی؟ و چند اپیزود دیگر...»، «کنسرت نمایش لیلای بی‌مجنون» و چند نمایشنامه خوانی از جمله «هفت منو»، «خوشگذرونی در میدون جنگ» و « بدون میزانسن» که دو مورد اخیر را کارگردانی نیز نموده، از آثار این هنرمند و بازیگر فعال است.


اما «الناز شاهوردی» توانسته در عرصه سینما و سریال نیز حضوری فعال داشته باشد. فیلم‌های «آستیگمات»، «سرو زیر آب»، «در جستجوی خواستگار» و مجموعه‌های « شهرزاد»، «محکومین»، «سرزمین کهن (سرزمین مادری)» و «آکتور» شماری از این آثار هستند.

«الناز شاهوردی» در همکاری دیگری با «آریو راقب کیانی» در نمایش «نامه اداری» بروی صحنه آمده و ایفای نقش می‌کند. نمایش «نامه اداری» به کارگردانی آریو راقب کیانی و حضور بازیگرانی چون «بهادر ‌باستان ‌حق، الناز ‌شاهوردی، محمد ‌سلطانی، نسا توافق، مهرو ‌ذبیحی، علیرضا ‌شایانی، علی ‌ایزدی ‌سفیددشتی، نیما ‌زنده ‌روحیان، زهرا ‌انصاری ‌فرد، آیناز ‌کاکاوند و پویا ‌فراهانی» از نمایشنامه‌های واسلاو هاول است که در نقد بروکراسی، زبان ساختگی می‌سازد تا مناسبات انسانی به ماشین‌های ابزاری تقلیل یابد. این نمایش در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان هر شب بر روی صحنه آمده و میزبان علاقمندان این هنر است.

‍ .
🎭دورهمی بی نقاب

نمایشنامه‌هایی که در قالب "دورهمی‌های دوستانه رخ می‌دهند"، معمولا با فضایی صمیمی و گفتگو محور، قصد دارند به روابط انسانی، احساسات و عواطف، تنش‌ها و مشکلات پنهانی، خاطرات مشترک و تضادها و تشابهاتی بپردازند که می‌تواند هر کدام نمونه‌ای از واقعیت زندگی و شکل ارتباطی بین افراد باشد.

"جمع‌های دورهمی دوستانه"، نمونه کوچکتری از جامعه‌ای است که مورد هدف نویسنده برای طرح مسائل زیستی فردی و رخدادهای معاصر اجتماعی، مورد بهره قرار گرفته تا در جمعی صمیمی از زوایه‌ای عریان‌تر به آن نگاه شود.

از نمونه اخیر این گونه نمایش‌ها می‌توان به نمایش «خرگوش» به کارگردانی مهدی نصیری در سال ۱۴۰۴ اشاره کرد که نینا رین نویسنده نمایشنامه، به دورهمی دوستانه‌ای می‌پردازد که در آن بلا دوستان خود را برای مهمانی تولدش دعوت کرده و در بحث‌ها به موضوعاتی درباره خانواده، ازدواج، جنسیت و روانشناسی شخصیتی افراد پرداخته می‌شود.

نمایش «نیمه تاریک ماه» به کارگردانی «داوود بنی اردلان» نیز همین اواخر بر صحنه آمد و موضوع آن‌هم دورهمی دوستانه‌ای بود که در حین اجرای بازی و سرگرمی، به فاش شدن اسرار و رازهای آن‌ها منجر شد.

از سرآمدان این گونه نمایش‌ها می توان به «اسم» به کارگردانی لیلی رشیدپور با نام دیگر «در انتظار آدولف» به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی و یا «پپرونی برای دیکتاتور» به کارگردانی علی احمدی اشاره کرد که در یک مهمانی دوستانه موضوع نام‌گذاری نوزادی که در راه است به چالشی بزرگ منجر می‌شود.

نمایش‌های «دروغ»، «مهمانی شام»، «سقف کلیسای جامع»، «با خشم به گذشته نگاه کن»، «بی‌پایانی»، «رومئو ژولیت و چند کاراکتر دیگر»، «خدای کشتار»، «وانیک»، «بوتولیسم» و تعداد متعددی دیگر نیز از جمله آثاری هستند که در این سال‌ها با محوریت دورهمی‌های دوستانه بر روی صحنه آمده‌اند.

این شب‌ها نمایش دیگری نیز با همین موضوع در جمعی دوستانه می‌گذرد که فراز و نشیب‌هایی در گفتگوها پیش می‌آید. «باران اسیدی» به کارگردانی الهام شعبانی در تماشاخانه ایرانشهر با جمعی از بازیگران سینما و تئاتر از جمله «سپند ‌امیرسلیمانی، صادق ‌برقعی، فاطیما ‌بهارمست، مازیار ‌سیدی، مهسا ‌طهماسبی و مونا ‌کرمی» بر روی صحنه آمده است که چند دوست در سفری به شمال درباره سالگرد از دست دادن دوست مشترک خود صحبت می‌کنند. نیما نافع، به عنوان نویسنده اثر تلاش کرده از زاویه‌ای به این سوگ و فقدان نگاه کند که احساس مسئولیت، عشق و توجه، به دوستان و اطرافیان هر فرد، چقدر می‌تواند مهم و نقش کلیدی داشته باشد.